Grand Prix Europy Formuły 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy zawodów Formuły 1. Zobacz też: Grand Prix Europy na żużlu.
Grand Prix Europy
Mapa toru
Azerbejdżan Baku City Circuit (2016)
Pełna nazwa Grand Prix of Europe
Lokalizacja Baku, Azerbejdżan
Szczegóły
Organizowany 23 (1983-1985, 1993-1997, 1999-2012, 2016)
Długość okrążenia 6,006 km
Liczba okrążeń 51
Dystans 306,306 km
Ostatnie wyniki (sezon 2016)
Pole position Nico Rosberg
(1:42.758, Mercedes)
Podium Nico Rosberg
(1:32:52.366, Mercedes)
Sebastian Vettel
(+0:16.696, Ferrari)
Sergio Pérez
(+0:25.241, Force India)
Najszybsze okrążenie Nico Rosberg
(1:46.485, Mercedes)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Grand Prix Europy – eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 organizowana w sezonach 1983-1985, 1993-1997, 1999-2012 i w 2016.

We wcześniejszych latach Grand Prix Europy nie było samodzielnym wyścigiem, był on zaszczytnym tytułem przyznawanym co sezon poszczególnej eliminacji rozgrywanej na Starym Kontynencie. Pierwszy tytuł przyznano Grand Prix Włoch 1923, które odbyło się na torze Monza, gdzie wygrał Carlo Salamano w Fiacie. Po raz ostatni Grand Prix Europy jako tytuł przyznano Grand Prix Wielkiej Brytanii 1977.

Zazwyczaj wyścig o Grand Prix Europy odbywał się w kraju europejskim, gdzie również odbywał się wyścig Formuły 1.

Historia[edytuj]

Honorowy tytuł[edytuj]

Grand Prix Europy powstało jako honorowy tytuł przyznawany przez AIACR (poprzedniczkę FIA w sportach samochodowych). Pierwszym wyścigiem, który został uhonorowany tym tytułem było Grand Prix Włoch w 1923. Następnie przyznano je wyścigom we Francji, Belgii i w San Sebastián. W 1930, po jednorocznej przerwie wyścig na torze Spa był ostatnią eliminacją przed II wojną światową, gdzie przyznano ten tytuł.

Tytuł był ponownie przyznany przez FIA po II wojnie światowej od 1947. Od tego czasu był on przyznawany rokrocznie[a]. Grand Prix Wielkiej Brytanii 1977 był ostatnim wyścigiem, w którym Grand Prix Europy przyznano jako honorowy tytuł.

Najwięcej razy tytuł został przyznany Grand Prix Włoch — siedmiokrotnie, w tym trzykrotnie otrzymano ją w latach 20.

Runda Mistrzostw Świata[edytuj]

Grand Prix Europy jako eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1 została stworzona na początku jako zastępstwo. W kalendarzu na sezon 1983 widniał wyścig o Grand Prix Nowego Jorku zlokalizowany niedaleko Flushing Meadows Park w Nowym Jorku[1]. Eliminacja była zaplanowana na 25 września, jednak na trzy miesiące przed organizacją wyścigu impreza została anulowana – wówczas zarządcy toru Brands Hatch byli w stanie zorganizować Grand Prix na tym torze. Eliminacja dzięki walce o tytuł Mistrza Świata odniosła sukces i została uwzględniona w kalendarzu na następny sezon.

W sezonie 1984 wyścig odbył się na przebudowanym i krótszym torze Nürburgring, ze względu na to, że na Brands Hatch organizowano Grand Prix Wielkiej Brytanii. Brytyjski tor ponownie organizował tą eliminację w 1985, jednak po sezonie zdjęto rundę z kalendarza i zastąpiono ją wyścigiem o Grand Prix Węgier.

