Grawiton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Grawiton – hipotetyczna cząstka elementarna, która nie ma masy, ani ładunku elektrycznego i przenosi oddziaływanie grawitacyjne.

Teoria grawitonu jest podstawą różnych kwantowych teorii grawitacji, będących wersją kwantowej teorii pola, ale nie Modelu Standardowego.

Własności[edytuj]

Grawiton jest bozonem. Ma spin równy 2, co oznacza, że jest opisywany tensorem drugiego rzędu (macierzą). Tensor drugiego rzędu ma w przestrzeni czterowymiarowej 16 składowych, jednak macierz grawitonu jest symetryczna, stąd pozostaje niezależnych 10 składowych. Gdyby grawiton był masywny, to jego macierz miałaby 5 stanów własnych. Jednak jest bezmasowy, stąd ma tylko dwa stany własne, analogiczne do stanów polaryzacyjnych światła. O ile jednak światło składa się z fotonów o spinie 1 i jego standardowe stany polaryzacyjne (pionowy i poziomy) przechodzą w siebie po obrocie o 90°, to polaryzację grawitonu wystarczy obrócić o 45°. Polaryzacje te oznacza się symbolami „+” i „x”.

Grawiton jest kwantem pola grawitacyjnego. W teorii względności pole to jest tożsame z tensorem metrycznym, można więc interpretować grawiton jako „zmarszczkę” czasoprzestrzeni. W Teorii grawitacji kwantowej grawiton jest bozonem cechowania, co oznacza, że oddziaływanie grawitacyjne polega na wymianie wirtualnych grawitonów. Grawitony mogą oddziaływać same ze sobą, stąd równania grawitacji są nieliniowe.

Grawiton jest identyczny ze swoją antycząstką (podobnie jak np. foton).

Zgodnie z teorią supersymetrii grawiton powinien mieć partnera o spinie 1½. Cząstka ta jest fermionem i nosi nazwę grawitino.

Ze standardowej teorii względności wynika, że grawiton ma masę 0. Istnieją jednak proste rozszerzenia tej teorii, gdzie obok grawitonów bezmasowych istnieją także masywne.

Ponieważ grawitacja jest bardzo słabym oddziaływaniem prowadzi się eksperymenty mające rejestrować fale grawitacyjne, które można rozumieć jako superpozycję ogromnej ilości "pojedynczych" cząstek.

Grawiton oznacza się symbolem g.

Obserwacja eksperymentalna[edytuj]

Nie istnieje żadne prawo fizyczne, z którego wynikałoby iż wykrycie grawitonu jest niemożliwe[1]. Jednak wymagałoby to detektora wielkości Jowisza działającego ze 100% sprawnością. Powodem tego jest bardzo mały przekrój czynny grawitonu dla interakcji z materią.

Kolejnym problemem jest ekranowanie od szumu tła. Podstawowe dwa źródła szumu, to promieniowanie kosmiczne oraz neutrina. Przekrój czynny dla interakcji neutrin z materią jest dwadzieścia rzędów wielkości większy niż przekrój czynny grawitio-elektryczny. Osłona detektora w takim przypadku powinna być grubsza niż średnia droga swobodna dla neutrin, co dla materiałów o zwykłej gęstości oznacza grubość lat świetlnych. Taka osłona zapadłaby się w czarną dziurę.

Zjawiska z udziałem grawitonów[edytuj]

Grawitacja[edytuj]

 Osobny artykuł: Grawitacja.

Grawitacja jest najsłabszym ze znanych oddziaływań. Ładunek grawitacyjny (czyli masa) jest dodatni dla każdej znanej formy materii. Istnieją rozwiązania teorii względności (np. opisujące tunele czasoprzestrzenne), z których wynika masa ujemna, jednak nie jest pewne, czy są one fizycznie możliwe. Cząstki wirtualne mogą mieć masę ujemną, jednak nie są to cząstki fizyczne, a jedynie obiekty matematyczne. Ujemną masę mają cząstki wirtualne, które powodują odpychanie obiektów, dodatnią te, które powodują przyciąganie.

Grawitony mogą oddziaływać same ze sobą również za pomocą grawitonów. Grawitony „drugiego rzędu” również oddziałują ze sobą i tak w nieskończoność. Ten fakt powoduje, że równania ogólnej teorii względnościnieliniowe. Nie da się także obliczyć siły grawitacji przy pomocy rachunku zaburzeń, gdyż wymagałoby to np. istnienia makroskopowej funkcji falowej. Jest to przyczyną, dla której nie udało się dotąd stworzyć kwantowej teorii grawitacji.

