Glory World Series

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

GLORY (dawniej Glory World Series) − organizacja promująca zawodowy kick-boxing z siedzibą w Singapurze. Należy do powiązanej z holenderską grupą Golden Glory spółki Glory Sports International. Przewodniczącym jest Pierre Andurand, dyrektorem wykonawczym (CEO) Jon Franklin, kierownikiem Scott Rudmann, matchmakerem Cor Hemmers.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1999 Baastian „Baas” Boon założył grupę promotorską o nazwie Golden Glory. Od 2006 roku rozpoczął organizowanie gal sztuk walki Ultimate Glory (od 2010 United Glory) na których promowane były pojedynki m.in. w formułach kickboxingu oraz MMA.

W 2011 francuski przedsiębiorca Pierre Andurand wraz z Marcusem Luerem (Total Sports Asia) oraz Scottem Rudmannem (Nectar Capital) bezskutecznie próbowali nabyć prawa do marki od K-1 które od 2010 borykało się ze sporymi problemami finansowymi[1].

W połowie 2012 Andurand wraz z resztą inwestorów powołał do życia spółkę Glory Sports International, a jeszcze w tym samym roku wykupił największego europejskiego konkurenta - It’s Showtime oraz związał się z grupą Baasa Boona Golden Glory tworząc organizację GLORY World Series która w połączeniu z zapaścią finansową K-1, stała się wiodącą organizacją zawodowego kick-boxingu na świecie[2].

W maju 2014 podpisano wieloletnią umowę z amerykańską stacją Spike TV na transmisję gal w USA[3]. 19 września 2015 zorganizowano przy współpracy z Bellator MMA galę kickboxingu i MMA - Dynamite[4].

10 grudnia 2016 na gali GLORY 36 - Collision, zainaugurowano mistrzostwo kobiet w wadze super koguciej, które zdobyła Amerykanka Tiffany van Soest[5].

Z Glory związane są (lub były) największe gwiazdy oraz czołowi zawodnicy na świecie m.in.: Semmy Schilt, Rico Verhoeven, Mirko Filipović, Giorgio Petrosyan, Remy Bonjasky, Albert Kraus, Tyrone Spong, Peter Aerts, Jérôme Le Banner, Gökhan Saki, Daniel Ghiţă czy Yoshihiro Satō.

Zasady i reguły[6][edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy rywalizują w kwadratowym ringu o wymiarach 5 × 5 lub 6 × 6 m. Dozwolone są wszelkie techniki bokserskie oraz kopnięcia i ciosy kolanem w głowę, korpus i nogi przeciwnika. Zawodnik może zwyciężyć na kilka sposobów: przez nokaut, techniczny nokaut (zadając nokdaun rywalowi trzy razy w ciągu rundy lub pięć razy w ciągu całej walki) oraz decyzję sędziów. Poza tym:

  • pojedynek trwa trzy rundy
  • pojedynek mistrzowski trwa pięć rund
  • każda runda trwa trzy minuty
  • przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę

Zabronione akcje:

  • całkowity zakaz walki w parterze
  • uderzanie głową
  • uderzania łokciem
  • uderzanie w gardło
  • gryzienie
  • wszelkie ataki na krocze
  • bezpośredni atak na kręgosłup, obojczyk oraz tył głowy
  • kopanie głowy leżącego lub klęczącego przeciwnika
  • wyrzucanie przeciwnika poza ring
  • plucie
  • trzymanie się lin
  • używanie wulgaryzmów na ringu
  • atak podczas przerwy
  • atak na przeciwnika, pod ochroną sędziego
  • atak po gongu
  • świadome lekceważenie instrukcji oraz samego sędziego
  • uporczywe unikanie kontaktu z przeciwnikiem
  • symulowanie kontuzji

Turnieje[edytuj | edytuj kod]

Głównym cyklem turniejowym który odbywa się na galach GLORY jest turniej pretendentów (Glory Contender Tournament) w którym rywalizuje czterech zawodników podzielonych na dwie pary (format pucharowy - półfinał i finał). Zwycięzca turnieju zostaje oficjalnym pretendentem do walki o mistrzostwo świata w danej kategorii wagowej. W latach 2012−2014 i 2016 miały miejsce turnieje mistrzowskie zwane Slam Tournament i Championship Tournament które wyłaniały inauguracyjnych mistrzów świata w poszczególnych kategoriach wagowych. Poza tym odbywają się mniejsze cykle takie jak Road to Glory gdzie zwycięzca zawodów otrzymuje kontrakt z organizacją.

