Gmina Wysokie Litewskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wysokie Litewskie
gmina wiejska
1921-39[1]
Państwo  II Rzeczpospolita
Województwo (1919-20: okręg brzeski)
(1920-21: okręg poleski)
1921-39: poleskie
Powiat brzeski
Siedziba Wysokie Litewskie
Populacja (1921)
• liczba ludności

2100[2]
Szczegółowy podział administracyjny (1921)
Liczba gromad 42
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Gmina Wysokie Litewskie – dawna gmina wiejska istniejąca do 1939 roku w woj. poleskim (obecnie na pograniczu Polski i Białorusi). Siedzibą gminy było Wysokie Litewskie, które stanowiło odrębną gminę miejską[3] (2348 mieszk. w 1921 roku[2]).

W okresie międzywojennym gmina Wysokie Litewskie należała do powiatu brzeskiego w woj. poleskim[2]. 18 kwietnia 1928 roku do gminy przyłączono część zniesionej gminy Połowce[4]. 1 kwietnia 1932 roku do gminy Wysokie Litewskie przyłączono wieś Zubacze z gminy Wierzchowice (należącą uprzednio do gminy Połowce)[5]. 20 kwietnia 1934 roku część obszarów gminy Wysokie Litewskie (3 przedmieścia i dwór majątku Wysokie Litewskie) przyłączono do miasta Wysokie Litewskie[6]. Po wojnie obszar gminy Wysokie Litewskie (oprócz ww. fragmentów, które pozostały w Polsce i z których powstała gmina Klukowicze) wszedł w struktury administracyjne Związku Radzieckiego.

Niewielka część obszaru dawnej gminy Wysokie Litewskie, składająca się m.in. z miejscowości Tokary, Wilanowo i (od 1932) Zubacze (obok skrawków gmin Wierzchowice, Wołczyn i Miedna) jest jedynym fragmentem woj. poleskiego, który po 1945 roku pozostał w Polsce (przyłączonym do powiatu bielskiego w woj. białostockim)[7]. W skład terenów tych wchodzi także część obszaru zniesionej w 1928 gminy Połowce, przyłączonej do gmin Wysokie Litewskie i Wierzchowice.

Zobacz też: Gmina Wysokie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Od 1921 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. poleskiego; w czasie II wojny światowej poza administracją polską; po II wojnie światowej poza granicami Polski.
  2. a b c Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VIII - Województwo Poleskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1924
  3. Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933
  4. Dz.U. z 1928 r. Nr 46, poz. 452
  5. Dz.U. z 1932 r. Nr 17, poz. 108
  6. Dz.U. z 1934 r. Nr 34, poz. 318
  7. Od 1952 tereny te należą do powiatu siemiatyckiego