Gorzeń Górny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°51′21″N 19°29′55″E
- błąd 39 m
WD 49°52'0.1"N, 19°28'59.9"E, 49°53'N, 19°30'E
- błąd 14 m
Odległość 1720 m
Gorzeń Górny
wieś
Ilustracja
Zabytkowy dworek Emila Zegadłowicza
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Powiat wadowicki
Gmina Wadowice
Liczba ludności (2011) 291[1][2]
Strefa numeracyjna 33
Kod pocztowy 34-100
Tablice rejestracyjne KWA
SIMC 0074180
Położenie na mapie gminy Wadowice
Mapa konturowa gminy Wadowice, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Gorzeń Górny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Gorzeń Górny”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Gorzeń Górny”
Położenie na mapie powiatu wadowickiego
Mapa konturowa powiatu wadowickiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Gorzeń Górny”
Ziemia49°51′21″N 19°29′55″E/49,855833 19,498611

Gorzeń Górnywieś w Polsce administracyjnie należąca do województwa małopolskiego, powiatu wadowickiego i gminy Wadowice[3][4].

Jest położona na lewym brzegu rzeki Skawy, na skraju Beskidu Małego, u podnóża Iłowca (477 m n.p.m.), stanowiącego najwyżej położony punkt wsi. Graniczy z miejscowościami: Ponikiew, Jaroszowice, Zawadka i Gorzeń Dolny.

Przez sołectwo Gorzeń Górny przebiega odcinek drogi krajowej nr 28 (ZatorMedyka). Od tej drogi odgałęziają się drogi powiatowe nr 04-250 Gorzeń Górny – Koziniec oraz nr 04-251 Gorzeń Górny – Ponikiew.

Obszar Gorzenia Górnego obejmuje 202 ha. Przeważają użytki rolne (55% powierzchni). Lasy i grunty leśne stanowią 36% powierzchni miejscowości. Gorzeń Górny zamieszkują 282 osoby (2008).

Zasoby turystyczne i przyrodnicze[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1419 roku, choć jej teren był zamieszkały już w czasach prehistorycznych, o czym świadczą pozostałości grodziska na wzgórzu Grapa, pochodzącego być może z okresu kultury łużyckiej. W XVI wieku Gorzeń Górny stanowił własność Gorzeńskich herbu Topór, a w XVII wieku księdza Głogurskiego i Biberstein-Starowieyskich. W 1725 r. Franciszek Starowieyski sprzedał go Skorupkom-Padlewskim. Od 1792 roku był własnością Jakuba Littmana Hupperta, który wybudował tu klasycystyczny dworek. Od wnuków Hupperta kupiła go Eleonora Czerniczkowa, która z kolei w 1883 roku sprzedała go profesorowi gimnazjum w Wadowicach Tytusowi Zegadłowiczowi. Po nim odziedziczył go syn Emil Zegadłowicz, który rozsławił wioskę zarówno za sprawą własnej twórczości literackiej, jak i założonej w Gorzeniu Górnym grupy artystycznej „Czartak”. Do dworku Zegadłowiczów przyjeżdżało wówczas (lata 20. i 30. XX wieku) wielu artystów, publicystów i uczestników polskiego życia publicznego, aby dyskutować, tworzyć i wypoczywać. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Gorzeń Górny w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2018-03-02] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-03-02].
  3. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]