Gospodarka planowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie mylić z: Gospodarka nakazowa.

Gospodarka planowa, gospodarka centralnie planowana, gospodarka centralnie sterowanasystem gospodarczy, w którym decyzje dotyczące produkcji i inwestycji zawarte są w planie sformułowanym przez władze centralne, zwykle przez agencję rządową[1][2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka planowa może składać się zarówno z przedsiębiorstw państwowych, jak i prywatnych, a także mieszanych. Określenia „planowa” i „nakazowa” są niekiedy używane jako synonimy – jest to błędne, zasadniczo rzecz biorąc, gdyż gospodarka nakazowa oznacza system gospodarczy, w którym rząd kontroluje produkcję, dystrybucję i ceny, co w gospodarce planowej nie zawsze ma miejsce[3].

Ten typ organizacji gospodarki jest stosowany w okresie wojny. Występował też w socjalistycznych państwach bloku wschodniego[4].

Planowanie gospodarcze jest przeciwieństwem wolnego rynku, na którym decyzje dotyczące produkcji, dystrybucji, cen i inwestycji podejmują niezależne i prywatne firmy, w oparciu o swój indywidualny interes, a nie plan makroekonomiczny. Istnieje też gospodarka mieszana, w której łączą się wpływy wolnego rynku i planowania[1]; model ten jest zwykle nazywany regulowaną gospodarką rynkową[5].

Prawo planowego rozwoju gospodarki narodowej[edytuj | edytuj kod]

Wraz a ustanowieniem własności społecznej przestają działać prawa kapitalistycznej ekonomiki. Nowa forma włąsności rodzi swoje nowe prawa. Wśród nich szczególnie ważne miejsce zajmuje prawo planowego, proporcjonalnego rozwoju gospodarki narodowej. Jego istota polega na tym, że normalne funkcjonowanie gospodarki socjalistycznej wymaga nieodzownie określonych stosunków, proporcji między poszczególnymi jej gałęziami[6]. W ustroju kapitalistycznym niezbędne proporcje w gospodarce kształcują się żywiołowo, poprzez chorobliwe wahania i dysproporcje, poprzez kryzysy i depresje[7]. Charakteryzując sytuację w krajach kapitalistycznych Nikita Chruszczow na XX Zjeździe KPZR zaznaczył, że gospodarka światowego kapitalizmu rozwija się niezwykle nierównomiernie i stała się jeszcze bardziej chwiejna[8]. W warunkach kapitalizmu w mniejszym lub większym stopniu planowa organizacja produkcji jest osiągalna wyłącznie w ramach jednego przedsiębiorstwa lub — co najwyżej — w skali jednego monopolu[9]. Inaczej ma się rzecz w ustroju socjalistycznym. W przeciwieństwie do prywatnej własności środków produkcji, która dzieli producentów towarów, rodzi konkurencję i anarchię produkcji, własność społeczna łączy liczne przedsiębiorstwa w jednolitą całość narodowo-gospodarczą[10].

Przejęcie środków produkcji przez społeczeństwo znosi produkcję towarową, usuwając tym samym panowanie produktu nad producentami. Anarchia w produkcji społecznej ustępuje miejsca planowej, świadomej organizacji.

Ze społecznej włąsności środków produkcji wynika konieczność i możliwość planowego zarządzania społeczno-produkcyjnym mechanizmem jako całością[12][9]. Nadchodzi nowa era w historii ludzkości — era planowej gospodarki. Według propagandy w ZSRR historyczne sukcesy radzieckich planow gospodrczych, osiągnięcia planowej gospodarki krajów demokracji ludowej dowodziły, że społeczeństwo socjalistyczne w coraz większym stopniu opanowywało prawo planowego rozwoju gospodarki, coraz pełniej uwzględniało je w swej codziennej praktyce[13].

Efektywność produkcji społecznej(ros.) zależy zarówno od umiejętnego gospodarowania, jak i od dobrego zarządzania, które jest oparte na leninowskiej zasadzie centralizmu demokratycznego zakładającego połaczenie planowego scentralizowanego kierownictwa z rozwojem inicjatywy terenu[14]. Oznacza to, że planowanie realizuje się nie tylko odgórnie, lecz również oddolnie. Centralne planowe kierownictwo państwa łączy się z demokratyzmem socjalistycznym, z gospodarczo-operatywną samodzielnością przedsiębiorstw, twórczą aktywnością mas pracujących[13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Alec Nove: „planned economy” [w:] The New Palgrave: A Dictionary of Economics, 1987, t. 3, s. 879 i 880.
  2. Martin Myant, Jan Drahokoupil: Transition Economies: Political Economy in Russia, Eastern Europe, and Central Asia. Hoboken: Wiley-Blackwell, 2010/2011. ​ISBN 978-0-470-59619-7​.
  3. „planned economy”. Dictionary.com
  4. Michael Ellman: „The Rise and Fall of Socialist Planning” [w:] Saul Estrin, Grzegorz Kołodko, Milica Uvalić: Transition and Beyond: Essays in Honour of Mario Nuti. New York: Palgrave Macmillan, 2007, s. 22. ​ISBN 0-230-54697-8​.
  5. John Barkley: Comparative Economics in Transforming World Economy. MIT, 1992, s. 10. ​ISBN 0-262-68153-6​.
  6. Bielakow i in. 1964 ↓, s. 779.
  7. Bielakow i in. 1964 ↓, s. 781.
  8. Referat N.S.Chruszczowa na XX Zjeździe Partii. „Dziennik Bałtycki”. XII (NR 40 (3626)), 16 LUTEGO 1956. [dostęp 2021-05-22]. 
  9. a b Bielakow i in. 1964 ↓, s. 769.
  10. Judin i in. 1955 ↓, s. 547-548.
  11. Fryderyk Engels. "Anty Dühring" (Przewrót w nauce dokonany przez pana Eugeniusza Dühringa), Dział trzeci. SOCJALIZM. II. Zagadnienia teoretyczne
  12. Judin i in. 1955 ↓, s. 547.
  13. a b Bielakow i in. 1964 ↓, s. 784.
  14. Szachnazarow i in. 1982 ↓, s. 189.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]