Fale grawitacyjne[edytuj]

 Osobny artykuł: Fale grawitacyjne.

Fale grawitacyjne, których nośnikami byłyby bozony, mogłyby być interpretowane jako spójny stan (kondensat Bosego-Einsteina) grawitonów, tak jak fale elektromagnetyczne jako spójny stan fotonów. Projekty mające na celu doświadczalne odkrycie fal grawitacyjnych, takie jak LIGO i VIRGO, zostały rozpoczęte w XXI wieku[2].

Fala grawitacyjna, tak jak sama grawitacja, jest odkształceniem czasoprzestrzeni i w myśl współczesnych teorii nie istnieje żaden materiał ani proces, który mógłby ekranować zmiany potencjału grawitacyjnego źródła. Z tego powodu fale grawitacyjne są obiecującym obiektem badania początkowych etapów Wszechświata, podobnie jak mikrofalowe promieniowanie tła. Promieniowanie mikrofalowe niesie informację o Wszechświecie w wieku ok. 300 000 lat; wcześniej materia była zbyt gęsta i fale elektromagnetyczne ulegały rozproszeniu. Fale grawitacyjne nie mają tego ograniczenia i mogą nieść informację o wcześniejszych czasach.

Według jednej z hipotez każdy ruch przyspieszony dowolnego ciała powoduje emisję grawitonów. Efekt ten jednak nie jest zauważalny w typowych sytuacjach ze względu na zbyt małą energię emitowanego grawitonu. Istnienie fal grawitacyjnych można potwierdzić dopiero, gdy zaobserwuje się ruch w wystarczająco silnym potencjale grawitacyjnym, np. w przypadku dwóch blisko okrążających się gwiazd neutronowych. Obserwuje się wtedy zmniejszanie okresu obiegu ciał, powodowane emisją grawitonów. Zjawisko nie ma wyjaśnienia w fizyce klasycznej (część energii jest zabierana przez grawitony). Efekt taki zaobserwowano w latach 80. XX wieku w układzie podwójnym pulsarów PSR B1913+16, nazywanym „marzeniem Einsteina”.

Pomiary fal grawitacyjnych polegają na pomiarze zmian odległości punktów detektora. Przykładem jest eksperyment, w którym trzy laboratoria są umiejscowione w wierzchołkach prostokątnego trójkąta równoramiennego i oddalone o kilka kilometrów, żeby fala grawitacyjna spowodowała mierzalne odchylenie. Do pomiaru odległości między laboratoriami stosuje się wiązkę laserową. Zmiany odległości między laboratoriami mogą być interpretowane jako pomiar amplitudy fali grawitacyjnej, zaś różnice odległości byłyby rzędu ułamka nanometrów. Typowa fala grawitacyjna (pochodząca od pary krążących wokół siebie obiektów) spowoduje na Ziemi odkształcenie pływowe (skrócenie jednego boku trójkąta i wydłużenie drugiego). Taka fala jest najłatwiejsza do rejestracji, chociaż inne fale, zmniejszające lub powiększające całą Ziemię we wszystkich kierunkach, również są możliwe.

Grawiton a czarne dziury[edytuj]

Teorie opisujące grawitony nie tłumaczą oddziaływania grawitacyjnego dwóch czarnych dziur[potrzebny przypis], które nie mogą emitować żadnych cząstek, w tym nośników oddziaływania, jeżeli pomijać potencjał grawitacyjny. Pełny opis tego zjawiska mogłaby dać teoria kwantowej grawitacji, której obecnie nie udało się stworzyć. Najpopularniejsza z nich przewiduje istnienie mechanizmu podobnego do parowania czarnych dziur, w taki sposób, że pary wirtualnych grawitonów miałyby się pojawiać poza horyzontem zdarzeń, a następnie jeden z nich wpadałby do jednej dziury, a drugi do drugiej. Taki proces, w myśl teorii pól kwantowych, wystarcza do zaistnienia oddziaływania grawitacyjnego.

Istnienie z prawa powszechnego ciążenia i teorii kwantów Einsteina[edytuj]

Istnienie grawitonu można naiwnie przewidzieć już przepisując prawo powszechnego ciążenia jako efekt zderzeń hipotetycznych cząstek kwantowych o dodatniej energii, ale przekazujących w wyniku zderzenia dziwny ujemny pęd tzn. np. cząstek o ujemnej masie bezwładnej, powodujących w zderzeniach nieelastycznych reakcje odwrotną niż normalnie tzn. wywołujących ujemne ciśnienie (przyciąganie, a nie odpychanie). Siła grawitacji od dużej masy-zródła na masę próbną w odłegłosci wyraża się wzorem

