Godurowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Godurowo
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat gostyński
Gmina Piaski
Liczba ludności (2007) 175
Strefa numeracyjna (+48) 65
Tablice rejestracyjne PGS
SIMC 0374551
Położenie na mapie gminy Piaski
Mapa lokalizacyjna gminy Piaski
Godurowo
Godurowo
Położenie na mapie powiatu gostyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gostyńskiego
Godurowo
Godurowo
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Godurowo
Godurowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Godurowo
Godurowo
Ziemia51°53′30″N 17°07′06″E/51,891667 17,118333

Godurowowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gostyńskim, w gminie Piaski.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej[1]. Godurowo należało do okręgu gostyńskiego tego powiatu i stanowiło odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas (1846) Franciszek Żółtowski[1]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 127 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 15 dymów (domostw)[1]. W skład majątku Godurowo wchodziły także: Drogoszewo (6 domów, 35 osób), Michałowo (17 domów, 114 osób) oraz Zabornica (3 domy, 24 osoby)[1].

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Osoby urodzone w Godurowie[edytuj]

  • Bogusław Ignacy Sczaniecki
  • Jakub Giermaziak (ur. 9 lipca 1990 w Gostyniu) – polski kierowca wyścigowy, od 2010 roku uczestniczący w serii Porsche Supercup.
  • Stanisław Pilarczyk ur. 6 X 1898 w Godurowie . Zm. 23 IV 1992 w Watford (hrabstwo Hertfordshire, Wielka Brytania); działacz społeczno-gospodarczy[2].

Przypisy

  1. a b c d Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 232 i 585 (korekta właściciela).
  2. Studiował (1917/18) socjologię filozofię i ekonomię w Berlinie, Monahium i Lipsku. W czasie drugiej wojnie światowej , był w Anglii, gdzie pracował jako kierownik (1939-46) działu w Towarzystwie Żeglugowym Gdynia-Ameryla “GAL” w Londynie, następnie (1946-48) stały zastępca delegata węglowego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do Międzynarodowej Organizacji Węglowej (ECO) w Londynie I (1950) w Genewie w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej (ECE) Organizacji Narodów Zjednoczonych . Wrócił (1950) do Londynu gdzie pracował do (1970) tj do emerytury w prywatnym towarzystwie żeglugowym. Pisał szereg artykułów w angielskich pismach fachowych o węglu polskim I jego roli w eksporcie światowym. Opracował (1975) od podstaw i uzupełnił broszurę Aleksandra Markwicza Organizacja Tomasza Zana w Wielkopolsce. Wydał ja pod tytułem 100 lat historii organizacji Towarzystwa Tomasza Zana – Filomaci 1876-1926 (sponsorowana przez Związek Polskich Ziem Zachodnich w Londynie). Otrzymał (1942) odznaczenie papieskie Pro Ecclesia et Pontifice. Bibl  : T. Oracki, Słownik Biograficzny Warmii, Mazur i Powiśla XIX i XX wieku (do 1945 roku). Instytut Wydawniczy PAX. Warszawa 1983.

Bibliografia[edytuj]