Gregor Schlierenzauer

Gregor Schlierenzauer
Data i miejsce urodzenia	7 stycznia 1990 Rum, Austria
Klub	SV Innsbruck-Bergisel-Tirol
Wzrost	180 cm
Przydomek	Schlieri
Debiut w reprezentacji	2004
Debiut w PŚ	12 marca 2006 w Oslo (24. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ	12 marca 2006 w Oslo (24. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ	3 grudnia 2006 w Lillehammer (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ	3 grudnia 2006 w Lillehammer
Rekord życiowy	243,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (12 lutego 2011)
Trener kadry	Heinz Kuttin
Dorobek medalowy
Reprezentacja Austria Igrzyska olimpijskie Złoto Vancouver 2010 duża druż. Srebro Soczi 2014 duża druż. Brąz Vancouver 2010 normalna Brąz Vancouver 2010 duża Mistrzostwa świata Złoto Sapporo 2007 duża druż. Złoto Liberec 2009 duża druż. Złoto Oslo 2011 duża Złoto Oslo 2011 duża druż. Złoto Oslo 2011 norm. druż. Złoto Val di Fiemme 2013 duża druż. Srebro Liberec 2009 normalna Srebro Val di Fiemme 2013 normalna Srebro Val di Fiemme 2013 norm. miesz. Srebro Falun 2015 duża Srebro Falun 2015 duża druż. Mistrzostwa świata w lotach Złoto Oberstdorf 2008 indywidualnie Złoto Oberstdorf 2008 drużynowo Złoto Planica 2010 drużynowo Złoto Vikersund 2012 drużynowo Srebro Planica 2010 indywidualnie Mistrzostwa świata juniorów Złoto Kranj 2006 indywidualnie Złoto Kranj 2006 drużynowo Puchar Świata w skokach narciarskich Kryształowa kula 2008/2009 Kryształowa kula 2012/2013 2. miejsce 2007/2008 2. miejsce 2009/2010 2. miejsce 2011/2012 Puchar Świata w lotach narciarskich Mała kryształowa kula 2008/2009 Mała kryształowa kula 2010/2011 Mała kryształowa kula 2012/2013 2. miejsce (nieoficjalnie) 2007/2008 2. miejsce 2009/2010 3. miejsce 2013/2014 Turniej Czterech Skoczni 1. miejsce 2011/2012 1. miejsce 2012/2013 2. miejsce 2006/2007 3. miejsce 2008/2009 Turniej Nordycki 1. miejsce 2008 1. miejsce 2009 Puchar KOP 1. miejsce 2012/2013 1. miejsce 2010/2011 2. miejsce 2009/2010 Letnie Grand Prix 1. miejsce 2008 3. miejsce 2007 Turniej Czterech Narodów 1. miejsce 2008 3. miejsce 2006 3. miejsce 2007 Inne Skok Roku 2009 Medal Holmenkollen 2013
Odznaczenia
Oficjalna strona internetowa

Gregor Schlierenzauer (ur. 7 stycznia 1990 w Rumie) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant SV Innsbruck-Bergisel-Tirol. Czterokrotny medalista olimpijski, w tym dwa razy brąz w Vancouver indywidualnie z 2010, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata w skokach narciarskich: w latach 2008/2009 oraz 2012/2013 zwycięzca 53 konkursów tego cyklu, co czyni go rekordzistą. Pięciokrotny medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, w tym złoty w Oberstdorfie i srebrny w Planicy indywidualnie z 2008 i 2010. Jedenastokrotny medalista mistrzostw świata, w tym indywidualny mistrz świata z konkursu na dużej skoczni w Oslo w 2011 roku i dwukrotny wicemistrz świata z Liberca (2009) i Val di Fiemme (2013). Zwycięzca 60. i 61. Turnieju Czterech Skoczni (w sezonach: 2011/2012 i 2012/2013). We wszystkich wyżej wymienionych zawodach był 93 razy na podium (odpowiednio 55 na 1, 23 na 2 i 17 na 3).

Debiut w międzynarodowych zawodach zaliczył 18 grudnia 2004 roku podczas zawodów FIS w Seefeld, gdzie zajął ósme miejsce. 17 grudnia 2005 roku w Predazzo podczas zawodów FIS po raz pierwszy zwyciężył w międzynarodowych zawodach, a dzień później był drugi. 2 lutego 2006 roku w Kranju został indywidualnym mistrzem świata juniorów. 4 marca 2006 roku na skoczni Ōkurayama w Sapporo ponownie zwyciężył w zawodach FIS, a dzień później przegrał jedynie z Mario Innauerem i zajął drugą lokatę.