Ranking[edytuj | edytuj kod]

Organizacja prowadzi swój oficjalny ranking pretendentów do mistrzostwa przydzielając punkty za pojedyncze zwycięstwa oraz wygrane turnieje.

Mistrzostwo[6][edytuj | edytuj kod]

Walki o mistrzostwo świata GLORY w poszczególnych kategoriach wagowych rozgrywane są od 2012 roku. Pas mistrzowski ma charakter przechodni (jak w boksie). Zawodnik będący posiadaczem mistrzowskiego pasa jest zobligowany do obrony mistrzostwa minimum raz w roku, jeśli nie jest w stanie tego zrobić, tytuł jest mu odbierany. Obecnymi mistrzami są[7]:

Kategoria Waga Mistrz Od Obrony tytułu
Ciężka ponad 95 kg (+ 209 lb) Holandia Rico Verhoeven 21 czerwca 2014 8
Półciężka do 95 kg (209 lb) Rosja Artiom Wachitow
Ukraina Pawło Żurawlow (tymcz.)
12 marca 2016
14 lipca 2017
4
0
Średnia do 85 kg (187 lb) Brazylia Alexsandro Pereira 14 października 2017 3
Półśrednia do 77 kg (170 lb) Armenia Harut Grigorian 16 lutego 2018 1
Lekka do 70 kg (155 lb) Tajlandia Sitthichai Sitsongpeenong 25 czerwca 2016 6
Piórkowa do 65 kg (143 lb) Tajlandia Petchpanomrung Kiatmookao 29 września 2018 0
Kategoria kobiet Waga Mistrzyni Od Obrony tytułu
Super kogucia kobiet do 55,5 kg (122,3 lb) Francja Anissa Meksen 2 listopada 2018 0

Waga ciężka (+95 kg)[edytuj | edytuj kod]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Holandia Semmy Schilt
(pok. Errola Zimmermana)
26 maja 2012 26 czerwca 2013 Sztokholm (Glory 1)
Schilt zakończył karierę z powodów zdrowotnych i zwakował tytuł[8].
2. Holandia Rico Verhoeven
(pok. Daniela Ghiţę)
21 czerwca 2014 nadal Inglewood (Glory 17)

Waga półciężka (-95 kg)[edytuj | edytuj kod]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Turcja Gökhan Saki
(pok. Tyrone Sponga)
12 kwietnia 2014 27 lipca 2015 Stambuł (Glory 15)
Tytuł został odebrany Sakiemu w związku z jego nieaktywnością[12].
2. Brazylia Saulo Cavalari
(pok. Zacka Mwekassę)
19 września 2015 12 marca 2016 San Jose (Bellator MMA & Glory: Dynamite 1)
3. Rosja Artiom Wachitow 12 marca 2016 nadal Paryż (Glory 28)
- Demokratyczna Republika Konga Zack Mwekassa
(pok. o tymczasowy tytuł Mourada Bouzidiego)
25 czerwca 2016 5 listopada 2016 Amsterdam (Glory 31)
- Ukraina Pawło Żurawlow
(pok. o tymczasowy tytuł Saulo Cavalariego[15])
14 lipca 2017 nadal Nowy Jork (Glory 43)

Waga średnia (-85 kg)[edytuj | edytuj kod]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Rosja Artiom Lewin
(pok. Joe Schillinga)
21 czerwca 2014 26 lutego 2015 Inglewood (Glory 17)
2. Kanada Simon Marcus 26 lutego 2015 9 września 2016 Hoffman Estates (Glory 27)
  • #1 pokonał Dustina Jacoby, 13 maja 2016 (Glory 30)
3. Holandia Jason Wilnis 9 września 2016 29 kwietnia 2017 Trenton (Glory 33)
  • #1 pokonał Israela Adesayna, 20 stycznia 2017 (Glory 37)
4. Kanada Simon Marcus 29 kwietnia 2017 14 października 2017 Kopenhaga (Glory 40)
5. Brazylia Alexsandro Pereira[16] 14 października 2017 nadal Kanton (Glory 46)
  • #1 pokonał Yousriego Belgaroui, 9 grudnia 2017 (Glory 49)[9]
  • #2 pokonał Yousriego Belgaroui, 20 lipca 2018 (Glory 55)[17]
  • #3 pokonał Simona Marcusa, 14 września 2018 (Glory 58)[18]

