Grand Theft Auto IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grand Theft Auto IV
{{{nazwa}}}
Producent Rockstar North
Wydawca Rockstar Games
Dystrybutor POL: Cenega Poland
Seria gier Grand Theft Auto
Projektant Chris Sawyer
Silnik RAGE
Euphoria
Aktualna wersja 1.0.7.0
Data wydania PlayStation 3, Xbox 360
Am.Płn.: 29 kwietnia 2008[1][2]
Microsoft Windows
Am.Płn.: 2 grudnia 2008[3]
PL: 11 lipca 2011
Gatunek komputerowa gra akcji, third-person shooter, otwarty świat
Tryby gry jedno- i wieloosobowa
Kategorie wiekowe BBFC: 18[4]
ESRB: Mature[5]
ACB: R18
PEGI: 18+
Wymagania sprzętowe
Platforma Microsoft Windows[3], PlayStation 3[1], Xbox 360[2]
Nośniki Blu-ray, DVD-DL, Steam
Wymagania
Kontrolery gamepad, klawiatura, mysz

Grand Theft Auto IV (również: GTA IV, GTA 4) – komputerowa gra akcji wyprodukowana i wydana przez Rockstar Games. Jest to dziewiąta część serii gier Grand Theft Auto. Gra została wydana 29 kwietnia 2008 roku na konsole PlayStation 3 i Xbox 360. GTA IV pierwotnie na PC miała zostać wydana 18 listopada w USA i 21 listopada w Europie. Wersja konsolowa miała zostać wydana jeszcze wcześniej, bo w październiku 2007 roku. Jednak serwis IGN poinformował o przełożeniu wydania wersji PC na 2 grudnia, z powodu opóźnień w produkcji. Do czasu konferencji prasowej na w 2006 roku było wiadome jedynie, że Grand Theft Auto IV będzie dostępne na konsolę PlayStation 3, a Rockstar zaoferuje dodatkową zawartość wersji Xbox 360[7]. Po konferencji prasowej właściciel Rockstar Games, Take-Two Interactive, oświadczył, że Grand Theft Auto IV będzie równocześnie dostępne na konsole PlayStation 3, Xbox 360. Po kilku miesiącach od wydania, oświadczono o pojawieniu się gry na PC w listopadzie 2008 roku.

GTA IV działa na autorskim silniku RAGE[8].

Według ogólnoeuropejskiego systemu klasyfikacji gier PEGI, gra została sklasyfikowana jako tylko dla graczy pełnoletnich. Wśród rzeczy, na które mogą się natknąć gracze, wymieniane są: wulgarny język, narkotyki i przemoc[9].

ESRB przypisało grze klasę „M” („Mature”, ang. dojrzały), co oznacza, że każdy, kto ukończył 17 lat, będzie mógł nabyć grę[10]. Natomiast brytyjska organizacja BBFC słynąca z tego, że wielu tytułów nie dopuszcza do sprzedaży (np. Manhunt 2) przyznała tytułowi znaczek „od 18 lat”[11].

Gra, podobnie jak poprzednie odsłony serii, często przywoływana była przez linię obrony osób oskarżonych o ciężkie zbrodnie jako źródło inspiracji dla przestępcy. Jednym z najgłośniejszych takich przypadków była sprawa tajlandzkiego mordercy taksówkarza[12].

Ogólna liczba sprzedanych egzemplarzy w czerwcu 2010 roku na wszystkie platformy wyniosła 17 milionów[13], natomiast w lipcu 2013 roku osiągnęła 25 milionów[14]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Głównym bohaterem gry jest Niko Bellic, weteran wojenny z Jugosławii. Przyjeżdża do Ameryki zachęcony listami od swojego kuzyna Romana, który opowiada mu w nich o „amerykańskim śnie”. Na miejscu okazuje się, że Roman nie jest wcale milionerem, tylko właścicielem upadającej firmy taksówkarskiej.

