Gończy bretoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gończy bretoński
08115500 Griffon Fauve Bretagne.jpg
Gończy bretoński
Inne nazwy Griffon Fauve de Bretagne, Płowy gryfon bretoński, Tawny Brittany Griffon, Szorstkowłosy gończy bretoński
Kraj pochodzenia Francja
Wymiary
Wysokość 51-56 cm
Masa 20 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VI, Sekcja 1,
nr wzorca 66

Gończy bretońskirasa psa, należąca do grupy psów gończych i posokowców, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa powstała już w XIII wieku zyskując jednak szczyt popularności dopiero w wieku XIX.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Głowa o wydłużonej kufie i wąskiej czaszce. Ogon długi. Nogi i stopy mocne.

Sierść jest bardzo sztywna, prosta i twarda. Niezbyt długa, jedynie na piersi nieco dłuższa.

Występuje w umaszczeniu od płowego do rudobrązowego.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Aktywny i odważny.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies wykorzystywany do polowań na wilki. Poluje w sforze.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Mało znany poza Francją.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 265.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Alderton "Psy", Wiedza i życie, Warszawa 2006
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.