Gracjan Dąbrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gracjan Dąbrowski
major major
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1893 lub 1897
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1941
Morze Śródziemne
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Pułk Kolejowy → 1 Pułk Saperów Kolejowych,
Dep. VI MSWoj.,
Batalion Mostowy,
Centrum Wyszkolenia Kawalerii,
25 Dywizja Piechoty,
25 Batalion Saperów,
Kompania Saperów SBSK
Stanowiska dowódca saperów dywizyjnych,
dowódca batalionu,
zastępca dowódcy kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania libijska)

Gracjan Kazimierz Dąbrowski (ur. 12 grudnia 1893 lub 1897 w Warszawie, zm. 23 grudnia 1941 na Morzu Śródziemnym) – major saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gracjan Dąbrowski urodził się 12 grudnia 1893[1] lub 1897 w Warszawie[2].

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer armii rosyjskiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika[3]. Został awansowany na stopień porucznika w korpusie oficerów kolejowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4], a następnie na stopień kapitana w korpusie saperów kolejowych ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[5]. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 1 pułku kolejowego służył w Departamencie VI Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych[6][7]. W 1928 jako oficer 1 pułku saperów kolejowych był przydzielony do batalionu mostowego[8]. W 1932 był przydzielony do kadry Centrum Wyszkolenia Kawalerii[9]. W późniejszym czasie został awansowany na stopień majora.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w pierwszym okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy saperów dywizyjnych w dowództwie 25 Dywizji Piechoty. Następnie został dowódcą 25 batalionu saperów, sformowanego 17 kwietnia 1939 dla 25 Dywizji Piechoty przez Ośrodek Sapersko-Pionierski 25 DP w Kaliszu[10]. Później został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Podczas kampanii libijskiej pełnił stanowisko dowódcy kompanii saperów w składzie Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Został ranny odłamkiem bomby lotniczej w bitwie o Tobruk, po czym został ewakuowany stamtąd do Aleksandrii na parowcu SS Shuntien, który został storpedowany 23 grudnia 1941 na Morzu Śródziemnym[2] przez niemiecki okręt podwodny U-559[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roczniki Oficerskie 1928, 1932.
  2. a b Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 177.
  3. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 20.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 994.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 907.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 21, 981.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 21, 896.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 640.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 252, 812.
  10. Cutter 2003 ↓, s. 162, 317.
  11. Adam Szugajew w publikacji pt. Saperzy w służbie Polsce podał błędnie, że major Dąbrowski był ewakuowany na pokładzie SS Warszawa, która została storpedowana 26 grudnia 1941 w konwoju z Aleksandrii do Tobruku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]