Gródek (powiat sokołowski)
| wieś | |
Kapliczka i drewniane domy w centrum wsi | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2023) |
160[2] |
| Strefa numeracyjna |
25 |
| Kod pocztowy |
08-304[3] |
| Tablice rejestracyjne |
WSK |
| SIMC |
0672633[4] |
Położenie na mapie gminy Jabłonna Lacka | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego | |
Położenie na mapie powiatu sokołowskiego | |
Gródek – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sokołowskim, w gminie Jabłonna Lacka[5][4]. Ma status sołectwa[6]. Leży na lewym brzegu Bugu.
Wieś jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa[7].
Głównym obiektem turystycznym jest drewniany Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gródku (diecezja drohiczyńska) z 1743 r. Pierwotna cerkiew unicka istniała w Gródku od 1604 r.
Wieś i sołectwo Gródek przylega bezpośrednio do wsi i sołectwa Gródek-Dwór.
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0672662 | Gródek-Kolonia | kolonia |
| 0672640 | Nowy Gródek | część wsi |
| 0672656 | Stary Gródek | część wsi |
Historia
[edytuj | edytuj kod]Wieś Grodek powstała z dawnego grodu obronnego, którego wały są dostrzegalne do tej pory. Tereny te należały do Wielkiego Księstwa Litewskiego do 1569 r., gdy województwo podlaskie zostało włączone do Korony[8]. Następnie wieś była własnością biskupa płockiego. W 1795 r. wchodziła w skład ziemi drohickiej województwa podlaskiego[9]. W XIX w. wieś należała do Chojeckich, wychował się tu Edmund Chojecki (1822-1899), pisarz, w 1849 w Paryżu był sekretarzem założonej przez Adama Mickiewicza Trybuny Ludów[10]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Obiekty zabytkowe
[edytuj | edytuj kod]- Drewniana świątynia chrześcijańska - pierwotnie cerkiew unicka (1743-1874), następnie cerkiew prawosławna (1874-1915), a od 1919 kościół rzymsko-katolicki[11][12]., nr rej.: 616 z 4.04.1962
- dzwonnica, drewn., nr rej.: j.w. Obiekty te znajdują się na szlaku Drewniane Skarby Mazowsza w Pętli Siedleckiej.
- ślady dawnych umocnień obronnych tj. wałów ziemnych otaczających Gródek od północy i wschodu oraz fosy prostopadłej do Bugu[10]. Wały powstały przypuszczalnie w okresie średniowiecza.
- W okresie międzywojennym i w pierwszej połowie lat 50. XX wieku w Gródku funkcjonowała na rzece Bug przeprawa promowa.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 39333.
- ↑ Raport o stanie gminy Jabłonna Lacka w 2023. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2023 s. 9
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 342 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- ↑ a b c TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
- ↑ a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014-03-09].
- ↑ Strona gminy, sołectwa
- ↑ Opis parafii na stronie diecezji
- ↑ Skarbiec mazowiecki - szlaki turystyczne obiektów sakralnych w Warszawie i na Mazowszu, Centrum Duszpasterstwa Archidiecezji Warszwskiej, 2018 [dostęp 2026-01-16] (pol.).
- ↑ Karol de Perthées, Mappa Szczegulna Woiewodztwa Podlaskiego, 1795
- ↑ a b Tomasz Chludziński, Janusz Żmudziński "Mazowsze, mały przewodnik" Wyd. Sport i Turystyka Warszawa 1978 s. 125
- ↑ Drewniany Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gródku - NLOT Siedlce [online], 31 maja 2024 [dostęp 2026-01-16].
- ↑ c, GRÓDEK – Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa - Diecezja Drohiczyńska [online], 14 kwietnia 2015 [dostęp 2026-01-16].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Gródek (6), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 816.