Gnojno (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gnojno
Herb
Herb
Dwór Gnoińskich z XVI wieku
Dwór Gnoińskich z XVI wieku
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat buski
Gmina Gnojno
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 28-114
Tablice rejestracyjne TBU
SIMC 0238084
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Gnojno
Gnojno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gnojno
Gnojno
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Gnojno
Gnojno
Ziemia 50°36′11″N 20°50′40″E/50,603056 20,844444
Strona internetowa miejscowości

Gnojnowieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Gnojno.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Gnojno.

Historia Gnojna sięga czasów rzymskich. Wioska leżała na bursztynowym szlaku, a grodzisko zostało założone przez Słowian kultury łużyckiej. Pierwsza historyczna wzmianka datowana jest na 18 marca 1241 i dotyczy spalenia miejscowego kościoła przez Tatarów podczas bitwy pod Chmielnikiem, która faktycznie rozegrała się na polach wsi Glinka i Skadla, na wschód od Gnojna.

Miejscowość związana z działalnością braci polskich. W Gnojnie zbudowano zbór ariański ufundowany przez wyznającą ideologię braci polskich rodzinę Gnoińskich. Zbór z portretem założyciela Jana Gnoińskiego zburzono całkowicie w 1945. Z arianizmem związana była również żona założyciela zboru, Janina Gnoińska Sienieńska herbu Rak[1].

Zabytki[edytuj]

We wsi znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków nieruchomych[2]:

  • kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela, z lat 1596–1598, nr rej.: A-44/1-2 z 18.10.1956 i z 22.06.1967,
  • kostnica na cmentarzu kościelnym z XV w., nr rej.: A-44/1-2 z 28.02.1958,
  • zespół dworski, nr rej.: 45/1-2 z 13.04.1933, z 13.07.1946, z 11.12.1957 i z 23.06.1967:
    • dwór z 2 poł. XVI w., przebudowany w XVII w. i w 1960,
    • park z XIX w.

Przypisy

  1. J. Szymański, Szlakiem Braci Polskich. Przewodnik turystyczny po Kielecczyźnie, Kielce 1962, s. 125.
  2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 31 marca 2016. [dostęp 2015-10-09]. s. 2.

Linki zewnętrzne[edytuj]