Gom dżabbar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Gom dżabbar (ang. gom jabbar) to fikcyjna broń z uniwersum Diuny wymyślona przez Franka Herberta. Po raz pierwszy występuje w powieści Diuna z 1965.

Gom dżabbar to igła pokryta śmiertelną trucizną. Jest używana przez Bene Gesserit do przeprowadzania testu człowieczeństwa. Matka Wielebna Gaius Helena Mohiam używa go do przeprowadzenie testu na Paulu Atrydzie.

- Trzymam przy twej szyi gom dżabbar — powiedziała. — Gom dżabbar, czyli wróg ostateczny. To igła z kroplą trucizny na czubku. Aaaach! Nie ruszaj się, bo poczujesz jej działanie. (...) — Sugeruję, powiedzmy, że możesz być człowiekiem — powiedziała. — Spokojnie! Ostrzegam, byś nie próbował się wyrywać.

— Matka Wielebna Gaius Mohiam do Paula Atrydy

Gom jabbar został użyty przez Alię Atrydę do zabicia barona Vladimira Harkonnena[1].

Jeśli jednak to ludzie zostali zwycięzcami, dlaczego resztki nieludzkości – okrucieństwo gom dżabbar – przetrwały w jednej z Wielkich Szkół? Okrucieństwo w równym stopniu stanowiło element człowieczeństwa, co miłość. Jedno nie mogło istnieć bez drugiego.

Lady Jessika, wspomnienia o własnej próbie człowieczeństwa[2]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Frank Herbert: Diuna. Poznań: REBIS, 2007, s. 591. ISBN ISBN 978-83-7301-723-8.
  2. powieść Ród Corrinów, Preludium Diuny