Gończy włoski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gończy włoski
Segugioitalianopelorasofulvo.JPG
Gończy włoski – odmiana krótkowłosa
Inne nazwy Italian Hound, Segugio Italiano
Kraj pochodzenia Włochy[1]
Wymiary
Wysokość 52-58 cm
Masa 18-28 kg[2]
Klasyfikacja
FCI Grupa VI, Sekcja 1

Gończy włoskirasa psa, należąca do grupy psów gończych i posokowców, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Typ wyżłowaty[2]. Podlega próbom pracy[1].

Istnieją dwie odmiany tej rasy, różniące się tylko rodzajem szaty, o odmiennych numerach wzorców FCI:

  • gończy włoski krótkowłosy, wzorzec 337,
  • gończy włoski szorstkowłosy, Segugio italiano a pelo forte, wzorzec 198.

Rys historyczny[edytuj]

Rasa powstała w II wieku. Jej przodkami były wczesne charty, najprawdopodobniej przywiezione do Włoch przez Fenicjan, i europejskie psy gończe. Dużą popularnością cieszyła się w okresie renesansu.

Wygląd[edytuj]

Mocna budowa. Pysk zwężający się i z profilu opadający w kierunku nosa. Uszy są pofałdowane, nisko osadzone i długie. Czarne brzegi warg. Ogon ma kształt sierpa.

U odmiany krótkowłosej sierść jest bardzo krótka, gęsta i lśniąca.

Umaszczenie jest czarne podpalane lub złote.

Zachowanie i charakter[edytuj]

Aktywny i uległy.

Użytkowość[edytuj]

Pies wykorzystywany do polowań.

Przypisy

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 250.
  2. a b Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 134.

Bibliografia[edytuj]

  • David Alderton, Psy, Wiedza i życie, Warszawa 2006.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-9.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 158. ISBN 83-7073-122-8.