Roman staje się pierwszym zleceniodawcą głównego bohatera i zapoznaje go z lokalnym światkiem przestępczym. W miarę postępu w grze gracz poznaje nowe postacie, które zazwyczaj mają dla niego jakieś zlecenie. Gracz może kontaktować się z nimi zarówno osobiście, jak i za pośrednictwem telefonu komórkowego (za jego pomocą uruchamiany jest również tryb multiplayer). Akcja gry rozwija się w zależności od podejmowanych decyzji i kolejności wykonywania otrzymanych zadań. Pozwala to graczowi wpływać na bieg aktualnych zdarzeń oraz zachęca go do ponownego rozpoczęcia zabawy z innym przebiegiem fabuły.

Wykonując konkretną misję należy najpierw dotrzeć do celu, zaznaczonego na mapie miasta. Trasę pokonuje się pieszo, taksówkami, bądź skradzionym pojazdem, wśród których znajdują się m. in. motocykle oraz samochody ciężarowe bądź osobowe. Tradycyjnie w czasie jazdy ma się sposobność słuchania wybranej przez siebie stacji radiowej, emitującej licencjonowane utwory. Jedną z zaimplementowanych rozgłośni prowadzi Lazlow, znany z wcześniejszych odsłon serii. Po dotarciu na wyznaczone miejsce niejednokrotnie trzeba zmierzyć się z licznymi oponentami – w tym celu można skorzystać z zaoferowanego arsenału broni (m.in. pistolety i różnego rodzaju karabiny).

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

Tryby gry wieloosobowej[edytuj | edytuj kod]

  • Deathmatch – w tym trybie używa się jakiejkolwiek taktyki, by zabić swoich oponentów. Liberty City ograniczone jest do pewnego obszaru by gra była nieco szybsza[15]. Wygrywa ten, kto jako pierwszy zbierze określoną ilość pieniędzy lub będzie miał najwięcej po upływie czasu.
  • Team Deathmatch – gracze pracują w grupach (od 2 do 8), by obrabować przeciwników z ich pieniędzy. By zwyciężyć należy uzbierać jak największą ilość gotówki z zabitych wrogów.
  • Team Mafiya Work – gracz jest członkiem załogi wykonującej zlecenia dla mafii (np. eskorta czy kradzież samochodów). Musi pracować w grupie, by zdążyć wykonać zadanie przed upływem wyznaczonego czasu. Każde wykonane zadanie będzie wpływało na zysk drużyny. Ta, która uzbiera największą ilość pieniędzy wygrywa.
  • Mafiya Work – informację o czekającej gracza robocie przekazuje graczowi boss Petrovic przez telefon. Podobnie jak w trybie dla drużyn zadania są różne. Jedne polegają na odebraniu rekruta z firmy, wyeliminowaniu „celu”, bądź odszukaniu go.
  • Team Car Jack City – kolejna gra o pieniądze, tym razem jako członek grupy musisz kraść pojawiające się na mapie samochody. Otrzymujemy za nie pieniądze. Ich ilość zależy od stanu, w którym zostanie przywieziony wóz. Wyjątkiem są samochody wyładowane narkotykami, te nie zależnie od stanu będą premiowały załogę dodatkową liczbą gotówki.
  • Cops N Crooks – gra drużynowa (tu tylko 2), w której „Crooks” muszą przetransportować swego szefa w bezpieczne miejsce, gdy policja stara się go dopaść. Dla utrudnienia „Boss” będzie zaznaczony celownikiem, tak by nie mógł schować się przed policjantami. Jest również inny tryb o nazwie „One for All”, gdzie nie ma Szefa, a by zwyciężyć trzeba zabić wszystkich „Crooksów” zanim Ci dotrą do swego wozu.
  • Turf War – ostatni z ujawnionych trybów, polega na zdobyciu jak największej ilości baz w przeciągu wyznaczonego czasu (jak poprzednio 2 drużyny). Im więcej graczy będzie przejmowało dany punkt, tym szybciej im się to uda. Liczba miejsc przejętych przez drużynę wpływa na ilość gotówki dostarczanej na jej konto. Ponownie wygrywa ta załoga, która uzyska największą ilość pieniędzy po upływie wyznaczonego czasu.
  • Race – wyścig pomiędzy punktami kontrolnymi. Polega na dotarciu z punktu startu do mety. Gracze mają do dyspozycji kilka tras, ale istnieje też opcja „Free Race”, w którym nie ma ustalonej trasy – po prostu gracze muszą dostać się z jednego punktu miasta do drugiego jakim chce sposobem – skradzionym po drodze samochodem, motorem itd. Poza tym istnieje możliwość wyboru pojazdu i jeśli to możliwe, to również kolor. To, jakie pojazdy można wybrać zależy od ustalonego przez admina pokoju pojazdów – począwszy od eleganckich, sportowych i pojazdów służbowych typu karetka, a skończywszy na łodziach, motorach i helikopterach. Oczywiście wygrywa ten, kto dotrze pierwszy, jednakże gdy jest duża liczba zawodników np. piętnastu, to nagrody pieniężne rozdawane są pierwszym pięciu miejscom.
  • GTA Race – oprócz samego ścigania się, dochodzi jeszcze tryb walki. Na trasie przejazdu gracze mogą znaleźć broń, której można użyć do wyeliminowania przeciwników.
  • Hangmans NOOSE – szef mafii Petrovic nielegalnie wylądował na lotnisku Francis International w Liberty City. Ktoś wezwał NOOSE (odpowiednik SWAT-u), które wysłało małą armię na lotnisko, by zatrzymać Petrovica. Zadaniem drużyny mobsterów jest ochrona bossa i jego bezpieczny transport do kryjówki[16].
  • Free Mode – dostajemy do dyspozycji całe miasto i można robić w nim, co się podoba.
  • Bomb da Base II – naszym zadaniem jest zdobycie materiałów wybuchowych przewożonych w konwoju, a następnie dostanie się na statek i podłożenie dwóch bomb. Zanim bomby wybuchną musimy opuścić statek[17].
  • Deal Breaker

