Goświnowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Goświnowice
wieś
Ilustracja
Zakład „Bioagra” w Goświnowicach
Państwo

 Polska

Województwo

 opolskie

Powiat

nyski

Gmina

Nysa

Liczba ludności (2012)

1 335[1]

Strefa numeracyjna

77

Kod pocztowy

48-300[2]

Tablice rejestracyjne

ONY

SIMC

0500292

Położenie na mapie gminy Nysa
Mapa konturowa gminy Nysa, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Goświnowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Goświnowice”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Goświnowice”
Położenie na mapie powiatu nyskiego
Mapa konturowa powiatu nyskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Goświnowice”
Ziemia50°29′15″N 17°15′11″E/50,487500 17,253056

Goświnowice (niem. Friedenthal-Giesmannsdorf[3][4]) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Nysa[5].

W latach 1945–1954 siedziba gminy Goświnowice. W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Goświnowice, po jej zniesieniu w gromadzie Nowaki.

We wsi znajduje się stacja kolejowa Goświnowice. W pobliżu stacji kolejowej znajduje się zakład produkcji bioetanolu Bioagra. Zakład Pro­duk­cji Eta­no­lu „Goświ­no­wi­ce”, uznawany za położony w Goświnowicach, choć faktycznie jest w obszarze obrębu Głębinów i ma adres w Głębinowie[6]

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1939 r. nazwę miejscowości zmieniono na Großgiesmannsdorf[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[7]:

  • aleja kasztanowców, na cmentarzu parafialnym.

inne zabytki:

  • gród, z XIV wieku istniał kiedyś na terenie miejscowości. Grodzisko nie zachowało się do dnia dzisiejszego,
  • dwór należący do właściciela miejscowego browaru i majątku, istniał do 1945 roku w parku na zachodnim skraju miejscowości,
  • browar, zakład został założony w 1857 r. przez Carla Friedenthala posiadającego również majątek w tejże miejscowości. Browar został zniszczony w 1945 r. Do dzisiaj pozostał budynek warzelni, piwnice, część budynków magazynowych oraz słodownia i gorzelnia jako odrębne przedsiębiorstwa,
  • kościół parafialny pod wezwaniem Nawiedzenia NMP. Zbudowany w 1872 r.,
  • kościół ewangelicki wybudowany w 1875 r. W czasie działań wojennych w 1945 r. został trafiony pociskiem artyleryjskim w czasie walk o Nysę i okolicę. W ścianie bocznej kościoła pocisk wybił dużą dziurę. W 1950 roku kościół stał kompletny tj. z pełnym wyposażeniem. Dopiero w 1951 r. nastąpiła dewastacja i rozbiórka kościoła (potrzebowano cegieł i materiałów do odbudowy domostw). Jeszcze w 1954 r. można było zajrzeć do podziemi kościoła, gdzie stały ołowiane trumny. Proboszcz parafii rzymskokatolickiej w Goświnowicach, ks. Adam Igielski, doprowadził do zasypania podziemi gruzem, aby przerwać bezczeszczenie zwłok zmarłych. Obok kościoła było dużo grobów i kute ogrodzenie. Wszystko to zostało rozkradzione. Na dzień dzisiejszy po kościele, cmentarzu i ogrodzeniu pozostały znikome ślady[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urząd Miejski w Nysie 31.12.2012 r. [1].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 325 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. a b Landkreis Neisse. geschichte-on-demand.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]..
  4. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  6. Bioagraa. Kontakt. [dostęp 2022-10-05].
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 67. [dostęp 2012-12-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie. Słownik Geografii Turystycznej Sudetów, tom 21 A-M, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BIS, Wrocław 2008, s. 264–267.