Glory World Series

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

GLORY (dawniej Glory World Series) − organizacja promująca zawodowy kick-boxing z siedzibą w Singapurze. Należy do powiązanej z holenderską grupą Golden Glory spółki Glory Sports International. Przewodniczącym jest Pierre Andurand, dyrektorem wykonawczym (CEO) Jon Franklin, kierownikiem Scott Rudmann, matchmakerem Cor Hemmers.

Historia[edytuj]

W 1999 Baastian „Baas” Boon założył grupę promotorską o nazwie Golden Glory. Od 2006 roku rozpoczął organizowanie gal sztuk walki Ultimate Glory (od 2010 United Glory) na których promowane były pojedynki m.in. w formułach kickboxingu oraz MMA.

W 2011 francuski przedsiębiorca Pierre Andurand wraz z Marcusem Luerem (Total Sports Asia) oraz Scottem Rudmannem (Nectar Capital) bezskutecznie próbowali nabyć prawa do marki od K-1 które od 2010 borykało się ze sporymi problemami finansowymi[1].

W połowie 2012 Andurand wraz z resztą inwestorów powołał do życia spółkę Glory Sports International, a jeszcze w tym samym roku wykupił największego europejskiego konkurenta - It’s Showtime oraz związał się z grupą Baasa Boona Golden Glory tworząc organizację GLORY World Series która w połączeniu z zapaścią finansową K-1, stała się wiodącą organizacją zawodowego kick-boxingu na świecie[2].

W maju 2014 podpisano wieloletnią umowę z amerykańską stacją Spike TV na transmisję gal w USA[3]. 19 września 2015 zorganizowano przy współpracy z Bellator MMA galę kickboxingu i MMA - Dynamite[4].

10 grudnia 2016 na gali GLORY 36 - Collision, zainaugurowano mistrzostwo kobiet w wadze super koguciej, które zdobyła Amerykanka Tiffany van Soest[5].

Z Glory związane są (lub były) największe gwiazdy oraz czołowi zawodnicy na świecie m.in.: Semmy Schilt, Rico Verhoeven, Mirko Filipović, Giorgio Petrosyan, Remy Bonjasky, Albert Kraus, Tyrone Spong, Peter Aerts, Jérôme Le Banner, Gökhan Saki, Daniel Ghiţă czy Yoshihiro Satō.

Zasady i reguły[6][edytuj]

Zawodnicy rywalizują w kwadratowym ringu o wymiarach 5 × 5 lub 6 × 6 m. Dozwolone są wszelkie techniki bokserskie oraz kopnięcia i ciosy kolanem w głowę, korpus i nogi przeciwnika. Zawodnik może zwyciężyć na kilka sposobów: przez nokaut, techniczny nokaut (zadając nokdaun rywalowi trzy razy w ciągu rundy lub pięć razy w ciągu całej walki) oraz decyzję sędziów. Po za tym:

  • pojedynek trwa trzy rundy
  • pojedynek mistrzowski trwa pięć rund
  • każda runda trwa trzy minuty
  • przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę

Zabronione akcje

  • całkowity zakaz walki w parterze
  • uderzanie głową
  • uderzania łokciem
  • uderzanie w gardło
  • gryzienie
  • wszelkie ataki na krocze
  • bezpośredni atak na kręgosłup, obojczyk oraz tył głowy
  • kopanie głowy leżącego lub klęczącego przeciwnika
  • wyrzucanie przeciwnika poza ring
  • plucie
  • trzymanie się lin
  • używanie wulgaryzmów na ringu
  • atak podczas przerwy
  • atak na przeciwnika, pod ochroną sędziego
  • atak po gongu
  • świadome lekceważenie instrukcji oraz samego sędziego
  • uporczywe unikanie kontaktu z przeciwnikiem
  • symulowanie kontuzji

Turnieje[edytuj]