W trybie gry wieloosobowej na platformach PlayStation 3 oraz Xbox 360 na jednej rozgrywce może grać jednocześnie 16 graczy. Z kolei w wersji na PC może grać maksymalnie 32 graczy.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Bellic[edytuj | edytuj kod]

  • Nikolai „Niko” Bellic – główny bohater gry, trzydziestoletni Serb. Niko przyjeżdża do Liberty City, by odnaleźć Darko Brevica, oraz z powodu listów od kuzyna Niko, w których zachwalał amerykański styl życia. Głosu użyczył mu Michael Hollick.
  • Roman Bellic – kuzyn Niko. Ma 31 lat i bankrutującą firmę taksówkarską w Liberty City. Niko może u niego zamówić taksówkę za darmo. Czasami bywa niecierpliwy i głośny, poza tym łatwo go nastraszyć, często panikuje. Roman jest uzależniony od hazardu. Jest chłopakiem Mallorie, pod koniec gry zostają małżeństwem. W jednym z dwóch zakończeń gry zostaje przypadkowo zabity przez płatnego zabójcę, wysłanego przez Dimitriego Rascalova w celu zabicia Niko. Głosu użyczył mu Jason Zumwalt.
  • Milica Bellic – matka Niko i ciotka Romana, nie pojawia się osobiście. Utrzymuje kontakt ze swoim synem poprzez e-mail.

Rodzina McReary[edytuj | edytuj kod]

