Goryl (czołg)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goryl[1]
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu czołg podstawowy
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3 osoby
Historia
Prototypy lata 90. XX wieku
Dane techniczne
Silnik silnik wysokoprężny RR Condor V12 o mocy ok. 1500 KM (ok. 1200 kW)
Pancerz wielowarstwowy pancerz kompozytowy[2]
Długość 9,76 m
Szerokość 3,96 m
Wysokość 2,46 m
Masa 54 tony
Osiągi
Prędkość 70 km/h (po drodze)

45 km/h (w terenie)

Zasięg 550 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata kal. 120 lub 125 mm (o długości lufy 52 lub 48 kalibrów)

1 przeciwlotniczy karabin maszynowy kal. 12,7 mm

1 karabin maszynowy kal. 7,6 mm (sprzężony z armatą)

1 wyrzutnia ppk 130 lub 140 mm

Wyposażenie
system kierowania ogniem z kamerą termowizyjną, system dowodzenia,

Goryl (z czasem nazwę zmieniono na Anders[2]) – niezrealizowany projekt polskiego czołgu podstawowego III generacji z lat 90. XX wieku. Kontynuacją „Goryla” był projekt PT-2001 „Gepard”.

Historia[edytuj]

Pierwsze pracę nad polskim czołgiem podstawowym III generacji rozpoczęto w OBRUM jeszcze w latach 80. XX wieku. Po przemianach ustrojowych, w roku 1991 wznowiono prace koncepcyjne i projektowe[2].

Produkcję planowano rozpocząć po 10 latach od daty podjęcia o uruchomieniu spr, tzn. wówczas, kiedy przestanie być opłacalna produkcja T-72M. Projekt początkowo wzbudził zainteresowanie wojska, jednakże z powodu wysokich, przewidywanych kosztów realizacji projektu (ok. 360 mln USD) oraz dużego kosztu jednostkowego (ok. 4,6 mln USD) zrezygnowano z „Goryla”[1][2].

Do koncepcji „Goryla” powrócono na początku XXI wieku, kiedy zaprezentowano koncepcję PT-2001 „Gepard”. PT-2001 podobnie, jak „Goryl” nie wyszedł poza plany koncepcyjne[2].

Opis konstrukcji[edytuj]

W latach 90. XX wieku powstały dwie koncepcje nowego czołgu. Pierwsza zakładała klasyczny układ czołgu z załogową wieżą, w której umieszczona miała być armata kal. 120 lub 125 mm ładowana automatycznie. Natomiast druga przewidywała zastosowanie bezzałogowej wieży z działem kal. 140 mm[1][2].

Według koncepcji z roku 1995 miał posiadać zawieszenie hydropneumatyczne lub na wałkach skrętnych. Napędzany miał być silnikiem wysokoprężnym RR Condor V12 o mocy ok. 1500 KM z automatyczną skrzynią biegów ESM/500 z 5 biegami do przodu i 2 do tyłu[1][2].

System kierowania ogniem miał składać się z panoramicznego dzienno-nocnego celownika dowódcy typu SFIM HL-70 (lub SAGEM VIGY-40) i dzienno-nocnego celownika działonowego ST72 (lub HL-60). Ponadto czołg miał posiadać system łączności i dowodzenia połączony z systemem nawigacji lokalnej i GPS[1][2].

Na bazie nowego czołgu III generacji miała powstać cała rodzina nowych wozów bojowych i wsparcia m.in.: samobieżne działo przeciwlotnicze, samobieżna wyrzutnia pocisków kierowanych, wóz zabezpieczenia technicznego, wóz drogowo-inżynieryjny oraz most czołgowy[1][2].

Przypisy

  1. a b c d e f Andrzej Dominik. Goryl ogniwo – triady dynamicznej obrony RP. Czy Loara, Goryl i Huzar będą bronić Polski?. „Raport WTO”. 4/1998, s. 11-14. Agencja Lotnicza Altair Sp. z o. o.. ISSN 1429-270X. 
  2. a b c d e f g h i Jerzy Kajetanowicz. Czołg podstawowy PT-91 „Twardy”. „Poligon”. 3/2013, s. 4-23, maj-czerwiec 2013. Norbert Bączyk – redaktor naczelny. Warszawa: Magnum-X Sp. z o.o.. ISSN 18953344 (pol.).