Głównym cyklem turniejowym który odbywa się na galach GLORY jest turniej pretendentów (Glory Contender Tournament) w którym rywalizuje czterech zawodników podzielonych na dwie pary (format pucharowy - półfinał i finał). Zwycięzca turnieju zostaje oficjalnym pretendentem do walki o mistrzostwo świata w danej kategorii wagowej. W latach 2012-2014 i 2016 miały miejsce turnieje mistrzowskie zwane Slam Tournament i Championship Tournament które wyłaniały inauguracyjnych mistrzów świata w poszczególnych kategoriach wagowych. Po za tym odbywają się mniejsze cykle takie jak Road to Glory gdzie zwycięzca zawodów otrzymuje kontrakt z organizacją.

Ranking[edytuj]

Organizacja prowadzi swój oficjalny ranking pretendentów do mistrzostwa przydzielając punkty za pojedyncze zwycięstwa oraz wygrane turnieje.

Mistrzostwo[7][edytuj]

Walki o mistrzostwo świata GLORY w poszczególnych kategoriach wagowych rozgrywane są od 2012 roku. Pas mistrzowski ma charakter przechodni (jak w boksie). Zawodnik będący posiadaczem mistrzowskiego pasa jest zobligowany do obrony mistrzostwa minimum raz w roku, jeśli nie jest w stanie tego zrobić, tytuł jest mu odbierany. Obecnymi mistrzami są[8]:

Kategoria Waga Mistrz Od Obrony tytułu
Ciężka ponad 95 kg (+ 209 lb) Holandia Rico Verhoeven 21 czerwca 2014 5
Półciężka do 95 kg (209 lb) Rosja Artiom Wachitow 12 marca 2016 2
Półciężka (tymczasowy) do 95 kg (209 lb) Ukraina Pawło Żurawlow 14 lipca 2017 0
Średnia do 85 kg (187 lb) Kanada Simon Marcus 29 kwietnia 2017 0
Półśrednia do 77 kg (170 lb) Francja Cédric Doumbé 10 grudnia 2016 2
Lekka do 70 kg (155 lb) Tajlandia Sitthichai Sitsongpeenong 25 czerwca 2016 2
Piórkowa do 66 kg (143 lb) Holandia Robin van Roosmalen 20 maja 2017 0
Kategoria kobiet Waga Mistrzyni Od Obrony tytułu
Super kogucia kobiet do 55,5 kg (122,3 lb) Stany Zjednoczone Tiffany van Soest 10 grudnia 2016 0

Waga ciężka (+95 kg)[edytuj]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Holandia Semmy Schilt
(pok. Errola Zimmermana)
26 maja 2012 26 czerwca 2013 Sztokholm (Glory 1)
Schilt zakończył karierę z powodów zdrowotnych i zwakował tytuł[9].
2. Holandia Rico Verhoeven
(pok. Daniela Ghiţę)
21 czerwca 2014 nadal Inglewood (Glory 17)
  • #1 pokonał Errola Zimmermana, 6 lutego 2015 (Glory 19)
  • #2 pokonał Benjamina Adegbuyia, 5 czerwca 2015 (Glory 22)
  • #3 pokonał Benjamina Adegbuyia, 4 grudnia 2015 (Glory 26)
  • #4 pokonał Mladena Brestovaca, 12 marca 2016 (Glory 28)
  • #5 pokonał Andersona Silvę, 9 września 2016 (Glory 33)

Waga półciężka (-95 kg)[edytuj]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Turcja Gökhan Saki
(pok. Tyrone Sponga)
12 kwietnia 2014 27 lipca 2015 Stambuł (Glory 15)
Tytuł został odebrany Sakiemu w związku z jego nieaktywnością[10].
2. Brazylia Saulo Cavalari
(pok. Zacka Mwekassę)
19 września 2015 12 marca 2016 San Jose (Bellator MMA & Glory: Dynamite 1)
3. Rosja Artiom Wachitow 12 marca 2016 nadal Paryż (Glory 28)
- Demokratyczna Republika Konga Zack Mwekassa
(pok. o tymczasowy tytuł Mourada Bouzidiego)
25 czerwca 2016 5 listopada 2016 Amsterdam (Glory 31)
- Ukraina Pawło Żurawlow
(pok. o tymczasowy tytuł Saulo Cavalariego[11])
14 lipca 2017 nadal Nowy Jork (Glory 43)