  • Francis „Frankie” McRearyIrlandczyk, skorumpowany policjant. W przeszłości chciał być księdzem, lecz przez kradzieże pieniędzy z ofiary został wyrzucony z seminarium. Bardzo nie lubi swojego brata Derricka. Poza tym jest bratem Patricka, Geralda i Kate. W misji Blood Brothers istnieje wybór zabicia Derricka lub Francisa. Głosu użyczył mu Thomas Lyons.
  • Patrick „Packie” McReary – najmłodszy z braci McReary. Jest bratem Francisa, Derricka, Geralda i Kate. Członek gangu „Irish Mob”. Nałogowy narkoman, przyjaciel Niko. Mieszka ze swoją matką i siostrą, z czego nie jest zbytnio zadowolony. Głosu użyczył mu Ryan Johnston.
  • Gerald „Gerry” McReary – lider gangu „Irish Mob”. Ma kłopoty z lokalnymi organami ścigania w związku ze swoją działalnością. Współpracuje z rodziną Pegorino, która ma swoje terytorium w Alderney. Irish Mob za opłatą od Rodziny Pegorino pomaga im dostać się do Komisji 5 Rodzin. Robią to poprzez niszczenie interesów jednej z pięciu rodzin „Ancelotti”. Głosu użyczył mu PJ Sosko.
  • Derrick McReary – najstarszy z braci McReary. Ma burzliwy kontakt z Francisem, który go bardzo nie lubi. Derrick ma również problemy alkoholowe. W przeszłości miał dwóch przyjaciół: Bucky'ego Sligo i Aidena O'Malleya. Prawdopodobnie doniósł na nich policji, by uniknąć więzienia. Bucky groził zabójstwem Derricka i reszty rodziny McReary, zaś O'Malley zaczął informować policję o przeszłości Derricka. W misji Blood Brothers istnieje wybór zabicia Derricka lub Francisa. Głosu użyczył mu George Feaster.
  • Kate McReary – jedyna siostra w rodzeństwie z Rodziny McReary. Packie twierdzi, że jest również jedyną „normalną”. Prawdopodobnie podkochuje się w Niko. Jest osobą głęboko wierzącą. W jednym z dwóch zakończeń gry zostaje przypadkowo zabita przez Jimmy'ego Pegorino, który trafia ją serią strzałów z AK-47, próbując zabić Niko. Głosu użyczyła jej Mary Catherine Donnelly.
  • Maureen McReary – matka wcześniej opisanych McRearych. Starała się utrzymać rodzinę w całości. Francis opuścił dom kiedy wstąpił do policji. Gdy Gerald pierwszy raz poszedł do więzienia była zdruzgotana. Jest to typowa mama gotująca obiad dla rodziny w niedzielę i zabierająca dzieci do kościoła. Głosu użyczyła jej Doris Belack.

Mafia Rodziny Pegorino[edytuj | edytuj kod]

  • Jimmy Pegorino – przywódca Rodziny Pegorino. Stara się doprowadzić ją do Komisji 5 Rodzin. Jest bardzo nerwowym mężczyzną, w podeszłym wieku. Zostaje zabity w obu zakończeniach gry. Głosu użyczył mu Anthony Patellis.
  • Phil Bell – współpracownik Rodziny Pegorino, nie jest jednak oficjalnym mafioso. W 90% jest Irlandczykiem. Przynosi zyski, lecz przez jego pochodzenie psuty jest respekt mafii. Właśnie z powodu swojego pochodzenia nie może zdobyć wysokiego stanowiska w Rodzinie Pegorino. Głosu użyczył mu Frank Bonsangue.
  • Ray Boccinocapo Rodziny Pegorino, właściciel włoskiej restauracji. Niko niezbyt go lubi. Don Rodziny uważa, iż zbyt interesuje się sobą, by dojść wysoko. Zostaje zabity przez Niko na żądanie Pegorino, gdyż planował wydać go policji. Głosu użyczył mu Joe Barbara.

Rosjanie[edytuj | edytuj kod]

