Glykon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Glykon
Γλύκων (Γλύκωνος)
bóstwo płodności i uzdrowień
Ilustracja
Posąg Glykona odnaleziony w Konstancy (Rumunia)
Występowanie mitologia grecka
mitologia rzymska
Wcielenie zwierzęce wąż
Siedziba Abonuteichos
Teren kultu Imperium Rzymskie
(regiony południowo-wschodnie)
Szczególne miejsce kultu Abonuteichos
Odpowiednik Asklepios
Serapis

Glykon (gr.: Γλύκων [Glýkon] i Γλύκωνος [Glýkonos]) – bóstwo greckie i rzymskie o wężowej postaci, łączone m.in. z kultem boga-uzdrowiciela Asklepiosa (czczonego pod postacią węża) i Serapisa[1].

Glykon był przedstawiany jako chimera o ciele węża i głowie gazeli z długimi, ludzkimi włosami[1].

Kult Glykona wprowadził w Grecji mistyk i wieszcz Aleksander z Abonuteichos w połowie II wieku n.e. Przypuszczalnie ten mistyk poznał kult wężowych bóstw w Macedonii, przywiózł stamtąd dużego węża jako uosobienie bóstwa do Abonuteichos (Ἀβωνότειχος; dzisiejsze Inebolu, Turcja), gdzie powstała świątynia z wyrocznią ku czci Glykona, zwanego także „Nowym Asklepiosem”. Świątynia Glykona stała się znana z cudownych uzdrowień i przepowiedni; jej rad mieli słuchać m.in. senatorowie i cesarz Marek Aureliusz. Podobno Glykon uchronił także mieszkańców okolic przed zarazą. Wokół świątyni Glykona rozwinęło się znaczące miasto, goszczące licznych pielgrzymów, które przyjęło nazwę Ionopolis (stąd turecka nazwa Inebolu). Glykon był także bóstwem płodności, które miało pomagać bezdzietnym parom w uzyskaniu potomstwa; dzieciom, narodzonym dzięki domniemanej interwencji Glykona, nadawano jego imię lub nazywano „dzieckiem Glykona”[1].

Popularność kultu Glykona w II i III wieku n.e. na obszarze od Dunaju do Eufratu, potwierdza ówczesne zjawisko porzucania tradycyjnych kultów i zwracania się ku mistycznym religiom Wschodu. Zachowały się figurki i posągi kultowe tego bóstwa oraz jego wyobrażenia na monetach[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jona Lendering: Glykon (ang.). livius.org. [dostęp 2017-12-19].