Goran Ivanišević

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goran Ivanišević
Goran Ivanišević
Państwo  Chorwacja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 13 września 1971
Split
Wzrost 193 cm
Masa ciała 81 kg
Gra leworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2004
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 22
Najwyżej w rankingu 2 (4 lipca 1994)
Australian Open QF (1989, 1994, 1997)
Roland Garros QF (1990, 1992, 1994)
Wimbledon W (2001)
US Open SF (1996)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 20 (6 stycznia 1992)
Australian Open 2R (1990, 1994)
Roland Garros F (1990, 1999)
Wimbledon 3R (1989, 1993)
US Open QF (1997)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Chorwacja
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Barcelona 1992 tenis ziemny
(gra pojedyncza)
Brąz
Barcelona 1992 tenis ziemny
(gra podwójna)

Goran Ivanišević, właśc. Goran Simun Ivanišević (ur. 13 września 1971 w Splicie) – chorwacki tenisista i trener tenisa.

W zawodowym gronie tenisistów zadebiutował w 1988 roku, natomiast ostatni mecz w karierze rozegrał podczas Wimbledonu 2004 przegrywając w 3 rundzie z Lleytonem Hewittem.

Ivanišević w 2001 roku został zwycięzcą Wimbledonu w grze pojedynczej, a w latach 1992, 1994 i 1998 był finalistą tej imprezy. Łącznie w singlu został mistrzem 22 turniejów rangi ATP World Tour i w 27 był finalistą. W każdym z turniejów zaliczanych do Wielkiego Szlema dochodził co najmniej do ćwierćfinału. W klasyfikacji ATP najwyżej był na 2. miejscu 4 lipca 1994 roku.

W grze podwójnej tenisista chorwacki jest 2–krotnym finalistą French Open, w latach 1990 i 1999. W sumie wygrał 9 turniejów ATP World Tour w tej konkurencji, a w dalszych 10 był uczestnikiem finału. W zestawieniu ATP deblistów najwyżej zajmował 20. pozycję 6 stycznia 1992 roku.

Wielokrotnie w latach 1988–2003 reprezentował Chorwację (wcześniej Jugosławię) w Pucharze Davisa, grając w sumie w 63 meczach i odnosząc 48 zwycięstw.

W 1992 roku zdobył brązowe medale w singlu i deblu na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie.

Kariera tenisowa[edytuj]

Kiedy awansował do finału na Wimbledonie 1992, pokonując po drodze m.in. Pete'a Samprasa, stał się w oczach specjalistów kandydatem do wygrania turnieju[1]. Jego gra znakomicie pasowała do nawierzchni trawiastej, co potwierdził już w sezonie 1991 wygraną w Manchesterze[2]. Ivanišević przegrał jednak wimbledoński finał z Andre Agassim, a w kolejnych latach nastąpiła dominacja Samprasa na kortach londyńskich. Dwukrotnie Ivanišević był finałowym przeciwnikiem Samprasa. W finale Wimbledonu 1994 przegrał w trzech setach, a w finale Wimbledonu 1998, w pięciu[3][4].

Swego czasu 2. tenisista świata – od sezonu 1998 grał mniej skutecznie. W tymże roku wygrał turniej w Splicie, potem nie dochodził do finałów turniejowych i wydawało się, że jego szansa na wielkoszlemowe zwycięstwo minęła. Ivanišević wypadł z czołowej setki rankingu światowego, kontuzjowane ramię, dzięki któremu w całej karierze zaserwował kilkanaście tysięcy asów, wciąż bolało i wymagało operacji[5].

W 2001 organizatorzy Wimbledonu przyznali mu za dawne zasługi dziką kartę. Stoczył tam kilka zaciętych spotkań, eliminując kolejno Fredrika Jonssona, Carlosa Moyę, Andy'ego Roddicka, Grega Rusedskiego, Marata Safina i w półfinale Tima Henmana. Odniósł również końcowy sukces, pokonując w pięciu setach Patricka Raftera, stając się pierwszym wielkoszlemowym mistrzem w historii startującym z dziką kartą[6]. Mecz finałowy, ze względu na warunki atmosferyczne, odbył się nie w niedzielę, a w poniedziałek i zakończył się po 5 setach na korzyść Ivaniševicia (9:7 w ostatnim secie dla Chorwata)[7]. Na trybunach zasiedli głównie kibice obu tenisistów, co sprawiło, że było kolorowo, niezwykle głośno, z pogwałceniem tradycyjnego kibicowania na Wimbledonie[8]. Dzięki temu triumfowi Ivanišević zagrał w kończącym sezon turnieju ATP Finals, a w rankingu awansował ze 125. na 16. miejsce w klasyfikacji ATP.