  • Michaił Faustin – rosyjski mafioso. Gdy był jeszcze w Rosji, siedział w więzieniu, gdzie zaprzyjaźnił się z Dimitrim. Ma własny klub „Perestroika”. Jest osobą nerwową. Często pociąga za spust. Zostaje zabity przez Niko w ramach pułapki Dimitriego na niego. Przed śmiercią ostrzegł Niko, że Dimitri zdradzi również jego. Słowa te okazały się prawdą, gdyż krótko po śmierci Faustina Dimitri wystawił Niko Rayowi Bulgarinowi. Głosu użyczył mu Karel Roden.
  • Dimitri Rascalov – główny antagonista gry. Prawa ręka Michaiła Faustina, z którym się zaprzyjaźnił będąc w rosyjskim więzieniu. Michaił często wytykał mu brak wdzięczności za to, że gdyby nie Michaił i brak łagodności Dimitriego, ten dalej by siedział za kratami. Dimitri często okazuje się zdrajcą i stara się przechytrzyć swoich „przyjaciół” i partnerów. Bardzo uważa na siebie i potrafi wystawić nawet członka swojej rodziny, by uniknąć kłopotów. Nie jest wobec nikogo lojalny, zależy mu tylko na sobie samym i na własnych korzyściach. W wyniku jego planu zabicia Michaiła przez Niko, jego kontakty z głównym bohaterem ulegają nagłemu pogorszeniu. Wystawia Niko Rayowi Bulgarinowi, któremu Niko był winny sporą sumę pieniędzy. Często szantażuje Niko, używając do tego Romana. Zostaje zabity przez Niko w obu zakończeniach gry. Głosu użyczył mu Moti Margolin.
  • Vladimir „Vlad” Glebov – alkoholik, mieszka w Hove Beach na wyspie Broker & Dukes. Posiada własny bar – „Comrades”. Roman Bellic jest mu winny dużą kwotę pieniędzy i póki ten zwleka ze spłatą, Niko spełnia jego różne zachcianki. Podrywa też dziewczynę Romana – Mallorie. Roman stara się to ignorować, lecz główny bohater, Niko, bierze sprawy w swoje ręce i zabija Vlada. Jego ciało zostaje wrzucone do rzeki i prawdopodobnie nigdy nie zostaje znalezione. Głosu użyczył mu Misha Kuznetsov.

Pozostali[edytuj | edytuj kod]

