Glukonolakton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Glukonolakton
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C6H10O6
Masa molowa 178,14 g/mol
Wygląd białe, krystaliczne ciało stałe o słodkim smaku[1]
Identyfikacja
Numer CAS 90-80-2
PubChem 736[2]
DrugBank DB04564[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Glukonolakton (GDL) – organiczny związek chemiczny z grupy laktonów, cykliczny ester kwasu D-glukonowego. Jest stosowany jako dodatek do żywności o numerze E575[5], jako stabilizator, utwardzacz i regulator pH. Czysty GDL ma w formę białego krystalicznego proszku. Występuje naturalnie.

Jest powszechnie stosowany w miodzie, sokach owocowych, lubrykantach i winach. Sam glukolakton ma odczyn obojętny, ale pod wypływem wody hydrolizuje do kwasu glukonowego, który ma kwaśny odczyn, wzmacnia pikantny smak jedzenia. W organizmie jest metabolizowany do kwasu glukonowy, jeden gram GDL daje w przybliżeniu taką samą porcję energii metabolicznej, co gram cukru.

Po dodaniu do wody GDL częściowo hydrolizuje do kwasu glukonowego, z którym pozostaje w równowadze. Szybkość hydrolizy wzrasta wraz z temperaturą i zasadowością[6].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Delta-Gluconolactone MSDS (ang.). ScienceLab. [dostęp 2013-01-04].
  2. Glukonolakton (CID: 736) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Glukonolakton (DB04564) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  4. Glukonolakton (nr G4750) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2016-12-21].
  5. Current EU approved additives and their E Numbers, Food Standards Agency.
  6. Y. Pocker, Edmond Green. Hydrolysis of D-glucono-δ-lactone. I. General acid-base catalysis, solvent deuterium isotope effects, and transition state characterization. „Journal of the American Chemical Society”. 95 (1), s. 113–119, 1973. DOI: 10.1021/ja00782a019.