Kontuzja uniemożliwiła mu występ w obronie tytułu w kolejnym sezonie, również w 2003 roku zabrakło Ivaniševica na Wimbledonie[6]. Przed turniejem w 2004, nękany od kilku sezonów kontuzjami, zapowiedział, że kończy karierę[9]. Zdołał dotrzeć do 3 rundy, pokonując Michaiła Jużnego oraz Filippo Volandriego. Uległ byłemu mistrzowi Wimbledonu, Lleytonowi Hewittowi.

Goran Ivanišević odniósł 22 turniejowe zwycięstwa w grze pojedynczej, a w dalszych 27 przegrywał w finałach. Wygrywał m.in. znane turnieje, jak Sztokholm (1992), Paryż (hala, 1993), Kitzbühel (1994), Wiedeń (1997). W 1995 roku zdobył Puchar Wielkiego Szlema, a w kolejnym sezonie został finalistą tych zawodów. Kilkakrotnie kwalifikował się do turnieju ATP Finals, 3–krotnie awansując do półfinału.

W grze podwójnej również odnosił sukcesy, wygrywając 9 imprez ATP World Tour, w tym zawody serii ATP Masters Series w Rzymie startując z Omarem Camporese. W 1990 został finalistą French Open w parze z Petrem Kordą. Wynik ten powtórzył w 1999 partnerując Jeffowi Tarango. Oprócz finałów w Paryżu został finalistą 8 innych imprez ATP World Tour.

Reprezentował Jugosławię i Chorwację na igrzyskach olimpijskich w 1988, 1992, 1996 i 2000. Był brązowym medalistą w grze pojedynczej i podwójnej (z Goranem Prpiciem) w 1992 w Barcelonie. Był także chorążym swoich ekip olimpijskich w Seulu i Barcelonie. W 1990 z Goranem Prpiciem i Slobodanem Živojinoviciem zdobył Drużynowy Puchar Świata. W 1996, występując z Ivą Majoli, został zwycięzcą Pucharu Hopmana. Wielokrotnie reprezentował kraj w Pucharze Davisa w singlu i deblu. Już po zakończeniu kariery znalazł się w reprezentacji powołanej na pierwszy w historii Chorwacji finał Pucharu Davisa w grudniu 2005, jednak w decydującym, zwycięskim meczu przeciwko Słowacji nie wystąpił.

W swoim kraju cieszył się, i wciąż cieszy, ogromną popularnością. Był zawodnikiem leworęcznym, na początku lat 90. regularnie zdobywającym najwięcej punktów bezpośrednio z serwisu w męskim cyklu rozgrywek zawodowych. Dysponował również dużym wyczuciem wolejowym; wielokrotnie zdobywał aplauz widowni efektownymi, akrobatycznymi zagraniami przy siatce[6].

Od września 2013 do lipca 2016 roku był trenerem Marina Čilicia doprowadzając go do zwycięstwa w US Open 2014[10]. W sierpniu zaczął współpracę jako szkoleniowiec z Tomášem Berdychem[11].