W 1990 zamożny japoński biznesmen, Tomonori Tsurumaki wybudował tor Nippon Autopolis za 47 bilionów jenów, by móc organizować na nim wyścigi Formuły 1. Dwa lata później powstał plan organizacji Grand Prix Azji w miejsce Grand Prix Meksyku na sezon 1993, lecz nie doszły one do skutku. Bernie Ecclestone postanowił dodać wyścig na torze Donington Park jako Grand Prix Europy. Pomysł organizowania wyścigu narodził się w głowie Toma Wheatcrofta, który próbował zorganizować wyścig o Grand Prix Wielkiej Brytanii w sezonie 1988, jednak organizacja RAC MSA zmieniła zdanie i postanowiła organizować wyścig na torze Silverstone[2]. Pierwszy i zarazem jedyny wyścig na torze Donington Park zaowocował wspaniałym zwycięstwem Ayrtona Senny, który w zmiennych warunkach pogodowych zdołał zdublować niemal wszystkich kierowców w stawce.

W sezonie 1994 Grand Prix Europy gościło na torze Jerez, a następnie powróciło na tor Nürburgring, który ponownie stał się popularny wśród kierowców. Dzięki temu zorganizowano na nim Grand Prix także w następnym sezonie. Z powodu oskarżeń, że żaden inny kraj nie może organizować wyścigu runda ta pierwotnie została zdjęta z kalendarza na sezon 1997, a wyścig na niemieckim torze otrzymał nazwę Grand Prix Luksemburga[3]. Po odwołaniu Grand Prix Portugalii postanowiono zorganizować wyścig o Grand Prix Europy na torze Jerez[4][5]. Był to ostatni wyścig na tym torze, podczas którego doszło do kolizji, w której brali udział Michael Schumacher i Jacques Villeneuve, walczący o tytuł mistrzowski. Po tym wydarzeniu Niemiec został zdyskwalifikowany z całego sezonu.

Wyścig o Grand Prix Europy nie został ujęty w kalendarzu na sezon 1998, lecz rok później powrócono do jej organizacji, tym razem na torze Nürburgring. Rundę rozgrywaną w deszczowych warunkach wygrał Johnny Herbert z ekipy Stewart Grand Prix. Było to pierwsze i jedyne zwycięstwo tego zespołu przed sprzedaniem go Fordowi. Eliminacja odbywała się na niemieckim torze do sezonu 2007. Początkowo usunięto Grand Prix Europy z kalendarza na sezon 2007, a Nürburgring razem z Hockenheimring miały naprzemiennie organizować Grand Prix Niemiec[6]. W kwietniu 2007 Automobilclub von Deutschland odpowiedzialny za wyścigi na Hockenheim nie zgodził się na odstąpienie nazwy klubowi ADAC, który z kolei był odpowiedzialny za wyścig na Nürburgringu. Ostatecznie zorganizowano go ponownie jako Grand Prix Europy[7].

W sezonach 2008-2012 runda ponownie odbywała się w Hiszpanii, lecz tym razem na torze Valencia Street Circuit w Walencji. Po sezonie 2012 zaprzestano jej organizacji z powodów finansowych i planowanego rotacyjnego systemu organizacji Grand Prix Hiszpanii z torem Circuit de Catalunya[8]. Plan ten nie doszedł do skutku, i tym samym Grand Prix Europy wypadło z kalendarza.

Wyścig ten powrócił do kalendarza w sezonie 2016, a eliminacja odbyła się na torze Baku City Circuit w Baku[9]. Wyścig rozgrywany w stolicy Azerbejdżanu wygrał Nico Rosberg, który później sięgnął po tytuł mistrza świata. Po sezonie wyścig ponownie zniknął z kalendarza Formuły 1, gdyż organizatorzy wyścigu w Baku zmienili nazwę eliminacji na Grand Prix Azerbejdżanu[10].