12 marca 2006 roku w Oslo zadebiutował w zawodach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Zajął wówczas 24. miejsce, dzięki czemu zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji zawodów tej rangi.

5 sierpnia 2006 roku na skoczni w Hinterzarten zaliczył swój debiut w Letniej Grand Prix na igelicie. Wraz z reprezentantami Austrii (Wolfgangiem Loitzlem, Manuelem Fettnerem i Andreasem Koflerem) zajął pierwsze miejsce w drużynowym konkursie. Dzień później, 6 sierpnia zajął trzecie miejsce w konkursie indywidualnym na tej samej skoczni. 14 sierpnia 2006 roku wygrał indywidualne zawody Letniej Grand Prix w Courchevel.

3 grudnia 2006 na skoczni Lysgårdsbakken K123. w Lillehammer wygrał pierwsze w karierze zawody Pucharu Świata. 25 lutego 2007 został mistrzem świata w drużynie wraz z Thomasem Morgensternem, Andreasem Koflerem i Wolfgangiem Loitzlem.

23 lutego 2008 roku został najmłodszym w historii mistrzem świata w lotach, bezpośrednio wyprzedzając Martina Kocha. Podczas tych mistrzostw zdobył jeszcze złoty medal w konkursie drużynowym. W tym samym roku Gregor Schlierenzauer triumfował w Turnieju Nordyckim. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata 2007/2008 zajął drugie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem.

Na mistrzostwach świata w 2009 roku w Libercu został wicemistrzem świata na normalnej skoczni, przegrywając tylko z Wolfgangiem Loitzlem. Na skoczni dużej Schlierenzauer zajął czwartą pozycję. Złoty medal zdobył w konkursie drużynowym. W sezonie 2008/09 zdobył Puchar Świata. Pobił też rekord Janne Ahonena w ilości zwycięstw w jednym sezonie, wygrywając trzynaście konkursów. Ustanowił też rekordy w ilości miejsc na podium i ilości zdobytych punktów. Jednocześnie we wszystkich konkursach, w których wystartował, zajął miejsca w czołowej dziesiątce. W tym samym roku triumfował w Turnieju Nordyckim, wyprzedzając Harriego Ollego o 0,6 punktu. Zdobył też małą kryształową kulę za Puchar Świata w lotach. Został też pierwszym w historii skoczkiem narciarskim, który zdobył ponad 2000 punktów w jednym sezonie Pucharze Świata.

Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 w Vancouver zdobył dwa brązowe medale indywidualnie oraz złoty drużynowo. W tym samym roku w Planicy podczas mistrzostw świata w lotach zdobył srebrny medal w konkursie indywidualnym oraz złoty w konkursie drużynowym. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zajął drugie miejsce za Simonem Ammannem, będąc przez pewien czas nawet liderem całej klasyfikacji.

Rekord życiowy Schlierenzauera w długości skoku wynosi 243,5 m i został ustanowiony 12 lutego 2011 roku, podczas pierwszej serii konkursu indywidualnego w lotach narciarskich w Vikersund.

3 lutego 2013 roku wygrywając konkurs Pucharu Świata w Harrachovie pobił rekord zwycięstw w konkursach Pucharu Świata w skokach narciarskich należący dotychczas do Fina Mattiego Nykänena. Wygrał w swojej karierze 53 konkursy PŚ (stan na sezon 2014/2015).

W 2013 otrzymał medal Holmenkollen.

7 stycznia 2016 po zakończeniu startów w Turnieju Czterech Skoczni ogłosił zawieszenie kariery na czas nieokreślony.

13 stycznia 2017 wznowił karierę, zdobywając 19. miejsce w kwalifikacjach do konkursu w Wiśle.

Życie prywatne

Gregor jest synem Angeliki i Paula Schlierenzauerów. Ma starszą siostrę Glorię i młodszego brata Lucasa. Od urodzenia nie dosłyszy na lewe ucho. Jest chory na astmę.

Schlierenzauer jest absolwentem gimnazjum narciarskiego w Stams (niem. Schigymnasium in Stams), które ukończyli między innymi: Andreas Goldberger, Andreas Kofler, Martin Koch i Wolfgang Loitzl.