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (22–27)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 28 maja 1989 Florencja Ceglana Argentyna Horacio de la Peña 4:6, 3:6
Finalista 2. 20 maja 1990 Umag Ceglana Jugosławia Goran Prpić 3:6, 6:3, 4:6
Zwycięzca 1. 22 lipca 1990 Stuttgart Ceglana Argentyna Guillermo Pérez Roldán 6:7, 6:1, 6:4, 7:6
Finalista 3. 26 sierpnia 1990 Long Island Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:7, 3:6
Finalista 4. 16 września 1990 Bordeaux Ceglana Francja Guy Forget 4:6, 3:6
Finalista 5. 30 września 1990 Bazylea Twarda (hala) Stany Zjednoczone John McEnroe 7:6, 6:4, 6:7, 3:6, 4:6
Zwycięzca 2. 23 czerwca 1991 Manchester Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:4, 6:4
Finalista 6. 18 sierpnia 1991 New Haven Twarda Czechosłowacja Petr Korda 4:6, 2:6
Zwycięzca 3. 5 stycznia 1992 Adelaide Twarda Szwecja Christian Bergström 1:6, 7:6(5), 6:4
Finalista 7. 9 lutego 1992 Mediolan Dywanowa (hala) Włochy Omar Camporese 6:3, 3:6, 4:6
Zwycięzca 4. 23 lutego 1992 Stuttgart Dywanowa (hala) Szwecja Stefan Edberg 6:7(5), 6:3, 6:4, 6:4
Finalista 8. 5 lipca 1992 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Andre Agassi 7:6(8), 4:6, 4:6, 6:1, 4:6
Zwycięzca 5. 11 października 1992 Sydney Twarda (hala) Szwecja Stefan Edberg 6:4, 6:2, 6:4
Zwycięzca 6. 1 listopada 1992 Sztokholm Dywanowa (hala) Francja Guy Forget 7:6(2), 4:6, 7:6(5), 6:2
Finalista 9. 10 stycznia 1993 Doha Twarda Niemcy Boris Becker 6:7(4), 6:4, 5:7
Finalista 10. 16 maja 1993 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Jim Courier 1:6, 2:6, 2:6
Zwycięzca 7. 19 września 1993 Bukareszt Ceglana Rosja Andriej Czerkasow 6:2, 7:6(5)
Zwycięzca 8. 24 października 1993 Wiedeń Dywanowa (hala) Austria Thomas Muster 4:6, 6:4, 6:4, 7:6(3)
Finalista 11. 31 października 1993 Sztokholm Dywanowa (hala) Niemcy Michael Stich 6:4, 6:7(6), 6:7(3), 2:6
Zwycięzca 9. 7 listopada 1993 Paryż Twarda (hala) Ukraina Andrij Medwediew 6:4, 6:2, 7:6(2)
Finalista 12. 20 lutego 1994 Stuttgart Dywanowa (hala) Szwecja Stefan Edberg 6:4, 4:6, 2:6, 2:6
Finalista 13. 3 lipca 1994 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(2), 6:7(5), 0:6
Zwycięzca 10. 7 sierpnia 1994 Kitzbühel Ceglana Francja Fabrice Santoro 6:2, 4:6, 4:6, 6:3, 6:2
Finalista 14. 18 września 1994 Bukareszt Ceglana Argentyna Franco Davín 2:6, 4:6
Zwycięzca 11. 16 października 1994 Tokio Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Michael Chang 6:4, 6:4
Finalista 15. 30 października 1994 Sztokholm Dywanowa (hala) Niemcy Boris Becker 6:4, 4:6, 3:6, 6:7(4)
Finalista 16. 14 maja 1995 Hamburg Ceglana Ukraina Andrij Medwediew 3:6, 2:6, 1:6
Zwycięzca 12. 17 grudnia 1995 Monachium Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Todd Martin 7:6, 6:3, 6:4
Finalista 17. 14 stycznia 1996 Sydney Twarda Stany Zjednoczone Todd Martin 7:5, 3:6, 4:6
Zwycięzca 13. 4 lutego 1996 Zagrzeb Dywanowa (hala) Francja Cédric Pioline 3:6, 6:3, 6:2
Zwycięzca 14. 18 lutego 1996 Dubaj Twarda Hiszpania Albert Costa 6:4, 6:3
Finalista 18. 25 lutego 1996 Antwerpia Dywanowa (hala) Niemcy Michael Stich 3:6, 2:6, 6:7(5)
Zwycięzca 15. 3 marca 1996 Mediolan Dywanowa (hala) Szwajcaria Marc Rosset 6:3, 7:6(3)
Zwycięzca 16. 10 marca 1996 Rotterdam Dywanowa (hala) Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:4, 3:6, 6:3
Finalista 19. 31 marca 1996 Miami Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 0:3 krecz
Finalista 20. 18 sierpnia 1996 Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(3), 5:7
Zwycięzca 17. 10 listopada 1996 Moskwa Dywanowa (hala) Rosja Jewgienij Kafielnikow 3:6, 6:1, 6:3
Finalista 21. 8 grudnia 1996 Monachium Dywanowa (hala) Niemcy Boris Becker 3:6, 4:6, 4:6
Zwycięzca 18. 2 lutego 1997 Zagrzeb Dywanowa (hala) Wielka Brytania Greg Rusedski 7:6(4), 4:6, 7:6(6)
Finalista 22. 16 lutego 1997 Dubaj Twarda Austria Thomas Muster 5:7, 6:7(3)
Zwycięzca 19. 2 marca 1997 Mediolan Dywanowa (hala) Hiszpania Sergi Bruguera 6:2, 6:2
Finalista 23. 15 czerwca 1997 Londyn Trawiasta Australia Mark Philippoussis 5:7, 3:6
Zwycięzca 20. 12 października 1997 Wiedeń Dywanowa (hala) Wielka Brytania Greg Rusedski 3:6, 6:7(4), 7:6(4), 6:2, 6:3
Zwycięzca 21. 8 lutego 1998 Split Dywanowa (hala) Wielka Brytania Greg Rusedski 7:6(3), 7:6(5)
Finalista 24. 5 lipca 1998 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 7:6(2), 6:7(9), 4:6, 6:3, 2:6
Finalista 25. 23 sierpnia 1998 New Haven Twarda Słowacja Karol Kučera 4:6, 7:5, 2:6
Finalista 26. 11 października 1998 Szanghaj Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Michael Chang 6:4, 1:6, 2:6
Finalista 27. 15 listopada 1998 Moskwa Dywanowa (hala) Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:7(2), 6:7(5)
Zwycięzca 22. 8 lipca 2001 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Patrick Rafter 6:3, 3:6, 6:3, 2:6, 9:7

