Grabarka (gmina Nurzec-Stacja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grabarka
wieś
Ilustracja
Kamień upamiętniający powstanie wspólnoty gruntowej wsi
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat siemiatycki
Gmina Nurzec-Stacja
Liczba ludności (2011) 115[1][2]
Strefa numeracyjna 85
Kod pocztowy 17-330[3]
Tablice rejestracyjne BSI
SIMC 0037747[4]
Położenie na mapie gminy Nurzec-Stacja
Mapa konturowa gminy Nurzec-Stacja, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Grabarka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej znajduje się punkt z opisem „Grabarka”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Grabarka”
Położenie na mapie powiatu siemiatyckiego
Mapa konturowa powiatu siemiatyckiego, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Grabarka”
Ziemia52°25′19″N 22°59′29″E/52,421944 22,991389

Grabarka (białorus. Грабарка[5]) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Nurzec-Stacja[4][6].

Wieś jest siedzibą sołectwa Grabarka, do którego należy również miejscowość Wakułowicze.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa białostockiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś położona w ziemi mielnickiej w 1795 roku, wchodziła w skład klucza siemiatyckiego księżnej Anny Jabłonowskiej[7]. Według Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności, przeprowadzonego w 1921 roku, Grabarka liczyła 10 domostw i zamieszkiwana była przez 63 osoby. Zdecydowana większość mieszkańców miejscowości, w liczbie 55 osób, zadeklarowała wyznanie prawosławne, zaś pozostałe 8 osób zgłosiło wyznanie mojżeszowe. Podział religijny mieszkańców Grabarki pokrywał się z ich strukturą narodowo-etniczną, gdyż 55 osób podało białoruską przynależność narodową, natomiast pozostałych 8-u mieszkańców zadeklarowało żydowską tożsamość narodową. W owym czasie miejscowość znajdowała się w gminie Radziwiłłówka, powiatu bielskiego[8].

Inne[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu miejscowości znajduje się Góra Grabarka, która wzięła swą nazwę od wsi i stała się znanym miejscem kultu religijnego dla wyznawców prawosławia w Polsce[9]. Znajdują się tam: żeński monaster Świętych Marty i Marii oraz 3 cerkwie klasztorne. Główna cerkiew (pw. Przemienienia Pańskiego) jest jednocześnie świątynią parafialną. Monaster, cerkwie, dwa Domy Pielgrzyma oraz cmentarz tworzą osadę Grabarka-Klasztor. Natomiast wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Siemiatyczach Stacji[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Grabarka w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2020-12-27] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 329 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Грабарка, вёска. Radzima.net. [dostęp 2016-08-12].
  6. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  7. Karol de Perthées , Mappa Szczegulna Woiewodztwa Podlaskiego, 1795, Janina Berger-Mayerowa, Księżna Pani na Kocku i Siemiatyczach : (działalność gospodarcza i społeczna Anny z Sapiehów Jabłonowskiej), w: Archiwum Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Wydział 2, Historyczno-Filozoficzny. Tom 18, Zeszyt 1, Lwów 1937, s. 330.
  8. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 17: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 35 (26).
  9. Grabarka. Monaster na św. Górze 1947–2007. Białystok: 2007, s. 15. ISBN 978-83-917747-0-0.
  10. Opis parafii na stronie diecezji

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]