Przebieg kariery

Pierwszy skok w karierze Schlierenzauer oddał w 1999 roku w Fulpmes. W reprezentacji Austrii występuje od 2004 roku.

2005/2006

Mistrzostwa świata juniorów – 1. miejsce

Konkursy mistrzostw świata juniorów w słoweńskim Kranju były pierwszą wysokiej rangi, międzynarodową imprezą w karierze Gregora Schlierenzauera. 2 lutego 2006 austriacki skoczek został mistrzem świata juniorów. Dwa dni później zdobył drugi złoty krążek, wraz z reprezentacją. Oprócz niego do sukcesu się przyczynili Arthur Pauli, Thomas Thurnbichler i Mario Innauer.

Puchar Świata – 73. miejsce

Gregor zadebiutował w Pucharze Świata 12 marca 2006 roku, podczas zawodów na skoczni Holmenkollen w Oslo. Austriak zajął w tym konkursie 24. miejsce. Zdobyte w ten sposób 7 punktów pozwoliły na zajęcie przez skoczka 73. pozycji na koniec sezonu.

Turniej Skandynawski – 50. miejsce

Konkurs w Oslo był zarazem konkursem zaliczanym do Turnieju Skandynawskiego. Ponieważ był to jedyny start Schlierenzauera w tym turnieju, został sklasyfikowany na 50. miejscu.

Puchar Kontynentalny – 124. miejsce

W zawodach zaliczanych do Pucharu Kontynentalnego Gregor Schlierenzauer wystąpił dwukrotnie. Podczas zawodów w Planicy (7-8 stycznia 2006) zajął kolejno 28. i 32. lokatę.

Puchar FIS – 3. miejsce

Austriak wystąpił w czterech konkursach zaliczanych do Pucharu FIS. 1 stycznia na skoczni w Seefeld zajął drugą pozycję, przegrywając tylko z Mario Innauerem. Dwa miesiące później, 1 marca Gregor uplasował się ponownie na drugim miejscu, tym razem w japońskim Zaō. Dzień później był szósty. Schlierenzauer wygrał natomiast 4 marca zawody w Sapporo.

2006/2007

Mistrzostwa świata – 8. i 10. miejsce

Mistrzostwa świata w Sapporo były pierwszymi seniorskimi mistrzostwami w karierze Gregora Schlierenzauera. Po dobrej pierwszej części sezonu, Austriak był wymieniany w gronie faworytów konkursów na Okurayamie i Miyanomori. Medali jednak nie zdobył. 24 lutego zajął 10. miejsce w konkursie na dużej skoczni. Tydzień później na normalnym obiekcie był ósmy. Medal zdobył natomiast w drużynie wraz z Thomasem Morgensternem, Wolfgangem Loitzlem i Andreasem Koflerem obronił dla Austrii tytuł mistrza świata sprzed dwóch lat.

Puchar Świata – 4. miejsce

Sezon 2006/2007 był pierwszym w karierze Gregora Schlierenzauera, spędzonym głównie na zawodach Pucharu Świata. Skoczka zabrakło na zawodach w Kuusamo, inaugurujących sezon. Pojawił się tydzień później podczas zawodów w Lillehammer. 2 grudnia w pierwszym norweskim konkursie, Austriak zajął 4. pozycję. Następnego dnia odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w karierze. Wyczyn ten powtórzył dwa tygodnie później, 16 grudnia na skoczni w Engelbergu. W drugich zawodach w Szwajcarii „Schlieri” uplasował się na 3. miejscu. Po Turnieju Czterech Skoczni (w trakcie którego Schlierenzauer był przez pewien czas liderem Pucharu Świata) Austriaka zabrakło na starcie zawodów na mamuciej skoczni w Vikersund. W Zakopanem, w jednoseryjnym konkursie na Wielkiej Krokwi Gregor Schlierenzauer zajął 9. miejsce. Następne zawody w Oberstdorfie skoczek zakończył na 4. i 10. miejscu. W Titisee-Neustadt był 8. i 2., w Klingenthal wygrał kolejne zawody w karierze. Gorszą lokatę zajął w Willingen – siedemnastą. Po Turnieju Skandynawskim Schlierenzauera po raz kolejny zabrakło na lotach narciarskich. Alexander Pointner nie wystawił go do kadry na finałowe konkursy w Planicy.

