Goźlice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Goźlice
Kościół parafialny
Kościół parafialny
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat sandomierski
Gmina Klimontów
Sołectwo Goźlice
Strefa numeracyjna (+48) 15
Kod pocztowy 27-640 Klimontów
Tablice rejestracyjne TSA
SIMC 0795821
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Goźlice
Goźlice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Goźlice
Goźlice
Ziemia50°41′57″N 21°28′27″E/50,699167 21,474167

Goźlicewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Klimontów.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 9 z Radomia do Rzeszowa.

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny zielony zielony szlak turystyczny z Chańczy do Pielaszowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

23 lutego 1280 pod Goźlicami, niedaleko Koprzywnicy, Piotr Bogoria Skotnicki i wojewoda sandomierski Janusz Starż, na czele rycerstwa polskiego rozbili wojska tatarsko-ruskie księcia halicko-włodzimierskiego Lwa.

Goźlice od XIV do XVII wieku należały do dóbr rodziny Ossolińskich.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP, wzniesiony w I poł. XIII wieku, do początku XVII[1] wieku rodowa nekropolia Ossolińskich. W l. 1559-1620 kościół był zborem kalwińskim pod patronatem najpierw Hieronima Ossolińskiego, a potem jego syna Andrzeja Ossolińskiego. Po śmierci tego ostatniego, miejscowość wykupił i zlikwidował zbór Jan Zbigniew Ossoliński. Kościół mocno ucierpiał w czasie I wojny światowej wskutek ostrzału artyleryjskiego. Dziś znajduje się w nim renesansowy nagrobek Hieronima Ossolińskiego.
Kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.672 z 20.01.1966 i z 20.05.1977)[2].
Cmentarz wojenny "Goźlice" z lata 1914-1915

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Goźlice w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  2. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 31 grudnia 2017; 7 miesięcy temu. [dostęp 2016-01-07]. s. 51.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]