Tory[edytuj]

Zwycięzcy Grand Prix Europy[edytuj]

Grand Prix Europy jako runda Mistrzostw Świata[edytuj]

Sezon Kierowca Konstruktor Tor
1983 Brazylia Nelson Piquet Brabham-BMW Brands Hatch Wyniki
1984 Francja Alain Prost McLaren-TAG Nürburgring Wyniki
1985 Wielka Brytania Nigel Mansell Williams-Honda Brands Hatch Wyniki
1986

1992
nie rozegrano
1993 Brazylia Ayrton Senna McLaren-Ford Donington Park Wyniki
1994 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Jerez Wyniki
1995 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Renault Nürburgring Wyniki
1996 Niemcy Michael Schumacher Benetton-Ford Nürburgring Wyniki
1997 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes Jerez Wyniki
1998 nie rozegrano
1999 Wielka Brytania Johnny Herbert Stewart-Ford Nürburgring Wyniki
2000 Niemcy Michael Schumacher Ferrari Nürburgring Wyniki
2001 Niemcy Michael Schumacher Ferrari Nürburgring Wyniki
2002 Brazylia Rubens Barrichello Ferrari Nürburgring Wyniki
2003 Niemcy Ralf Schumacher Williams-BMW Nürburgring Wyniki
2004 Niemcy Michael Schumacher Ferrari Nürburgring Wyniki
2005 Hiszpania Fernando Alonso Renault Nürburgring Wyniki
2006 Niemcy Michael Schumacher Ferrari Nürburgring Wyniki
2007 Hiszpania Fernando Alonso McLaren-Mercedes Nürburgring Wyniki
2008 Brazylia Felipe Massa Ferrari Valencia Street Circuit Wyniki
2009 Brazylia Rubens Barrichello Brawn-Mercedes Valencia Street Circuit Wyniki
2010 Niemcy Sebastian Vettel Red Bull-Renault Valencia Street Circuit Wyniki
2011 Niemcy Sebastian Vettel Red Bull-Renault Valencia Street Circuit Wyniki
2012 Hiszpania Fernando Alonso Ferrari Valencia Street Circuit Wyniki
2013

2015
nie rozegrano
2016 Niemcy Nico Rosberg Mercedes Baku City Circuit Wyniki
Sezon Kierowca Konstruktor Tor

Liczba zwycięstw (kierowcy):

Liczba zwycięstw (konstruktorzy):

Liczba zwycięstw (producenci silników):

Grand Prix Europy jako honorowy tytuł[edytuj]

Sezon Kierowca Konstruktor Tor
1923 Zjednoczone Królestwo Włoch Carlo Salamano FIAT Autodromo Nazionale di Monza Wyniki
1924 Zjednoczone Królestwo Włoch Giuseppe Campari Alfa Romeo Lyon Wyniki
1925 Zjednoczone Królestwo Włoch Antonio Ascari Alfa Romeo Circuit de Spa-Francorchamps Wyniki
1926 Francja Jules Goux Bugatti Circuit of Miramas Wyniki
1927 Francja Robert Benoist Delage Autodromo Nazionale di Monza Wyniki
1928 Monako Louis Chiron Bugatti Autodromo Nazionale di Monza Wyniki
1929 nie rozegrano
1930 Monako Louis Chiron Bugatti Circuit de Spa-Francorchamps Wyniki
1931

