Granatnik M129

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
M129
Ilustracja
Granatnik M129
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj granatnik automatyczny
Dane techniczne
Kaliber 40 mm
Nabój 40 x 53 mm
Taśma nabojowa M16
Wymiary
Długość 597 mm
Długość lufy 419 mm
Masa
broni 20,2 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 240 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 320-440 strz/min
Zasięg maks. 2000 m

M129 - amerykański granatnik automatyczny używany jako broń lotnicza skonstruowany w 1963 roku. Udoskonalona wersja granatnika M75. Wchodził w skład systemów uzbrojenia M28A2 i M28A3 (instalowany na AH-1G i AH-1S), oraz XM8 (na śmigłowcu OH-6A, zamiennie z km M134). Wyprodukowano ok. 1700 granatników M129.

M129 był bronią automatyczną, napędową. Automatykę napędzał za pomocą wałka giętkiego silnik elektryczny. Silnik napędzał koło zębate obracające umieszczony koncentrycznie naokoło lufy bęben sterujący, Na obwodzie bębna znajdowała się krzywka współpracująca z występem lufy. Obrót bębna powodował przesunięcie lufy do przodu, przesunięcie taśmy o jeden nabój, a następnie cofnięcie lufy która nasuwała się na podany nabój, Następnie następował strzał i cykl się powtarzał. Łuski i zużyte ogniwa taśmy były wypychane z broni przez kolejny podawany nabój. Granatnik był zasilany przy pomocy taśmy M16 amunicją 40 x 53 mm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]