Godzilla kontra Gigan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Godzilla kontra Gigan
地球攻撃命令 ゴジラ対ガイガン
Gatunek science fiction
Data premiery Japonia12 marca1972
Polskastyczeń 1978
Kraj produkcji  Japonia
Język japoński
Czas trwania 89 minut
Reżyseria Jun Fukuda
Scenariusz Shinichi Sekizawa, Takeshi Shimura
Główne role Hiroshi Ishikawa
Tomoko Umeda
Minoru Takashima
Toshiaki Nishizawa
Zan Fujita
Yuriko Hishimi
Muzyka Akira Ifukube
Kunio Miyauchi
Susumu Ishikawa
Zdjęcia Kiyoshi Hasegawa
Scenografia Yoshifumi Honda
Montaż Yoshio Tamura
Produkcja Tomoyuki Tanaka
Wytwórnia Tōhō
Dystrybucja Tōhō
Poprzednik Godzilla kontra Hedora
Kontynuacja Godzilla kontra Megalon

Godzilla kontra Gigan (jap. 地球攻撃命令 ゴジラ対ガイガン Chikyū kogeki meirei: Gojira tai Gaigan) – japoński film fantastyczno-naukowy z 1972 roku. Dwunasty film z serii o Godzilli.

Tło powstania filmu[edytuj | edytuj kod]

Po złym przyjęciu Godzilla kontra Hedora przez producenta serii, Tomoyukiego Tanaki zlecił nakręcenie Junowi Fukudzie "normalniejszy film" z serii[1].

Zlecono napisanie scenariusza do filmu Godzilla vs. The Space Monsters: Earth Defense Order, w którym kosmiczny mózg imieniem Miko miał podbić Ziemię za pomocą kosmicznych potworów – Ghidory, Gigana i Megalona (który pojawił się potem jako główny antagonista w filmie Godzilla kontra Megalon). Zaś po stronie Godzilli i Anguirusa broniących świat przed najeźdźcami z kosmosu miał pomóc Majin Tuol, inkański bożek w formie kamienia, inspirowany Majinem z trylogii filmowej Daimajin z 1966 roku[2].

Potem scenariusz przerobiono na Return of King Ghidorah, gdzie Godzilla, Rodan i Varan mieli stoczyć bój Ghidorą, Giganem i nowym potworem – Mogu. Jednakże budżet filmu był dość niski i nie stać było Tōhō na stworzenie kostiumów do Mogu i Gigana oraz nowych dla Rodan i Varana. W sierpniu 1971 roku Shinichi Sekizawa zmienił tytuł z Earth Destruction Directive: Godzilla vs. King Ghidorah na Earth Destruction Directive: Godzilla vs. Gigan[3].

W tamtym czasie kryzys naftowy uderzył w japoński przemysł filmowy i Tōhō zmuszone było do poważnych cięć w budżecie. Większość scen bitewnych i walk z potworami zostały uzupełnione fragmentami z poprzednich filmów kaijū, co odbiło się na jakości filmu. Tanaka celem dalszych oszczędności zamiast stworzenia nowej ścieżki muzycznej, zlecił Fukudzie wykorzystanie muzyki Akiry Ifukube z jego wcześniejszych filmów.[1] Jedyną nową muzyką do filmu była piosenka Godzilla March skomponowana przez Kunio Miyauchiego i śpiewana przez Susumu Ishikawę.

W tamtym czasie Godzilla stracił pierwotną role atomowego zagrożenia i służył jako narzędzie marketingowe, co pozwalało marce na przetrwanie. Film stał się kierowany do coraz młodszej publiki, jako że Godzilla był bardzo popularny u japońskich dzieci[1].

Film wprawdzie odniósł większe zyski niż Godzilla kontra Hedora[1], jednak spotkał się z krytyką za słabe tempo, niekonsekwentny ton i zbytnie poleganie na materiałach archiwalnych. Aczkolwiek nowy kaijū – Gigan spotkał się z uznaniem u fanów i pojawiał się w mediach związanych z Godzillą, a jego popularność pozwoliła mu na występ w Godzilli: Ostatniej wojny. W książce Special Graphix Godzilla vs. Mothra opisano osobowość Gigana jako krwiożerczego, okrutnego bandytę kontrastując go z Królem Ghidorą jako dystyngowanym złoczyńcą i Mechagodzillą jako chłodnym, opanowanym profesjonalistą[4].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Gengo Kotaka bezskutecznie stara sprzedać swoją mangę dla dzieci. Jego narzeczona, Tomoko proponuje mu, by podjął się pracy dla powstającego parku rozrywki firmy World's Children's Land. Główną atrakcja ma być Godzilla Tower, wieża widokowa o wyglądzie Godzilli. Sekretarz firmy, Kubota mówi Gengo, że jego firma planuje wprowadzić wieczny, pokój na świecie. Ostatecznie Gengo dostaje pracę jako projektant.