  • Florian Cravic/Bernie Crane – przyjaciel Niko, z którym działał na wojnie. Homoseksualista, który jest w związku z Bryce'em. Poza tym prawdopodobnie podkochuje się w Niko, co widać poprzez jego akcje typu najpierw wołanie o pomoc, a potem urządzanie pikniku. Zna się z Dimitrim. Mieszka na zachodnich stronach Algonquinu. Głosu użyczył mu Timothy J. Alex.
  • Darko Brevic – dawny przyjaciel Niko z wojska. Zdradził członków oddziału Niko za sumę 1000$. Zrobił to, gdyż potrzebował pieniędzy, by pójść na odwyk, ponieważ uzależnił się wcześniej od narkotyków. W trakcie wykonywania fabuły gracz może zdecydować, czy zabić Darko. Głosu użyczył mu Michael Medeiros.
  • Mallorie Bardas – dziewczyna Romana Bellica, pod koniec gry bierze z nim ślub. Pochodzi z Bohanu, zapoznaje Niko z kilkoma ludźmi takimi jak Elizabeta Torres, czy Manny Escuela. Głosu użyczyła jej Elena Harvey Hurst.
  • Michelle/Karen – na początku gry przyjaciółka Mallorie i Romana oraz dziewczyna Niko. Później okazuje się, że jest agentką U.L.C. o imieniu Karen, która musiała przedostać się do świata przestępczego kosztem przyjaciół i głównego bohatera. Od tamtego czasu nie jest specjalnie lubiana przez Niko. Poza tym załatwia ona jemu pracę u Agenta United Liberty Paper. Głosu użyczyła jej Rebecca Henderson.
  • Elizabeta Torres – jest dilerką narkotyków w Bohanie. Zdaje sobie jednak sprawę z wszelkich powikłań za tym idących. Nieco nerwowa. Przyjaźni się z Mallorie. Głosu użyczyła jej Charlie Parker.
  • Brucie Kibbutz – entuzjasta siłowni, pozer. Niko po pierwszym wyścigu zostaje jego przyjacielem. Właściciel zakładu tuningowego „Brucie's Executive Lifestyle Autos”. Brucie jest miłośnikiem różnych pojazdów. Niko często zabiera Kibbutza i jego dwie dziewczyny na przejażdżki śmigłowcem lub motorówką. Poza tym czasami używa tekstów charakterystycznych dla fandomu Furry. Ma starszego brata, Moriego (o którym dowiadujemy się w dodatku TBOGT). Głosu użyczył mu Timothy Adams.
  • Dwayne Forge – kilka lat temu był jednym z największych dilerów narkotyków w Liberty City. Kiedy trafił do więzienia jego dziewczyna i osoba, która na niego doniosła zostali parą, a banda Latynoskich Gangsterów przejęła jego klub „The Triangle” w Bohan. Często się kłóci z Playboyem X. W misji The Holland Play istnieje wybór zabicia Dwayne'a lub Playboya X. Głosu użyczył mu Devin Richards.
  • Manny Escuela – kiedyś gangster, teraz instruktor tańca. Próbuje oczyścić ulice Bohanu z przestępczości i narkotyków, w czym towarzyszy mu jego nieodłączna kamera. Niko go nie lubi i uważa go za irytującą osobę. Głosu użyczył mu Berto Colon.
  • Dardan Petrelaalbański imigrant, szantażysta. Jest jednym z wierzycieli Romana. Głosu użyczył mu Peter Linari.
  • Bledar Morina – prawa ręka Dardana Petreli. Głosu użyczył mu Gregory Korostishevsky.
  • Bryce Dawkins – polityk z Liberty City, obejmujący stanowisko zastępcy burmistrza. Stawia naciski na walory rodzinne. Jest homoseksualistą. Jest w związku z Berniem Crane'em.
  • „Little” Jacob Hughes – diler broni z Dukes. Mówi silnym jamajskim akcentem. Dobry przyjaciel Romana i Niko. Palacz dużych ilości skrętów. Głosu użyczył mu Coolie Ranx.
  • Playboy X – jest właścicielem kilka biznesów, w tym klubu striptizerskiego w Bohan i posiadłości w Algonquin. Współpracował kiedyś z Dwayne'em Forge'em, lecz po trafieniu Dwayne'a do więzienia zdecydował się działać na własną rękę. W misji The Holland Play istnieje wybór zabicia Dwayne'a lub Playboya X. Głosu użyczył mu Postell Pringle.
  • Agent United Liberty Paper (U.L.C. Agent) – jest on jednym z członków organizacji rządowych, nie ujawniający swojego imienia ani nazwiska. Nie ma polskiego odpowiednika, lecz działa podobnie do FBI, jedynie mniej otwarcie. Również pochodzi z Europy, prawdopodobnie również z Serbii[18]. Niko poznaje go przez Michelle i dostaje parę zadań od niego. W nagrodę pomaga Niko znaleźć osobę, którą szukał od 10 lat – Darko Brevica. Głosu użyczył mu Milton James.
  • Kiki Jenkins – prawniczka. Może zostać dziewczyną Niko po randkowaniu z lovemeet.net. Jej nick to „Lawchick”. Kiki jest osobą troszkę naiwną, jednak woli nazywać siebie „idealistką”. Nie należy do osób biednych. Uważa, iż świat jest nie fair i chce pomóc osobom potrzebującym. Kiki czasem wspomina do Niko o jego „Tanich dziwkach”. Głosu użyczyła jej Kim Howard.
  • Carmen Ortiz – pielęgniarka. Niko może ją poznać poprzez lovemeet.net. Jej nick to „Sobohoe”. Carmen mówi o sobie w trzeciej osobie liczby pojedynczej. Stara się zrobić z siebie gwiazdę i często narzeka na swoją pracę. Jest to raczej głośna dziewczyna, która lubi imprezować. Głosu użyczyła jej Elan Luz Rivera.
  • Alexandra „Alex” Chilton – Niko może ją poznać poprzez craplist.net. Jej nick to „Liberated Woman”. Ma własny blog, który po każdej randce z Niko uzupełnia. Głosu użyczyła jej Samantha Soule.