Gra podwójna (9–10)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 2. 23 października 1988 Frankfurt Dywanowa (hala) Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Rudiger Haas Wielka Brytania Jeremy Bates
Holandia Tom Nijssen
1:6, 7:5, 6:3
Finalista 1. 1 października 1989 Palermo Ceglana Włochy Diego Nargiso Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Peter Ballauff
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Rudiger Haas
2:6, 7:6, 4:6
Finalista 2. 18 lutego 1990 Bruksela Dywanowa (hala) Węgry Balázs Taróczy Hiszpania Emilio Sánchez
Jugosławia Slobodan Živojinović
5:7, 3:6
Finalista 3. 10 czerwca 1990 French Open, Paryż Ceglana Czechosłowacja Petr Korda Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
5:7, 3:6
Finalista 4. 19 sierpnia 1990 New Haven Twarda Czechosłowacja Petr Korda Stany Zjednoczone Jeff Brown
Stany Zjednoczone Scott Melville
6:2, 5:7, 0:6
Zwycięzca 2. 10 lutego 1991 Mediolan Dywanowa (hala) Włochy Omar Camporese Holandia Tom Nijssen
Czechy Cyril Suk
6:4, 7:6
Zwycięzca 3. 19 maja 1991 Rzym Ceglana Włochy Omar Camporese Stany Zjednoczone Luke Jensen
Australia Laurie Warder
6:2, 6:3
Zwycięzca 4. 23 czerwca 1991 Manchester Trawiasta Włochy Omar Camporese Wielka Brytania Nick Brown
Wielka Brytania Andrew Castle
6:4, 6:3
Finalista 5. 21 lipca 1991 Stuttgart Ceglana Włochy Omar Camporese Australia Wally Masur
Hiszpania Emilio Sánchez
6:4, 3:6, 4:6
Zwycięzca 5. 5 stycznia 1992 Adelaide Twarda Szwajcaria Marc Rosset Australia Mark Kratzmann
Australia Jason Stoltenberg
7:6, 7:6
Finalista 6. 14 czerwca 1992 Londyn Trawiasta Włochy Diego Nargiso Australia John Fitzgerald
Szwecja Anders Järryd
4:6, 6:7
Finalista 7. 16 kwietnia 1995 Barcelona Ceglana Włochy Andrea Gaudenzi Stany Zjednoczone Trevor Kronemann
Australia David Macpherson
2:6, 4:6
Finalista 8. 6 sierpnia 1995 Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Scott Davis Południowa Afryka Brent Haygarth
Stany Zjednoczone Kent Kinnear
4:6, 6:7
Zwycięzca 6. 17 września 1995 Bordeaux Twarda Chorwacja Saša Hiršzon Szwecja Henrik Holm
Wielka Brytania Danny Sapsford
6:3, 6:4
Zwycięzca 7. 3 marca 1996 Mediolan Dywanowa (hala) Włochy Andrea Gaudenzi Francja Guy Forget
Szwajcaria Jakob Hlasek
6:4, 7:5
Zwycięzca 8. 2 lutego 1997 Zagrzeb Dywanowa (hala) Chorwacja Saša Hiršzon Południowa Afryka Brent Haygarth
Stany Zjednoczone Mark Keil
6:4, 6:3
Zwycięzca 9. 16 lutego 1997 Dubaj Twarda Holandia Sander Groen Australia Sandon Stolle
Czechy Cyril Suk
7:6, 6:3
Finalista 9. 6 czerwca 1999 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Jeff Tarango Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
2:6, 5:7
Finalista 10. 1 sierpnia 1999 Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Brian MacPhie Zimbabwe Byron Black
Południowa Afryka Wayne Ferreira
2:6, 6:7(4)

