Gnojno (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gnojno
Herb
Herb
Dwór Gnoińskich z XVI wieku
Dwór Gnoińskich z XVI wieku
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat buski
Gmina Gnojno
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 28-114
Tablice rejestracyjne TBU
SIMC 0238084
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Gnojno
Gnojno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gnojno
Gnojno
Ziemia 50°36′11″N 20°50′40″E/50,603056 20,844444
Strona internetowa miejscowości

Gnojnowieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Gnojno.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Gnojno.

Historia Gnojna sięga czasów rzymskich. Wioska leżała na bursztynowym szlaku, a grodzisko zostało założone przez Słowian kultury łużyckiej. Pierwsza historyczna wzmianka datowana jest na 18 marca 1241 i dotyczy spalenia miejscowego kościoła przez Tatarów podczas bitwy pod Chmielnikiem, która faktycznie rozegrała się na polach wsi Glinka i Skadla, na wschód od Gnojna.

Miejscowość związana z działalnością braci polskich. W Gnojnie zbudowano zbór ariański ufundowany przez wyznającą ideologię braci polskich rodzinę Gnoińskich. Zbór z portretem założyciela Jana Gnoińskiego zburzono całkowicie w 1945. Z arianizmem związana była również żona założyciela zboru, Janina Gnoińska Sienieńska herbu Rak[1].

Zabytki[edytuj]

We wsi znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków nieruchomych[2]:

  • kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela, z lat 1596–1598, nr rej.: A-44/1-2 z 18.10.1956 i z 22.06.1967,
  • kostnica na cmentarzu kościelnym z XV w., nr rej.: A-44/1-2 z 28.02.1958,
  • zespół dworski, nr rej.: 45/1-2 z 13.04.1933, z 13.07.1946, z 11.12.1957 i z 23.06.1967:
    • dwór z 2 poł. XVI w., przebudowany w XVII w. i w 1960,
    • park z XIX w.

Przypisy

  1. J. Szymański, Szlakiem Braci Polskich. Przewodnik turystyczny po Kielecczyźnie, Kielce 1962, s. 125.
  2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 30 września 2016; wczoraj. [dostęp 2015-10-09]. s. 2.

Linki zewnętrzne[edytuj]