Następnego dnia Gengo udaje się do biura firmy, by dostarczyć projekty. Z budynku, gdzie mieści się biuro z którego wybiega młoda dziewczyna ścigana przez Kubotę i jego podwładnych. Gengo dostrzega, że wypuściła z rąk taśmę magnetofonową. Czeka go kolejne zdziwienie, gdy odkrywa, że prezes firmy – Fumio Sudo ma dopiero siedemnaście lat. Jednak Gengo przekonuje go ponadprzeciętna inteligencja. Wkrótce Kubota informuje prezesa Sudo o ucieczce dziewczyny i wykradzeniu cennej dla nich taśmy. Gengo sugeruje, że jest szpiegiem przemysłowym. Prezes Sudo jest zdania, że to wróg pokoju na świecie.

Po wyjściu z firmy Gengo zostaje napadnięty przez ową dziewczynę i towarzyszącego jej hipisa, prosząc by ten oddał taśmę. Niedługo potem oboje przedstawiają się jako Machiko Shima i Shosaku Takasugi. Machiko wyjaśnia, że jej brat Takeshi pracujący w World's Children's Land jako technik komputerowy zniknął. Zaś gdy zaniepokojona przyszła do firmy, został odprawiona z kwitkiem. Wkrótce odkryła dziennik Takeshiego, który potwierdził jej złe przeczucie co do jego pracodawców.

Takeshi jest przetrzymywany wbrew własnej woli w Godzilla Tower. Prezes Sudo i Kubota odkrywają, że skradziona im taśma jest odtwarzana. Odtwarzają ją Gengo, Machiko i Shosaku nie mogąc zrozumieć o co chodzi. Na Wyspie Potworów Godzilla i Anguirus słyszą sygnał taśmy i domyślają, że się dzieje coś złego. Godzilla wysyła Anguirusa, by to sprawdził. Gengo pod pozorem przyniesienia dodatkowych projektów robi przeszpiegi na placu budowy.

Nabierając coraz większych podejrzeń, Gengo, Machiko i Shosaku zaczynają analizować działalność dziecięcego centrum. Odkrywają, że to organizacja z siedzibą w Szwajcarii czerpiąca fundusze z prywatnych dotacji. Odkrywają też, że prezes Sudo i Kubota pochodzą ze wsi Yamanoshi. Gengo i Shosaku docierają do ich rodzinnego domu prezesa Sudo. Ku ich zaskoczeniu jego matka oznajmia im, że mija dziś rocznica śmierci jej syna. Jeszcze większych podejrzeń nabierają, kiedy mnich mówi im, że Fumio nigdy nie był prezesem i zamiast być geniuszem, był głupkiem. Dowiadują się także, że Kubota był nauczycielem od angielskiego Fumio i obaj zginęli podczas górskiej wspinaczki.

Wkrótce Anguirus dociera do zatoki Sagami, jednak Japońskie Siły Samoobrony interpretują jego intencje jako atak i artylerią przepędzają go. Nocą Gengo dociera do Godzilla Tower celem dalszych poszukiwań Takeshiego. Gdy go odnajduje, zostaje nakryty przez Kubotę. Gengo szybko go spławia mówiąc, że chciał poznać jego opinię o projektach. Kubota mówi by, przyszedł jutrzejszego dnia i daje mu paczkę papierosów. Gengo dzieli się z informacjami z Machiko i Shosaku. Nagle nachodzi ich Kubota ze swoimi ludźmi. W papierosach były nadajniki i teraz bohaterom grozi śmierć. Z opresji ratuje ich Tomoko i dzięki jej znajomości karate przepędza intruzów.

Godzilla i Anguirus wyruszają z Wyspy Potworów. Wiedząc o tym Kubota i prezes Sudo wysyłają sygnał z Godzilla Tower do przestrzeni kosmicznej, który odbierają kontrolowani przez nich Król Ghidora i Gigan. Gengo, Tomoko, Machiko i Shosaku po spławieniu przez policję decydują sami uwolnić Takeshiego. Gengo i Tomoko zostają złapani przez Kubotę, prezesa Sudo i ich pomagierów. Mówią bohaterom, że tak naprawdę są karaluchami, które pochodzą planety Nebula M, która wymarła w wyniku skażenia prze rasę podobną do ludzkiej i używają martwych ludzi jako przebrania. Kosmici wyjaśniają, że chcą przejąć Ziemię z powodu odpowiadających tu warunków i zając miejsce ludzi. Z kolei Ghidora i Gigan przybywają na Ziemię i zaczynają atakować Tokio. Wkrótce Godzilla i Anguirus docierają na miejsce i zaczynają walczyć z kosmicznymi potworami.

