Grań Kościelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Południowa cześć Grani Kościelców od wschodniej strony
Fragment grani od zachodu (Kościelec i Zadni Kościelec)
Północna część grani

Grań Kościelców – boczna grań w polskich Tatrach Wysokich, która od Zawratowej Turni, położonej w wschodniej grani Świnicy, odbiega w kierunku północnym, dzieląc Dolinę Gąsienicową na Dolinę Czarną Gąsienicową i Dolinę Zieloną Gąsienicową. W grani tej wyróżnia się kolejno następujące obiekty (od południa na północ)[1][2].:

Południowa część tej grani wiedzie od Mylnej Przełęczy przez Mylną Turnię na Zadni Kościelec. Dalej zejście na Kościelcową Przełęcz, skąd końcowe 80 metrów wspinaczki wyprowadza na wierzchołek Kościelca. Stąd można zejść szlakiem na Karb.

Pierwsze przejście, zarówno z Kościelca na Mylną Przełęcz (5 sierpnia 1905 r.), jak i w odwrotnym kierunku (11 lipca 1906 r.): Zygmunt Klemensiewicz i Roman Kordys[3].

Ze względu na litą skałę, niewielkie trudności techniczne i niezwykłą urodę, grań ta jest bardzo często przechodzona przez początkujących taterników. Stąd jej popularność i nieco żartobliwa nazwa Grań Praojców[4]. Według badań Piotra Poloczka opublikowanych w „Taterniku” w latach 1985–1998 rocznie przechodziło ją średnio 108,5 zespołów wspinaczkowych[5].

W grani Kościelców występują ponadto: Płyta Lerskiego, Mylna Strażnica, przełęcz Niżnie Mylne Wrótka, Kościelcowa Grzęda, Komin Drewnowskiego, Żleb Zaruskiego, Komin Świerza, Depresja Dziędzielewiczów, Okapy Jungera[2].

Przypisy

  1. Orla Perć. Mapa 1:5000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/2006. ISBN 83-87873-42-X.
  2. a b Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-08-01].
  3. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część I. Liliowe – Mały Kościelec. Warszawa: Sport i Turystyka, 1951.
  4. Bogusław Kowalski: Nieznane Tatry. [dostęp 2012-01-16].
  5. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.