Waga półśrednia (-77 kg)[edytuj | edytuj kod]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Belgia Marc de Bonte
(pok. Karapeta Karapetjana)
3 maja 2014 21 czerwca 2014 Broomfield (Glory 16)
2. Kanada Joseph Valtellini 21 czerwca 2014 4 czerwca 2015 Inglewood (Glory 17)
Valtellini zwakował tytuł z powodów zdrowotnych[19].
3. Holandia Nieky Holzken
(pok. Raymonda Danielsa)
7 sierpnia 2015 10 grudnia 2016 Las Vegas (Glory 23)
4. Francja Cédric Doumbé 10 grudnia 2016 25 sierpnia 2017 Oberhausen (Glory 36)
5. Holandia Murthel Groenhart[20] 25 sierpnia 2017 16 lutego 2018 Chicago (Glory 44)
6. Armenia Harut Grigorian[21] 16 lutego 2018 nadal Chicago (Glory 50)

Waga lekka (-70 kg)[edytuj | edytuj kod]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Gruzja Dawit Kiria
(pok. Andy'iego Ristie)
8 marca 2014 7 listopada 2014 Zagrzeb (Glory 14)
2. Holandia Robin van Roosmalen 7 listopada 2014 25 czerwca 2016 Oklahoma City (Glory 18)
3. Tajlandia Sitthichai Sitsongpeenong 25 czerwca 2016 nadal Amsterdam (Glory 31)
  • #1 pokonał Marata Grigoriana, 10 grudnia 2016 (Glory 36)
  • #2 pokonał Dylana Salvadora, 25 marca 2017 (Glory 39)
  • #3 pokonał Christiana Bayę, 16 lutego 2018 (Glory 50)[21]
  • #4 pokonał Tyjaniego Beztatiego, 12 maja 2018 (Glory 53)[22]
  • #5 pokonał pokonał Marata Grigoriana, 25 sierpnia 2018 (Glory 57)[23]
  • #6 pokonał Josha Jaunceya, 2 listopada 2018 (Glory 61)[24]

Waga piórkowa (-65 kg)[edytuj | edytuj kod]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Kanada Gabriel Varga
(pok. Mosaba Amraniego)
3 kwietnia 2015 6 listopada 2015 Dubaj (Glory 20)
2. Ukraina Serhij Adamczuk 6 listopada 2015 22 lipca 2016 Mediolan (Glory 25)
  • #1 pokonał Mosaba Amraniego, 12 marca 2016 (Glory 28)
3. Kanada Gabriel Varga 6 listopada 2015 21 października 2016 Norfolk (Glory 32)
4. Holandia Robin van Roosmalen 21 października 2016 19 stycznia 2017 Broomfield (Glory 34)
Roosmalen stracił tytuł w związku z przekroczeniem wymaganego limitu wagowego podczas oficjalnego ważenia w przeddzień gali Glory 37[25].
5. Holandia Robin van Roosmalen
(pok. Petchpanomrung Kiatmookao)
20 maja 2017 29 września 2018 Den Bosch (Glory 41)
- Stany Zjednoczone Kevin Vannostrand
(pok. o tymczasowy tytuł Anwara Bojnazarowa)[28]
1 grudnia 2017 31 marca 2018 Nowy Jork (Glory 48)
- Tajlandia Petchpanomrung Kiatmookao
(pok. o tymczasowy tytuł Kevina Vannostranda)[17]
20 lipca 2018 29 września 2018 Nowy Jork (Glory 55)
6 Tajlandia Petchpanomrung Kiatmookao[11] 29 września 2018 nadal Amsterdam (Glory 59)

Waga super kogucia kobiet (-55,5 kg)[edytuj | edytuj kod]