Machiko i Shosaku wysyłają balonem linę, przez którą uciekają Gengo, Machiko i Tomoko i przechytrzają kosmitów z Nebula M, by ci myśleli, że nie żyją. Bitwa potworów przenosi się pod Godzilla Tower, która służy jako działo laserowe przeciw Godzilli. Kosmici liczą na śmierć Godzilli, bo wtedy będą mogli zrealizować plany o podboju Ziemi. Wojskowi mówia Gengo i Takeshiemu, że nic nie mogą zrobić z Ghidorą i Giganem broniących Godzilla Tower, jednak proponują im plan na zniszczenie bazy kosmitów. Wkrótce zostają podłożone silne materiały wybuchowe i Godzilla Tower zostaje zniszczona zabijając kosmitów z Nebula M.

Gigan i Ghidora są pozbawieni kontroli, jednak kontynuują walkę z Godzilla i Anguirusem. Po dość brutalnej bitwie kosmiczne potwory uciekają w popłochu, a Godzilla i Anguirus żegnani przez bohaterów odpływają z powrotem na Wyspę Potworów.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Hiroshi Ishikawa – Gengo Kotaka
  • Tomoko Umeda – Machiko Shima
  • Minoru Takashima – Shosaku Takasugi
  • Toshiaki Nishizawa – sekretarz Kubota / kosmita z Nebula M #1
  • Zan Fujita – prezes Fumio Sudo / kosmita z Nebula M #2
  • Yuriko Hishimi – Tomoko Tomoe
  • Kunio Murai – Takeshi Shima
  • Gen Shimizu – dowódca wojsk
  • Kuniko Ashihara – matka Fumio
  • Zeko Nakamura – mnich
  • Akio Murata – wydawca mangowy
  • Haruo Nakajima
    • Godzilla,
    • pracownik wydawnictwa mangowego,
    • członek Japońskich Sił Samoobrony
  • Koetsu Omiya –
    • Anguirus
    • członek przy sekcji radaru obronnego
  • Kenpachiro Satsuma – Gigan
  • Kanta Ina – Król Ghidora

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Film jest znany ze scen, gdzie Godzilla i Anguirus rozmawiają ze sobą. W japońskiej wersji posługują się komiksowymi dymkami. W angielskiej wersji językowej, zleconej przez Tōhō, Godzilla i Anguirus mówią ludzkimi głosami[5]. Głosu Godzilli użyczył Ted Thomas[6].
  • Ostatni film, w którym Haruo Nakajima zagrał Godzillę[5]. Powodami były brak chęci grania po śmierci Eijiego Tsuburayi i masowe zwolnienia spowodowane fatalną kondycją finansową japońskiego przemysłu filmowego. Po tym filmie i Tidal Wave z 1973 roku odszedł z aktorstwa i pracował w kręgielni[7].
  • Pierwszy film, w którym Godzilla krwawi[8].
  • Twórca efektów specjalnych, Teruyoshi Nakano wpadł na pomysł, aby Gigan miał trzecie oko oparte na filozofii buddyjskiego i z którego miał strzelać laserem. Umiejętność była także prezentowana na materiałach promocyjnych. Jednak w samym filmie, jak i w następnym Godzilla kontra Megalon Gigan nie ma laserowego wzroku, jako że Nakano uznał, że taka umiejętność pasuje bardziej do superbohatera czy człowieka niż złego potwora[9]. Z tych samych powodów usunięto u Gigana możliwość ziania ogniem.
  • Początkowo jedna z rąk Gigana miała mieć kiścień[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d David Kalat, A Critical History and Filmography of Toho's Godzilla Series, wyd. 2, McFarland, 3 listopada 2017, ISBN 978-1-4766-3265-0 [dostęp 2018-12-08] (ang.).
  2. Lost Project: Godzilla vs. the Space Monsters: Earth Defense Directive, Toho Kingdom [dostęp 2018-12-08] (ang.).
  3. a b Lost Project: The Return of King Ghidorah, Toho Kingdom [dostęp 2018-12-08] (ang.).
  4. Special Graphix Godzilla vs. Mothra, 1992, s. 75, ISSN 1542-7730 (jap.).
  5. a b Steve Ryfle, Japan's Favorite Mon-star: The Unauthorized Biography of "The Big G", ECW Press, 1998, s. 153, 175, ISBN 9781550223484 (ang.).
  6. Madeleine Fitzpatrick, Ted Thomas on his time in the spotlight, South China Morning Post, 28 września 2014 [dostęp 2018-12-17] (ang.).
  7. Steve Ryfle, Japan's Favorite Mon-star: The Unauthorized Biography of "The Big G", ECW Press, 1998, s. 180, ISBN 9781550223484 (ang.).
  8. Godzilla vs. Gigan (1972) (ang.). IMDb. [dostęp 8 grudnia 2018].
  9. Gigan [Showa Series], Toho Kingdom [dostęp 2018-12-08] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]