Gołębiak długosterny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gołębiak długosterny
Zenaida macroura[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Podrodzina gołębie
Rodzaj Zenaida
Gatunek gołębiak długosterny
Synonimy
  • Columba macroura Linnaeus, 1758[1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
tylko zimą (niebieski), tylko latem (jasnozielony), cały rok (ciemnozielony)

Gołębiak długosterny[3], gołębiak karoliński[4], gołąb karoliński[5] (Zenaida macroura) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae).

Wygląd
Wierzch ciała brązowy pokryty ciemnymi plamkami. Głowa, przód szyi oraz spód ciała różowopłowe. Ogon długi, klinowaty, sterówki są biało zakończone. Głowa mała, z niebieską obrączką oczną oraz ciemną plamką na pokrywach usznych. Szyja smukła, purpurowy połysk na jej bokach (ledwo widoczny u samicy). Nogi czerwone.
Zasięg, środowisko
Pospolity w Ameryce Północnej i Ameryce Środkowej, po Panamę, gdzie jego liczebność wzrasta. Zamieszkuje miasta, farmy, pobliże dróg, zarośla i zadrzewienia na otwartych terenach.
Rozmiary
Długość ciała: 28-33 cm, samiec większy. Rozpiętość skrzydeł: 37-45 cm[6].
Masa ciała
Waży od 85 do 170 g[6].
Zachowanie
Kiedy zrywa się do lotu, słychać świst skrzydeł.
Pożywienie
Nasiona, owady, drobne bezkręgowce.
Rozmnażanie
Gniazdo z dwoma jajami, pisklęta wykluwają się po 14 dniach. Młode pozostają pod opieką obu rodziców.
Podgatunki
Wyróżnia się 5 podgatunków Z. macroura[7][8]:
  • Z. m. marginella (Woodhouse, 1852) – zachodnia Kanada i zachodnie USA do południowo-środkowego Meksyku
  • Z. m. carolinensis (Linnaeus, 1766) – wschodnia Kanada, wschodnie USA, Bermudy i Bahamy
  • Z. m. macroura (Linnaeus, 1758)Kuba, Haiti, Portoryko i Jamajka
  • Z. m. clarionensis (C. H. Townsend, 1890) – wyspa Clarión (u wybrzeży zachodniego Meksyku)
  • Z. m. turturilla (Wetmore, 1956)Kostaryka i zachodnia Panama
Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje gołębiaka długosternego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznaje się za wzrostowy[2].
Heraldyka
Jest jednym z trzymaczy herbu Grenady[9].
Lęg i dorastanie gołębiaka długosternego
Mourning Dove Egg.JPG Mother hen nesting on February 24, 2007.jpg Mourning Dove Chicks 20060701.JPG Zenaida macroura2.jpg Zenaida macroura1.jpg
Jajo w gnieździe Wysiadywanie jaja Pisklęta Osobnik młodociany Dorosły ptak Śpiew

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zenaida macroura, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Zenaida macroura. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Columbinae Leach, 1820 - gołębie (Wersja: 2019-07-21). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-06].
  4. Paweł Mielczarek, Włodzimierz Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 95, 1999. ISSN 0550-0842. 
  5. Denis Lepage: Gołębiak karoliński Zenaida macroura (Linnaeus, 1758). Avibase. [dostęp 2015-03-08].
  6. a b Na ścieżkach wiedzy. Encyklopedia 100 Ptaków. Bellona SA, 2008, s. 69. ISBN 978-83-11111-78-3.
  7. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Pigeons (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-06].
  8. American Mourning Dove (Zenaida macroura) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-20)].
  9. Jerzy Wrona, Gołębiak długosterny, „Aura”, nr 6, 2005, s. 30–31.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]