Great Society

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Great Society
The Great! Society
ilustracja
Rok założenia 1965
Rok rozwiązania 1966
Pochodzenie Haight-Ashbury w San Francisco, Kalifornia ( Stany Zjednoczone)
Gatunek rock psychodeliczny
Aktywność 1965-1966
Wydawnictwo muzyczne Columbia Records

The Great Society, znana również jako The Great! Societyamerykańska grupa psychodelicznego rocka pochodząca z Haight-Ashbury. Pierwszy zespół Grace Slick, późniejszej wokalistki Jefferson Airplane.

Zespół został założony w 1965 z inicjatywy małżeństwa Slick. Inspiracją do założenia grupy była popularność The Beatles oraz występy zespołu Jefferson Airplane. Pierwszy występ miał miejsce 15 października 1965 roku w Caffe Gallery w San Francisco.

Nazwa The Great Society (ang. „wielkie/wspaniałe społeczeństwo”) była sarkastycznym nawiązaniem do nazwy programu reform społecznych rozpoczętego w latach 60. przez ówczesnego prezydenta USA Lyndona B. Johnsona.

Historia zespołu[edytuj | edytuj kod]

Zespół zadebiutował repertuarem wzorowanym na The Beatles i The Byrds. W pierwszym składzie znaleźli się : Grace Slick - voc, git, org, rec,bas, Jerry Slick - dr, perc, Darby Slick - voc ,git , Bard Dupont - bas, David Miner - voc, git oraz Jennie Piersol -voc ,która jednak opuściła zespół po kilku miesiącach działalności. Początkowo zespół wykonywał folk rock oraz bluesowe standardy (m.in „Downhome Blues”. „Black Crow Blues”). Z czasem dodał własny repertuar (m. in."When I Get To The Ocean” wzorowana na dokonaniach zespołu Beach Boys oraz „You Can`t Cry”). Na uwagę zasługuje utwór „Father Bruce” będący hołdem dla lewicowego komika Lenny Bruce’a, wspomniany w pierwszej wzmiance o zespole w lokalnej prasie w 1965 roku. Koncerty w klubie The Matrix oraz na scenie Fillmore Auditorium ugruntowały renomę grupy wśród lokalnej młodzieży. Uwagę publiczności zwracała zwłaszcza Grace Slick utalentowana wokalistka, grająca również na gitarze, organach i rekorderze. W grudniu 1965 roku zespół pod okiem Sylvestra Stewarda (znanego później jako „Sly” Stone) zarejestrował próbny materiał dla Autumn Records, a w lutym 1966 roku wydał jedyny oficjalny singiel z utworami „Free Advice” oraz „Someone To Love”. Słaba dystrybucja singla, obejmująca jedynie lokalne stacje radiowe była pretekstem do zaniechania dalszej promocji zespołu. Nagrania z sesji dla Autumn Records zostały po latach opublikowane na płycie „Born To Be Burn” wydanej przez Sundazed Records. Płyta, zawierała przeważnie muzykę typowa dla połowy lat 60., pokazała jednak talent i młodzieńczą charyzmę Grace Slick („Someone To Love”. „Heads Up”)oraz orientalne i folkowe zainteresowania grupy („Free Advice”. „Daydream - Nightmare - Love”).

W połowie 1966 roku grającego na basie Brada Duponta zastąpił grający również na saksofonie i organach Peter Van Gelder. Wprowadził on do zespołu zainteresowanie nowoczesnym jazzem i muzyką wschodu. Koncerty uświetniały awangardowe brzmienia fletu („Nature Boy”), recordera („Daydream Nightmare”), saksofonu („I Talk To Your Father”)oraz rythm`n`bluesowe stylizacje („What You`re Looking For”. „Bulfrog Blues”. „Downhome Girl”). Mocnymi punktami koncertów grupy była hipnotyczna, psychodeliczna wersja „Sally Go Round the Roses” ozdobiona orientalnym śpiewem Grace Slick i ciekawą barwą organów Hammonda oraz inspirowany twórczością Milesa Davisa „White Rabbit” z długim improwizowanym wstępem (niekiedy z ponad dziesięciominutową solówką Van Geldera na saksofonie) i narkotycznym tekstem Grace Slick nawiązującym do „Alicji w Krainie Czarów” L. Carolla.

Zespół podpisał kontrakt na nagrania z Columbia Records, jednak kilka tygodni później został rozwiązany z powodu odejścia Grace Slick do zespołu Jefferson Airplane w październiku 1966 roku. Van Gelder i Darby Slicka udali się do Indii w celu studiowania muzyki wschodu.

Pozostawiając po sobie skromny dorobek artystyczny, istniejąca zaledwie rok grupa popadła w zapomnienie. Wydane po latach wznowienia dwóch płyt koncertowych oraz studyjnych nagrań dla Autumn zyskały jednak aprobatę słuchaczy sceny alternatywnej.

Grace Slick[edytuj | edytuj kod]

Zespół ukazał niezwykły styl śpiewu Grace Slick. Jej czysty, niezwykle melodyjny głos zwracał uwagę słuchaczy psychodelicznym przeciąganiem frazy, orientalno - folkowymi ozdobnikami oraz niezwykle intensywną emocjonalnością wyrazu. Folkowo - rockowa i jazzowa estetyka mieszały się z frazami śpiewanymi niemal przez zaciśnięte zęby. Grace Slick zainspirowała całe rzesze współczesnych wokalistek m.in Debbie Harry i Chrissie Hynde. Echa jej wpływu znajdziemy również w twórczości Dolores O’Riordan (The Cranberries). W Polsce była inspiracją np. dla Kory.

Jefferson Airplane[edytuj | edytuj kod]

Utwory z repertuaru Great Society „White Rabit” oraz „Someone To Love” (przemianowany na „Somebody To Love”) stały się wielkimi przebojami w wykonaniu Jefferson Airplane, kiedy znalazły się one na legendarnej płycie „Surrealistic Pillow” (1967) nagranej już z udziałem Grace Slick. Obydwie piosenki w nowej aranżacji zyskały miano jednych z najważniejszych hymnów hippisowskich lat 60. Na fali popularności Grace Slick i Jefferson Airplane Columbia Records wydała dwie archiwalne płyty zawierające fragmenty występu The Great Society w klubie The Matrix 1966 roku („Conspicious Only In It`s Absence” oraz „How It Was” obie wydane w 1968).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy:

  • 1.Conspicious Only In It`s Absence (LP Columbia 1968)
  • 2.How It Was (LP Columbia 1968)
  • 3.Collector`s Item (LP Columbia 1971)- zawiera nagrania z dwóch płyt koncertowych
  • 4.Live At The Matrix (CD Edsel/Demon 1989)- zawiera nagrania z dwóh płyt koncertowych
  • 5.Born To Be Burned (CD -Sundazed 1995)
  • 6.Collector`s Item (CD -Sbme Special Mkts. 2008)

Single

  • 1.Free Advice/Someone To Love(Northbeach, 1966)
  • 2.Sally Go Round The Roses/Didn`t Think So (CBS 1968)

Informacje źródłowe[edytuj | edytuj kod]