Waga średnia (-85 kg)[edytuj]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Rosja Artiom Lewin
(pok. Joe Schillinga)
21 czerwca 2014 26 lutego 2015 Inglewood (Glory 17)
2. Kanada Simon Marcus 26 lutego 2015 9 września 2016 Hoffman Estates (Glory 27)
  • #1 pokonał Dustina Jacoby, 13 maja 2016 (Glory 30)
3. Holandia Jason Wilnis 9 września 2016 29 kwietnia 2017 Trenton (Glory 33)
  • #1 pokonał Israela Adesayna, 20 stycznia 2017 (Glory 37)
4. Kanada Simon Marcus 29 kwietnia 2017 nadal Kopenhaga (Glory 40)

Waga półśrednia (-77 kg)[edytuj]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Belgia Marc de Bonte
(pok. Karapeta Karapetjana)
3 maja 2014 21 czerwca 2014 Broomfield (Glory 16)
2. Kanada Joseph Valtellini 21 czerwca 2014 4 czerwca 2015 Inglewood (Glory 17)
Valtellini zwakował tytuł z powodów zdrowotnych[12].
3. Holandia Nieky Holzken
(pok. Raymonda Danielsa)
7 sierpnia 2015 10 grudnia 2016 Las Vegas (Glory 23)
  • #1 pokonał Murthela Groenharta, 4 grudnia 2015 (Glory 26)
  • #2 pokonał Yoanna Kongolo, 16 kwietnia 2016 (Glory 29)
  • #3 pokonał Murthela Groenharta, 21 października 2016 (Glory 34)
4. Francja Cédric Doumbé 10 grudnia 2016 nadal Oberhausen (Glory 36)

Waga lekka (-70 kg)[edytuj]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Gruzja Dawit Kiria
(pok. Andy'iego Ristie)
8 marca 2014 7 listopada 2014 Zagrzeb (Glory 14)
2. Holandia Robin van Roosmalen 7 listopada 2014 25 czerwca 2016 Oklahoma City (Glory 18)
3. Tajlandia Sitthichai Sitsongpeenong 25 czerwca 2016 nadal Amsterdam (Glory 31)
  • #1 pokonał Marata Grigoriana, 10 grudnia 2016 (Glory 36)
  • #2 pokonał Dylana Salvadora, 25 marca 2017 (Glory 39)

Waga piórkowa (-65 kg)[edytuj]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Kanada Gabriel Varga
(pok. Mosaba Amraniego)
3 kwietnia 2015 6 listopada 2015 Dubai (Glory 20)
2. Ukraina Serhij Adamczuk 6 listopada 2015 22 lipca 2016 Mediolan (Glory 25)
  • #1 pokonał Mosaba Amraniego, 12 marca 2016 (Glory 28)
3. Kanada Gabriel Varga 6 listopada 2015 21 października 2016 Norfolk (Glory 32)
4. Holandia Robin van Roosmalen 21 października 2016 19 stycznia 2017 Broomfield (Glory 34)
Roosmalen stracił tytuł w związku z przekroczeniem wymaganego limitu wagowego podczas oficjalnego ważenia w przeddzień gali Glory 37[13].
5. Holandia Robin van Roosmalen
(pok. Petpanomrunga Kiatmuu9)
20 maja 2017 nadal Den Bosch (Glory 41)

Waga super kogucia kobiet (-55,5 kg)[edytuj]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Stany Zjednoczone Tiffany van Soest
(pok. Amel Dehby)
10 grudnia 2016 nadal Oberhausen (Glory 36)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]