Gottlieb Hering

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gottlieb Hering
Ilustracja
Gottlieb Hering
Hauptsturmführer Hauptsturmführer
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1887
Warmbronn k. Stuttgartu lub w Leonberg, Niemcy
Data i miejsce śmierci 9 października 1945
Stetten im Remstal, Niemcy
Przebieg służby
Lata służby 1933–1945
Formacja SS
Stanowiska komendant obozu zagłady w Bełżcu (1942–1943),
komendant obozu pracy w Poniatowej (1943–1944), dowódca jednostki SS w Trieście

Gottlieb Hering (ur. 2 czerwca 1887 w Warmbronn k. Stuttgartu lub w Leonbergu, zm. 9 października 1945 w Stetten im Remstal) – SS-Hauptsturmführer, zbrodniarz hitlerowski, uczestnik eksterminacyjnego programu Akcja T4, komendant obozu zagłady w Bełżcu i obozu pracy w Poniatowej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Warmbronn (lub w Leonbergu), z zawodu był policjantem. Wbrew zakazowi wstępowania do organizacji politycznych przez policjantów Republiki Weimarskiej, został członkiem Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. Po odbyciu kursu oficerskiego otrzymał stopień komisarza kryminalnego i został skierowany do pracy w biurze Kriminalpolizei w Göppingen oraz Schwenningen. W tym okresie aktywnie działał przeciwko nazistom, członkom NSDAP. Z tego powodu przylgnął do niego przydomek „Nazifresser” („pożeracz nazistów”)[1].

Po dojściu do władzy Hitlera (1933), lokalni działacze SS i SA domagali się zwolnienia Heringa z policji. Podczas rozpoczętego śledztwa w sprawie jego antyfaszystowskiej działalności, wstawił się za nim Christian Wirth, który w latach 30. był szefem lub zastępcą szefa niemal wszystkich organizacji policyjnych w Stuttgarcie. Hering stał się dłużnikiem Wirtha. W maju 1933 wstąpił do NSDAP i został żarliwym zwolennikiem ideologii faszystowskiej. Został szefem Kripo w Göppingen. W 1937 został regionalnym oficerem kryminalnym, a dwa lata później skierowano go do pracy w Schwenningen. Wkrótce potem został oddelegowany do wykonywania „zadań specjalnych”, polegających na przeprowadzeniu akcji T4, której celem była likwidacja niepełnosprawnych i umysłowo chorych w Niemczech. W ramach tej akcji, prowadzonej w sześciu ośrodkach, zamordowano ponad 70 tys. osób. Później został skierowany do pracy w obozach zagłady w ramach Akcji Reinhardt. W obozie zagłady w Bełżcu objął stanowisko komendanta po Wirthu, który nadzorował budowę obozu i wdrażał procedury eksterminacji. Natomiast Hering przejął od niego stanowisko w funkcjonującym obozie i kontynuował eksterminację. Jej procedura została jednak wprowadzona i nadzorowana przez Wirtha[1]. Stanowisko komendanta objął 1 sierpnia 1942 i kierował obozem do jego likwidacji w czerwcu 1943 roku. Na okres jego rządów przypadło największe natężenie akcji eksterminacyjnej. Podobnie jak poprzednik kierował obozem twardą ręką i tylko w niewielkim stopniu ustępował mu brutalnością[2]. Wiosną 1943 roku został awansowany do stopnia SS-Hauptsturmführera[3]. Po likwidacji i zatarciu śladów istnienia oraz działania obozu w Bełżcu Hering został komendantem obozu pracy w Poniatowej. W 1944 objął dowództwo nad jednostką SS w Trieście[1].

Hering zmarł 9 października 1945 w szpitalu w Stetten im Remstal w Badenii-Wirtembergii[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Jarosław Joniec. SS-Sonderkommando Bełżec. Portret zbiorowy. „Studia nad Autorytaryzmem i Totalitaryzmem”. 35 (4), s. 81–95, 2013. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego. ISSN 2300-7249 (pol.). 
  2. Robert Kuwałek: Obóz zagłady w Bełżcu. Lublin: Państwowe Muzeum na Majdanku, 2010. ISBN 978-83-925187-8-5.
  3. Yitzhak Arad: Belzec, Sobibor, Treblinka. The Operation Reinhard Death Camps. Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press, 1999. ISBN 978-0-253-21305-1. (ang.)