Starty wielkoszlemowe[edytuj]

Gra pojedyncza[edytuj]

Turniej 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 Bilans w turnieju
Australian Open QF 1R 3R 2R QF 1R 3R QF 1R 2R 2R 19–11
French Open 4R QF 2R QF 3R QF 1R 4R 1R 1R 1R 1R 21–12
Wimbledon 1R 2R SF 2R F 3R F SF QF 2R F 4R 1R W 3R 49–14
US Open 2R 3R 4R 3R 2R 1R 1R SF 1R 4R 3R 1R 3R 21–13
Bilans spotkań 0–1 9–4 11–4 7–4 13–4 5–3 14–4 5–4 14–4 5–4 9–4 5–3 1–4 9–1 1–1 0–0 2–1 110–50

Gra podwójna[edytuj]

Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 Bilans w turnieju
Australian Open 1R 2R 1R 1R 2R 1R 1R 1R 2–7
French Open 3R F 2R 1R QF 1R 1R F 2R 17–9
Wimbledon 3R 1R 2R 1R 3R 5–5
US Open 3R 2R 2R 2R 2R 2R QF 1R 1R 10–8
Bilans spotkań 6–4 7–4 3–4 1–4 6–2 1–0 0–0 1–1 3–3 0–3 5–2 1–2 34–29

Przypisy

  1. ROBIN FINN: Sampras and Ivanisevic Slug Way to Semifinals (ang.). nytimes.com, 2 lipca 1992. [dostęp 31 grudnia 2016].
  2. Style gry (pol.). W: Tennisbios.com [on-line]. tenis.net.pl. [dostęp 31 grudnia 2016].
  3. Sandra McKee: Sampras and Ivanisevic blast to Wimbledon final (ang.). baltimoresun.com, 2 lipca 1994. [dostęp 31 grudnia 2016].
  4. Bill Glauber: Sampras serves up more history U.S. star gets 5-set win over Ivanisevic for his fifth Wimbledon title (ang.). baltimoresun.com, 6 lipca 1998. [dostęp 31 grudnia 2016].
  5. Goran Ivanisevic – Year by Year (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 31 grudnia 2016].
  6. a b c Never say never: Goran Ivanisevic – jedyny taki mistrz (pol.). doliczonyczasgry.blog.pl, 1 maja 2015. [dostęp 24 grudnia 2016].
  7. Ivanisevic snatches Wimbledon thriller (ang.). bbc.co.uk, 9 lipca 2001. [dostęp 31 grudnia 2016].
  8. The People's Final (ang.). bbc.co.uk, 9 lipca 2001. [dostęp 31 grudnia 2016].
  9. Nick Crowther: Hewitt ends Ivanisevic dream (ang.). bbc.co.uk, 25 czerwca 2004. [dostęp 31 grudnia 2016].
  10. Marcin Motyka: Marin Cilić zakończył współpracę z Goranem Ivaniseviciem (pol.). sportowefakty.wp.pl, 22 lipca 2016. [dostęp 31 grudnia 2016].
  11. Karolina Konstańczak: Goran Ivanisević dołączy do sztabu Tomasa Berdycha (pol.). sportowefakty.wp.pl, 8 sierpnia 2016. [dostęp 31 grudnia 2016].

Bibliografia[edytuj]