Granatnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Granatnikindywidualna lub zespołowa broń strzelecka o kalibrze nieprzekraczającym zwykle 40 mm, przeznaczona do zwalczania celów powierzchniowych pociskami wybuchowymi (granatami) na dystansach do 400 metrów. Wcześniej – rodzaj moździerza ze stosunkowo długa lufą, uzywany w XVIII wieku do strzelania granatami. W Polsce, za czasów Stanisława Augusta wprowadzono granatniki zwane jednorogami[1].

Współcześnie broń ta została wprowadzona w czasie I wojny światowej i służyła do miotania granatów w strefie walki, która leżała między zasięgiem rzutu granatem ręcznym, a minimalnym zasięgiem działania moździerza. Wyróżniamy granatniki ze względu na stopień automatyzacji na nieautomatyczne (jednostrzałowe i powtarzalne podobne wyglądem i działaniem do rewolwerów), półautomatyczne i automatyczne posiadające zasilanie magazynkowe i taśmowe, umieszczane na lekkich podstawach trójnożnych. Niektóre granatniki jednostrzałowe (np. granatnik M79) występują jako broń samodzielna lub jako granatniki podwieszane (zespalane). Konstrukcje nowocześniejszych granatników posiadają dwukomorowe układy miotające, które zmniejszają odrzut i obniżają ich masę. Nazwą tą określa się także wyrzutnie granatów z gazem łzawiącym.

Polskie konstrukcje: Granatnik wz. 1930, granatnik wz. 1936

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]