Gotta Travel On

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gotta Travel
Utwór Boba Dylana
z albumu Self Portrait
Wydany 8 czerwca 1970
Nagrywany 5 marca i 13 marca 1970
Gatunek folk
Długość 3:08
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Wydawnictwo Columbia Records

Gotta Travel On – piosenka zaaranżowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego na dwóch sesjach w marcu 1970 r. i wydana na albumie Self Portrait w czerwcu 1970 r.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Utwór ten został nagrany na siódmej sesji do albumu 5 marca 1970 r. Plonem tej sesji były także: „Alberta # 1”, „Alberta # 2”, „Copper Kettle”, „The Boxer”, „It Hurts Me Too”, „Little Sadie”, „Belle Isle” oraz „Annie's Gonna Sing Her Song” i „If Not for You”. Ta siódma sesja była ostatnią sesją nagraniową do albumu oraz ostatnią, w której udział brał Dylan. Pozostałych siedem sesji były instrumentalnymi sesjami overdubbingowymi. Dla tej piosenki sesją overdubów była sesja 10 (13.3)[1].

Pierwotnym źródłem tej piosenki jest XIX-wieczna folkowa piosenka angielska. Jednak w toku jej istnienia była rozwijana przez wielu wykonawców i autorów, z których trzeba wymienić Paula Claytona, Davida Lazara, Larry’ego Ehrlicha i Toma Sixa[2].

Dylan zetknął się z utworem bardzo wcześnie, bo nagrał go już w 1960 r. na tzw. St. Paul Tape. Niektórzy sugerują, że po raz pierwszy usłyszał tę piosenkę, gdy Buddy Holly koncertował w Duluth w 1959 r. Znał on także samego Paula Claytona, z którym współpracował i jako gość pojawił się na koncercie Claytona w Waszyngtonie we wrześniu 1961 r. Później relacje między nimi się zepsuły.[3][4]

Piosenka ta była także śpiewana przez Pete'a Seegera. Jak sam wspominał, nauczył się jej od Larry’ego Ehrlicha w Chicago. Ehrlich nauczył się jej od Arthura Kyle’a Davisa z University of Virginia. Davis nauczył się jej z broszurki pewnego francuskiego profesora. Jego źródłem był anonimowy afroamerykański piosenkarz folkowy.

Wersja piosenki, którą Dylan zaprezentował na albumie, jest dynamiczna, bardzo dobrze zaśpiewana; ekspresji dodaje jej także wykorzystanie kongi. Być może jest to najlepsza piosenka na albumie[5].

W 1976 r. Dylan wykonywał ten utwór w drugiej serii koncertów w ramach tury Rolling Thunder Revue.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Sesja 7
  • Bob Dylan – gitara, harmonijka, wokal, pianino
  • Norman Blake – gitara
  • Fred Carter, Jr. – gitara
  • Pete Drake – Elektryczna gitara hawajska
  • Bob Moore – gitara basowa
  • Bill Pursell – pianino
  • Kenneth Buttrey – perkusja
sesja overdubbingowa
Sesja dziesiąta
  • Charlie McCoy – gitara basowa, marimba
  • Kenneth Buttrey – perkusja

Wykonania piosenki przez innych artystów[edytuj | edytuj kod]

  • The WeaversGreatest Hits (1957)
  • Rex Allen – Rex Allen Sings 16 Favorites (1961)
  • The Springfields – Silver Threads & Golden Needles (1962)
  • Ray BryantAlone at Montreux (1972)
  • Bill MonroeBluegrass 1950-1958 (1990)
  • Osborne Brothers – Bluegrass 1956-1968 (1996)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str. 78
  2. Oliver Trager. Keys to the Rain. s. 217
  3. Tamże, str. 218
  4. Jedną z przyczyn był homoseksualizm Claytona.
  5. Oliver Trager. Dzieło cytowane, s. 218

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press. Nowy Jork, 2004 ​ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. St. Martin Press. Nowy Jork, 1995 ​ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. Billboard Books. Nowy Jork, 2004 ​ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]