Nr Mistrz Od Do Miejsce Obrony tytułu
1. Stany Zjednoczone Tiffany van Soest
(pok. Amel Dehby)
10 grudnia 2016 1 grudnia 2017 Oberhausen (Glory 36)
  • #1 pokonała Meryem Uslu, 25 sierpnia 2017 (Glory 44)[20]
2. Francja Anissa Meksen[28] 1 grudnia 2017 10 sierpnia 2018 Nowy Jork (Glory 48)
3. Brazylia Jady Menezes[14] 10 sierpnia 2018 2 listopada 2018 Denver (Glory 56)
4. Francja Anissa Meksen[24] 2 listopada 2018 nadal Nowy Jork (Glory 61)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Walka w K-1, czy na zasadach K-1? – Historia organizacji K-1 | madfight24.com, madfight24.com [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  2. http://www.fightersonlymag.com/content/news/16680-kickboxing-landscape-changes-as-its-showtime-bought-out-by-glory
  3. Kickboxing News: Glory Appoints New CEO, Extends Spike TV Broadcast Deal, www.sherdog.com [dostęp 2017-11-15] (ang.).
  4. Bellator 'Dynamite' to feature title fight, one-night light heavyweight tourney, and GLORY kickboxing in San Jose - MMAmania.com, www.mmamania.com [dostęp 2017-11-15].
  5. Glory 36: Kickboxing nie umarł! Podsumowanie i wyniki! (pol.). fightsport.pl, 11.12.2016.
  6. a b GLORY WORLD SERIES REGULATIONS (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2018-04-01].
  7. GLORY World champions (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2017-06-23].
  8. Dave Doyle: Report: Kickboxing and MMA star Semmy Schilt retires (ang.). mmafighting.com, 2016-06-26. [dostęp 2018-08-11].
  9. a b GLORY Redemption Results: Verhoeven Stops Ben Saddik, Pereira Finishes Belgaroui (ang.). combatpress.com, 2017-12-09. [dostęp 2017-12-10].
  10. a b GLORY 54 Birmingham Results: Verhoeven, Grigorian Retain Titles with Decision Victories (ang.). combatpress.com, 2018-06-02. [dostęp 2018-06-03].
  11. a b GLORY 59 Results: Verhoeven Cruises, Petchpanomrung Dominates (ang.). combatpress.com, 2018-09-29. [dostęp 2018-06-03].
  12. GLORY Statement on Gokhan Saki (ang.). glorykickboxing.com, 27.07.2015.
  13. Rob Tatum: GLORY 47 Results: Vakhitov Cruises Past Machado, Ezbiri Captures Tournament, Doumbé Rebounds (ang.). combatpress.com, 2017-10-28. [dostęp 2017-10-28].
  14. a b Dave Walsh: GLORY 56 Results and Live Commentary (ang.). liverkick.com, 2018-08-10. [dostęp 2018-08-11].
  15. Zhuravlev secures interim title in bad blood Cavalari encounter (ang.). glorykickboxing.com, 2017-07-15. [dostęp 2017-07-15].
  16. Alex Pereira is the Middleweight World Champion (ang.). glorykickboxing.com, 2017-10-14. [dostęp 2017-10-14].
  17. a b Dave Walsh: GLORY 55 New York Live Results and Updates (ang.). liverkick.com, 2018-07-20. [dostęp 2018-07-21].
  18. Dave Walsh: GLORY 58 Results and Live Updates – GLORY 58 Chicago (ang.). liverkick.com, 2018-09-14. [dostęp 2018-09-15].
  19. John Joe O'Regan: ‘Bazooka' Joe Valtellini vacates GLORY World Welterweight Championship (ang.). bloodyelbow.com, 2015-06-04.
  20. a b GLORY 44 - wyniki (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2017-08-27].
  21. a b Kyle Symes: GLORY 50 Results: Grigorian Stuns Groenhart, Sitthichai Cruises, Adegbuyi Claims Tournament (ang.). combatpress.com, 2018-02-16. [dostęp 2018-02-17].
  22. a b Glory 53: Sitthichai Stisongpeenong i Anisa Meksen z pasami! Wyniki (pol.). fightsport.pl, 2018-05-13. [dostęp 2018-05-13].
  23. Glory 57: Sitthichai obronił pas! Wyniki &Video (pol.). fightsport.pl, 2018-08-26. [dostęp 2018-09-01].
  24. a b GLORY 61 Results: Sitthichai Dominates Jauncey, Meksen Destroys Menezes (ang.). combatpress.com, 2018-11-02. [dostęp 2018-11-03].
  25. Glory 37: Robin van Roosmalen nie zrobił limitu i straci tytuł! Wyniki ważenia! (pol.). fightsport.pl, 2017-01-20. [dostęp 2017-06-25].
  26. Rob Tatum: GLORY 45 Amsterdam Results: van Roosmalen Tops Adamchuk, Duut Runs Through Tournament (ang.). combatpress.com, 2017-09-30. [dostęp 2017-10-01].
  27. Dave Walsh: GLORY 52 and SuperFight Series Live Results (ang.). liverkick.com, 2018-03-31. [dostęp 2018-03-01].
  28. a b Dave Walsh: GLORY 48 New York and GLORY 48 SuperFight Series Results (ang.). liverkick.com, 2017-11-01. [dostęp 2017-12-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]