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Wydanie gry[edytuj | edytuj kod]

Zwiastuny[edytuj | edytuj kod]

  • Things Will Be Different – to pierwszy zwiastun promujący grę. Pojawił się 29 marca 2007 na oficjalnej stronie gry. Można na nim zobaczyć, że Liberty City to tak naprawdę odpowiednik Nowego Jorku. Zostały tu pokazane miejsca, które w dużym stopniu odwzorowują te prawdziwe znajdujące się w Nowym Jorku (np. Statua Wolności czy też plac Times Square).
  • Looking For That Special Someone – kolejny, drugi już zwiastun został zaprezentowany 28 czerwca 2007. Jest to zwiastun, który ukazuje o wiele więcej szczegółów w stosunku do jego poprzednika.
  • Move Up, Ladies, trzeci filmik udostępniony 6 grudnia 2007 i jest najdłuższym z wszystkich czterech zwiastunów.
  • Good Lord, What Are You Doing? (albo Everyone's a Rat) – czwarty, a zarazem ostatni zwiastun; zadebiutował na oficjalnej stronie gry 27 marca 2008.
  • Piąty, niezapowiedziany zwiastun o nazwie Grand Theft Auto IV Official Trailer 5. Został opublikowany 26 kwietnia 2008 i trwa 1:05. Oprócz nowych scen, są w nim również te ze starych zwiastunów. Muzyka w tle filmiku to Vagabond (Liberty City Mix) grupy Greenskeepers.

Edycja Kolekcjonerska[edytuj | edytuj kod]

Wersja specjalna Grand Theft Auto IV jest dostępna w sklepach od 29 kwietnia 2008. Metalowe pudełko wersji specjalnej zawiera, oprócz samej gry, książeczkę z ilustracjami z gry, w tym te niepublikowane wcześniej, a także gadżety Rockstar Games – torbę i breloczek. Ponadto zawiera także płytę audio ze ścieżką dźwiękową, z następującymi utworami:

  • Soviet Connection [The Theme From Grand Theft Auto IV] – Michael Hunter
  • Dirty New Yorker – Mobb Deep Feat. Havoc & Prodigy from H.N.I.C. Part 2 Sessions
  • No Sex For Ben – The Rapture
  • No Fraid A – Munga
  • Where's My Money – Busta Rhymes
  • I Want You – C.J.
  • Rocky Mountain Way – Joe Walsh
  • Stand Up Jamrock – Bob Marley & The Wailers and Damian Marley
  • Liberty City: The Invasion – Seryoga
  • Vagabond – Greenskeepers
  • On A Journey – Electrik Funk
  • Nickname – Qadir
  • Holy Thursday – David Axelrod

Dodatki[edytuj | edytuj kod]

Do gry został wydany dodatek Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned oraz Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony. Dostępne są one przez Xbox Live, Games for Windows Live, PlayStation Network, Steam oraz płytach. Od grudnia 2009 obydwa dodatki dostępne są jako Grand Theft Auto: Episodes from Liberty City, które nie wymagają podstawowej wersji gry. Od 14 kwietnia 2010 dodatek Grand Theft Auto: Episodes from Liberty City dostępny jest także na PC i PlayStation 3. Do dodatków z płyty nie jest potrzebna podstawowa wersja gry. Dodatki dostępne są również w zestawie z grą nazwanym Grand Theft Auto IV: Complete Edition.

Wersja na PC[edytuj | edytuj kod]

6 sierpnia 2008 Sam Houser z Rockstar Games potwierdził oficjalnie GTA IV w wersji na PC[19]. Wersja ta ukazała się 2 grudnia 2008 w Ameryce i 3 grudnia 2008 w Europie. Gra w wersji PC ma ulepszony, względem wersji konsolowych, tryb gry wieloosobowej oraz poprawiony silnik graficzny[potrzebne źródło], dzięki czemu działa w rozdzielczości do 2560x1600.[potrzebne źródło] Twórcy przypisali również GTA IV PC usługę Games for Windows Live.

Odbiór gry[edytuj | edytuj kod]

  • CD Action – 10/10 (wersja konsolowa)
  • CD Action – 9/10 (wersja komputerowa)
  • Play – 10/10 (wersja konsolowa)
  • Play – 8/10 (wersja komputerowa)
  • GRY-OnLine – 9,8/10
  • Click! – 8,90/10
  • Komputer Świat Gry 5,14/6

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]