1946
nie rozegrano
1947 Francja Jean-Pierre Wimille Alfa Romeo Circuit de Spa-Francorchamps Wyniki
1948 Włochy Carlo Felice Trossi Alfa Romeo Circuit Bremgarten Wyniki
1949 Włochy Alberto Ascari Ferrari Autodromo Nazionale di Monza Wyniki
1950 Włochy Giuseppe Farina Alfa Romeo Silverstone Wyniki
1951 Włochy Luigi Fagioli
Argentyna Juan Manuel Fangio
Alfa Romeo Reims-Gueux Wyniki
1952 Włochy Alberto Ascari Ferrari Circuit de Spa-Francorchamps Wyniki
1953 nie rozegrano
1954 Argentyna Juan Manuel Fangio Mercedes Nürburgring Nordschleife Wyniki
1955 Francja Maurice Trintignant Ferrari Circuit de Monaco Wyniki
1956 Wielka Brytania Stirling Moss Maserati Autodromo Nazionale di Monza Wyniki
1957 Wielka Brytania Tony Brooks
Wielka Brytania Stirling Moss
Vanwall Aintree Wyniki
1958 Wielka Brytania Tony Brooks Vanwall Circuit de Spa-Francorchamps Wyniki
1959 Wielka Brytania Tony Brooks Ferrari Reims-Gueux Wyniki
1960 Stany Zjednoczone Phil Hill Ferrari Autodromo Nazionale di Monza Wyniki
1961 Wielka Brytania Stirling Moss Lotus-Climax Nürburgring Nordschleife Wyniki
1962 Wielka Brytania Graham Hill BRM Circuit Zandvoort Wyniki
1963 Wielka Brytania Graham Hill BRM Circuit de Monaco Wyniki
1964 Wielka Brytania Jim Clark Lotus-Climax Brands Hatch Wyniki
1965 Wielka Brytania Jim Clark Lotus-Climax Circuit de Spa-Francorchamps Wyniki
1966 Australia Jack Brabham Brabham-Repco Reims-Gueux Wyniki
1967 Wielka Brytania John Surtees Honda Autodromo Nazionale di Monza Wyniki
1968 Wielka Brytania Jackie Stewart Matra-Ford Nürburgring Nordschleife Wyniki
1969

1971
nie rozegrano
1972 Brazylia Emerson Fittipaldi Lotus-Ford Brands Hatch Wyniki
1973 Wielka Brytania Jackie Stewart Tyrrell-Ford Circuit Zolder Wyniki
1974 Szwajcaria Clay Regazzoni Ferrari Nürburgring Nordschleife Wyniki
1975 Włochy Vittorio Brambilla March-Ford Österreichring Wyniki
1976 Wielka Brytania James Hunt McLaren-Ford Circuit Zandvoort Wyniki
1977 Wielka Brytania James Hunt McLaren-Ford Silverstone Wyniki
Sezon Kierowca Konstruktor Tor

Uwagi

  1. poza sezonami 1953 i 1969-1971

Przypisy

  1. 1983 Calendar (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-23)].
  2. Tom Wheatcroft: Motor racing promoter who fought the sport's governing body to bring Formula 1 to Donington Park (pol.). David Tremayne, 2009-11-10. [dostęp 2017-05-01].
  3. The 1997 F1 calendar (pol.). grandprix.com, 1996-12-09. [dostęp 2017-05-01].
  4. FORMULA ONE WORLD CHAMPIONSHIP CALENDAR. fia.com. [dostęp 2017-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-03-02)].
  5. Hiccups in Portugal (pol.). grandprix.com, 1997-05-19. [dostęp 2017-05-01].
  6. MDK: Niemieckie tory zgodziły się na przemienną organizację GP (pol.). f1wm.pl, 2006-09-28. [dostęp 2017-05-01].
  7. Marek Roczniak: Sezon 2007 bez Grand Prix Niemiec (pol.). f1wm.pl, 2007-04-17. [dostęp 2017-05-01].
  8. Paweł Zając: Tylko jeden wyścig w Hiszpanii od sezonu 2013 (pol.). f1wm.pl, 2012-03-09. [dostęp 2017-05-01].
  9. Mateusz Szymkiewicz: Azerbejdżan z umową na organizację Grand Prix Europy (pol.). f1wm.pl, 2014-07-25. [dostęp 2017-05-01].
  10. Nataniel Piórkowski: Rahimow wyjaśnia powody zmiany nazwy wyścigu na GP Azerbejdżanu (pol.). f1wm.pl, 2016-12-05. [dostęp 2017-05-01].