Turniej Czterech Skoczni – 2. miejsce

Swój debiut na Turnieju Czterech Skoczni Gregor Schlierenzauer rozpoczął od zwycięstwa na Schattenbergschanze w Oberstdorfie. Dwa dni po pierwszym konkursie, podczas noworocznych zmagań w Garmisch-Partenkirchen Austriakowi nie udało się stanąć na podium. Czwarte miejsce w konkursie pozwoliło mu jednak utrzymać prowadzenie w klasyfikacji turnieju. Szansę na jego zwycięstwo Gregor stracił na skoczni w Innsbrucku – 4 stycznia na Bergisel uplasował się na 11. pozycji. W ostatnim konkursie turnieju, 7 stycznia w Bischofshofen, Schlierenzauer ponownie nie dał szans rywalom. W łącznej klasyfikacji turnieju lepszy od niego był tylko reprezentant Norwegii, Anders Jacobsen.

Turniej Skandynawski – 24. miejsce

W zawodach inaugurujących Turniej Skandynawski, na skoczni w Lahti Gregor Schlierenzauer nie zakwalifikował się do drugiej serii konkursu Pucharu Świata. 11 marca na Salpausselkä zajął 38. pozycję. Dwa dni później w Kuopio Schlierenzauer był dziewiąty. Gorzej wypadły Austriakowi konkursy w Oslo. 17 i 18 marca zawodnik zakończył starty w turnieju na 19. i 41. miejscu.

2007/2008

Mistrzostwa świata w lotach – 1. miejsce

Mistrzostwa świata w lotach organizowane w niemieckim Oberstdorfie były debiutem Gregora Schlierenzauera na mamuciej skoczni. Po pierwszym dniu zmagań na Skoczni Heinego Klopfera, 22 lutego 2008, reprezentant Austrii zajmował 2. pozycję, przegrywając z Bjørnem Einarem Romørenem. Następnego dnia Gregor pokonał Norwega oraz Martina Kocha, zostając mistrzem świata w lotach narciarskich. Był to pierwszy seniorski, indywidualny tytuł w karierze Schlierenzauera. Dzień później dołożył do niego drugi złoty krążek, zdobyty drużynowo z Kochem, oraz Thomasem Morgensternem i Andreasem Koflerem.

Puchar Świata – 2. miejsce

Nowy sezon Gregor Schlierenzauer rozpoczął 1 grudnia od 4. miejsca na skoczni Rukatunturi w fińskim Kuusamo. Tydzień po tych zawodach, Schlierenzauer zajął 2. i 9. pozycję na skoczni w Trondheim. 13 i 14 grudnia stawał na podium zmagań na skoczni normalnej w Villach, zajmując trzecią i drugą lokatę. Podczas następnych zawodów Pucharu Świata, rozegranych w szwajcarskim Engelbergu skoczek był czwarty i drugi. Po Turnieju Czterech Skoczni, Austriak zanotował 18. i 6. pozycję we włoskim Predazzo. W zawodach na mamuciej skoczni w Harrachovie Schlierenzauer nie wystartował. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, 25 stycznia odniósł swoje drugie pucharowe zwycięstwo w sezonie. Dwa dni później na tej samej skoczni zajął 8. miejsce. Schlierenzauer nie skakał w kolejnych zawodach, które odbyły się w Sapporo. Reprezentant Austrii powrócił podczas konkursu w Libercu, gdzie zajął dwukrotnie drugie miejsce, przegrywając wpierw z Thomasem Morgensternem, a dzień później z Andersem Jacobsenem. Następny konkurs to 8. pozycja Schlierenzauera w Willingen. Po zwycięskim dla niego Turnieju Skandynawskim, wygrał oba finałowe konkursy w Planicy.

Turniej Czterech Skoczni – 12. miejsce

Pierwszy konkurs Turnieju Czterech Skoczni, na skoczni w Oberstdorfie ukończył na 2. miejscu. Austriak wygrał noworoczne zawody w Ga-Pa, ustanawiając rekord nowo wybudowanej skoczni Große Olympiaschanze. Uzyskał 141 metrów, poprawiając o dwa metry rezultat Janne Ahonena. Na półmetku turnieju Gregor Schlierenzauer był jego liderem. Konkurs w Innsbrucku, z powodu zbyt silnie wiejącego wiatru, został odwołany i przeniesiony do Bischofshofen. W serii próbnej przed trzecim konkursem TCS, Gregor pokonał oficjalny rekord obiektu o dwa metry, lądując na 145 metrze. W zawodach Austriak uplasował się na 5. pozycji i stracił przodownictwo w turnieju. W ostatnim z konkursów nie zakwalifikował się do finałowej serii, zajmując 42. lokatę. Wynik ten sprawił, że Schlierenzauer spadł w klasyfikacji generalnej turnieju z trzeciej na 12. pozycję.

