Gmina Tarnawa Niżna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tarnawa Niżna
gmina wiejska
1934-1951[1]
Państwo  PRL
Województwo 1934-39: lwowskie
1945-51: rzeszowskie
Powiat 1934-39: turczański
1944-51: leski
Siedziba Tarnawa Niżna
Powierzchnia (1934) 172,16 km²
Populacja (1931)
• liczba ludności

8722[2]
• gęstość 50,7 os./km²
Położenie na mapie powiatu
Powiat ustrzycki-mapa administracyjna 1952.png
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Gmina Tarnawa Niżna – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1934-1951[3] w woj. lwowskim i rzeszowskim (dzisiejsze woj. podkarpackie). Siedzibą władz gminy była Tarnawa Niżna.

1 sierpnia 1934 roku w powiecie turczańskim w woj. lwowskim utworzono zbiorczą gminę Tarnawa Niżna z dotychczasowych jednowioskowych gmin Bukowiec, Dydiowa, Dźwiniacz Górny, Łokieć, Sokoliki Górskie, Szandrowiec, Tarnawa Niżna i Tarnawa Wyżna[4].

W okresie powojennym gmina Tarnawa Niżna – jako jedyna gmina dawnego powiatu turczańskiego (oprócz wschodniej części z Szandrowcem włączonym do ZSRR), która pozostała w Polsce[5] – w 1944 roku przyłączono ją do powiatu leskiego[6] (od 1945 w woj. rzeszowskim[7]). Była to najdalej na południe wysunięta gmina Polski o znikomej ludności.

1 stycznia 1952 roku gmina Tarnawa Niżna została (teoretycznie[8]) przeniesiona do nowo utworzonego powiatu ustrzyckiego[9], gdzie równocześnie została zniesiona a jej obszar włączony do gminy Szewczenko (obecnie gmina Lutowiska)[10].

Nie należy mylić z gminą Tarnawa Górna.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W czasie II wojny światowej przejściowo poza administracją polską.
  2. Skorowidz gmin Rzeczypospolitej Polskiej
  3. Od 1 sierpnia 1934 do 31 grudnia 1951 roku
  4. Dz.U. z 1934 r. Nr 64, poz. 556 – Podział powiatu turczańskiego w województwie lwowskiem na gminy wiejskie.
  5. Poza pn-zach. skrawkiem zniesionej gminy Sianki (skrawki gmin Łomna i Ławrów wróciły do Polski w 1951 roku)
  6. Podział administracyjny Rzeczypospolitej Polskiej: Praca zespołowa pod redakcją prof. Stanisława Srokowskiego. Warszawa: Biblioteka Samorządowca Nr 77, 1948, s. 164
  7. Dz.U. 1945 nr 27 poz. 168
  8. Wymogi procesu biurokracji
  9. Dz.U. z 1951 r. Nr 65, poz. 446
  10. Dz.U. z 1951 r. Nr 65, poz. 448

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]