Gorzyca (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gorzyca
Pałac w Gorzycy, 2013 r.
Pałac w Gorzycy, 2013 r.
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat międzyrzecki
Gmina Międzyrzecz
Liczba ludności 320
Strefa numeracyjna (+48) 95
Tablice rejestracyjne FMI
SIMC 0183963
Położenie na mapie gminy Międzyrzecz
Mapa lokalizacyjna gminy Międzyrzecz
Gorzyca
Gorzyca
Położenie na mapie powiatu międzyrzeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu międzyrzeckiego
Gorzyca
Gorzyca
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Gorzyca
Gorzyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gorzyca
Gorzyca
Ziemia52°27′58,3″N 15°29′26,1″E/52,466194 15,490583

Gorzyca (niem. Ober Görzig)– wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Międzyrzecz.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Gorzyca nowa należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej[1]. Gorzyca nowa należała do okręgu rokitnickiego tego powiatu i stanowiła odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas Żychliński[1]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 212 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 22 dymy (domostwa)[1]. Do majątku należał także folwark Brzozowy (1 dom, 8 osób)[1].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Gorzyca, 2013 r.

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są: kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki pod wezwaniem Najśw. Serca Pana Jezusa, szachulcowy, z 1736 roku oraz zespół pałacowy (pałac, spichlerz, dwie stajnie, gołębnik)[2].

Zobacz też: Gorzyca

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère) Jana Nepomucena Bobrowicza, 1846, s. 259.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 23. [dostęp 27.1.13].