Ponieważ siła grawitacji maleje z położeniem jak sugeruje to absorpcje cząstek przez masę z całkowitego strumienia przecinającego powierzchnię sfery Zapisując masę m jako

gdzie S to przekrój masy próbnej jej gęstość a jej długość, czyli długość drogi swobodnej pochłanianego grawitonu i zakładając ze masa grawitacyjna "paruje" bardzo wolno wykładniczo zgodnie ze wzorem Eisteina emitując grawitony tzn.

możemy zapisać wtedy prawo grawitacji jako absorpcje strumienia pędu:

gdzie zgodnie ze wzorem Einsteina

a jest na razie nieznanym współczynnikiem przekazu pędu. Ponieważ grawitony mają być cząstkami kwantowymi Einsteina jak fotony z drugiej strony mamy

gdzie jest liczbą emitowanych w czasie grawitonów.

Otrzymujemy

Porównując z powrotem z prawem powszechnego ciążenia otrzymujemy

Zakładając ponadto

emisja grawitonów następuje z gigantyczną połową tzw. częstości Zitterbewegung , znanej z równania Diraca i której działanie wyrównane jest znikomą wartością stałej sprzężenia wchodzącej do przekroju czynnego: .

Na przykład częstość ta dla Ziemi o masie wynosi grawitonów na sekundę.

Znaczy to że wobec słabości grawitacji grawitony mają prawie zerową masę i energię. Oczywiście ponieważ masy grawitacyjne wydają się być stałe zarówno jak i są tu niemierzalnie małe. Jak widać zgodnie z tą teorią grawitacja pomiędzy ciałami stopniowo słabnie, jednak dzieje się to niemierzalnie wolno.

W szczególności definiując całkowity przekrój czynny na wychwyt grawitonu jako , takie że

otrzymujemy dla najcięższej cząstki elementarnej normalnej materii neutronu

jeśli tylko oszacujemy przez odwrotność wieku wszechświata tzn. przekrój rzędu jego przekroju geometrycznego .

Odwrotnie jeśli założymy natomiast że przekrój czynny na wychwyt grawitonu przez neutron (lub proton) jest równy jego „widzianej” powierzchni bocznej ze znanym promieniem neutronu tzn.

i

gdzie to prawdopodobieństwo nieelestycznego pochłonięcia grawitonu przez neutron (proton)

jest równe 1 tzn. grawiton zawsze zostaje pochłonięty przez neutron jeśli tylko w niego uderzy.

Otrzymujemy szacowanie na prędkość rozpadu grawitonowego masy:

tzn. około 1 na jedną tysięczną wieku wszechświata (około 1 na 10 milionów lat) i na energię (masę) grawitonu

.

gdzie

to tzw. stała kosmologiczna (wartość teoretyczna).

Wzór ten wyraża masę relatywistyczną w ruchu z prędkością równą (masa spoczynkowa 0) lub mniejszą od i jest górną granicą szacowania masy spoczynkowej[3][4].

Jak widać związek ten jest w pewnym sensie symetryczny, jeśli zapisać go jako:

gdzie

Jeśli z symetrii tego związku zinterpretujemy też jako promień geometryczny grawitonu i założymy, że grawiton jest w stanie spoczynku zbudowany z materii o podobnej gęstości jak proton czy neutron, uzyskamy szacowanie na masę spoczynkową:

Z odwrócenia wzoru Einsteina na masę relatywistyczną:

wynika, że grawitony o tak małej masie poruszają się z prędkością nierozróżnialnie bliską .

Dotychczasowe doświadczenia szacują masę grawitonu na mniejszą niż .

Przypisy

  1. T. Rotman, S. Boughn. Can gravitons be detected?. „Found. Phys.”. 36 (2006) 1801-1825, 2006-12-02. DOI: 10.1007/s10701-006-9081-9. arXiv:gr-qc/0601043v3 (ang.). 
  2. B. P. Abbott et al.. Observation of Gravitational Waves from Binary Black Hole Merger. „Phys. Rev. Lett.”. 116, s. 061102-1-12, 2016-02-12. DOI: 10.1103/PhysRevLett.116.061102. 
  3. Albert S. Goldhaber, Michael Martin Nieto. Mass of the graviton. „Phys. Rev. D”. 9 (4), s. 1119-1121, 1974-02-15. DOI: 10.1103/PhysRevD.9.1119. 
  4. James F. Woodward, Ronald J. Crowley, Wolfgang Yourgrau. Mach's principle and the rest mass of the graviton. „Phys. Rev. D”. 11 (6), s. 1371-1374, 2006-03-15. DOI: 10.1103/PhysRevD.11.1371.