Goliat

Goliat
Występowanie	1 Księga Samuela

Goliat rzucający wyzwanie Izraelitom, miniatura z Biblii Maciejowskiego z XIII wieku

Dawid trzymający głowę Goliata, il. Gustave Doré

Goliat (heb. גָּלְיָת ) – postać biblijna, olbrzymi wojownik filistyński pochodzący z Gat, żyjący w XI wieku p.n.e. Jego wzrost miał wynosić sześć łokci i jedną piędź, czyli ok. 3 metrów. Zginął z rąk Dawida, który pokonał go wyrzuconym z procy kamieniem.

Goliat wymieniony jest również w Koranie pod imieniem جالوت Ǧālūt.

Bratem Goliata był Lachmi z Gat, który zginął z rąk Elchanana, syna Jaira, w czasie wojny izraelsko-filistyńskiej za rządów Dawida.

Znalezisko archeologiczne

4 sierpnia 2005 roku w Tell es-Safi w okolicach Doliny Terebintu (Dolina Elah) zespół archeologów z Uniwersytetu Bar-Ilana w Ramat Ganie odkrył pierwszy pozabiblijny przekaz imienia Goliat, umieszczony na fragmencie skorupy z X w. p.n.e.

Uzbrojenie Goliata

Opis zbroi Goliata przedstawia zapewne najbogatsze ówczesne uzbrojenie.

Według opisu biblijnego Goliat miał na sobie:

• hełm z brązu
• zbroja łuskowa z brązu ważąca 5000 sykli (57 kg)
• nagolenniki z brązu
• zakrzywiony nóż z brązu
• włócznia „jak wał tkacki” z żelaznym grotem o masie 600 sykli (6,8 kg).

Dodatkowo, szedł przed nim giermek niosący tarczę.

Miecz Goliata przechowywano w przybytku w Nob.