Gogołowice (powiat lubiński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gogołowice
wieś
Ilustracja
Kościół Św. Katarzyny w Gogołowicach
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

lubiński

Gmina

Lubin

Liczba ludności (III 2011)

288[1]

Strefa numeracyjna

76

Tablice rejestracyjne

DLU

SIMC

0365240

Położenie na mapie gminy wiejskiej Lubin
Mapa konturowa gminy wiejskiej Lubin, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Gogołowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Gogołowice”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Gogołowice”
Położenie na mapie powiatu lubińskiego
Mapa konturowa powiatu lubińskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Gogołowice”
Ziemia51°19′02″N 16°19′23″E/51,317222 16,323056

Gogołowice (niem. Gugelwitz[potrzebny przypis]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Lubin.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizownej formie Goglowitz.[2][3]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[4]:

  • kościół filialny pw. św. Katarzyny, z XIV w., XV-XIX w.
  • cmentarz przykościelny

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  3. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 106. [dostęp 2012-09-12].