Turniej Skandynawski – 1. miejsce

W pierwszych konkursach Turnieju Skandynawskiego, rozegranych 3 i 4 marca w Kuopio Gregor Schlierenzauer zajął drugą i czwartą pozycję. Trzy dni później na skoczni w Lillehammer Austriak odniósł kolejne zwycięstwo w Pucharze Świata, bijąc przed konkursem rekord obiektu i ustanawiając nowy na 143 metrze. W ostatnich zawodach turnieju na skoczni w stolicy Norwegii, Schlierenzauer powtórzył swój wyczyn z Lillehammer, odnosząc kolejny triumf. Wygrana w Oslo pozwoliła Schlierenzauerowi wyprzedzić w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego liderującego przed ostatnimi zawodami – Fina Janne Happonena.

2008/2009

Mistrzostwa świata – 2. i 4. miejsce

Podczas mistrzostw świata w Libercu Gregor Schlierenzauer startował jako aktualny lider Pucharu Świata. W pierwszym konkursie, na normalnej skoczni, Austriak został wicemistrzem świata, przegrywając tylko z Wolfgangiem Loitzlem. W drugim konkursie, na dużej skoczni, Schlierenzauer zajmował 4. miejsce po pierwszej serii zawodów. Druga seria została odwołana z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych, w wyniku czego rezultat ten był ostatecznym miejscem Schlierenzauera w konkursie. Austriak stanął tuż za podium, przegrywając z Andreasem Küttelem, Martinem Schmittem i Andersem Jacobsenem.

W konkursie drużynowym wraz z Wolfgangiem Loitzlem, Martinem Kochem i Thomasem Morgensternem zdobył złoty medal.

Puchar Świata – 1. miejsce

Kolejny sezon Pucharu Świata Gregor Schlierenzauer rozpoczął od trzeciego miejsca w inaugurujących zawodach w Kuusamo, rozegranych 29 listopada 2008 roku. Tydzień później Austriak wygrał pierwszy konkurs w sezonie, na skoczni w Trondheim. Oprócz zwycięstwa i rekordu skoczni (140 m), został również liderem Pucharu Świata. Następnego dnia Schlierenzauer był trzeci, tracąc żółty plastron lidera na rzecz Simona Ammanna. W kolejnych zawodach, we włoskim Pragelato, uplasował się na 3. i 4. pozycji. 20 i 21 grudnia, podczas konkursów w Engelbergu, skoczek zajął 3. i 1. lokatę.

Po Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer triumfował dwukrotnie w Tauplitz, bijąc rekord skoczni – 215,5 metra. W kolejnych zawodach, na skoczni w Zakopanem był trzeci oraz pierwszy. Podczas przedolimpijskich zawodów w Whistler dwukrotnie był najlepszy, ponadto ustanowił rekord obiektu (149 m) i ponownie został liderem Pucharu Świata. Kolejne zwycięstwo Schlierenzauer odniósł w Sapporo. „Schlieri” z minimalnymi przewagami zwyciężył jeszcze w Willingen i Klingenthal. Jako czwarty skoczek w historii, po Jannem Ahonenie, Mattim Hautamäkim i Thomasie Morgensternie, Schlierenzauer wygrał sześć konkursów Pucharu Świata z rzędu. 14 lutego na mamuciej skoczni w Oberstdorfie Schlierenzauer zajął 8. miejsce.

Podczas Turnieju Nordyckiego Schlierenzauer zapewnił sobie Kryształową Kulę za zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Pucharu Świata. W kolejnych zawodach, 20 marca w Planicy reprezentant Austrii wygrał po raz trzynasty w sezonie i zapewnił sobie również małą Kryształową Kulę za loty narciarskie. W kończących sezon zawodach, 22 marca, triumfator zajął piątą pozycję.

Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce

29 grudnia w Oberstdorfie w zawodach inaugurujących Turniej Czterech Skoczni 2008/2009, Gregor Schlierenzauer zajął czwartą pozycję. W pierwszej serii konkursu rozgrywanego systemem KO rywalizował z Piotrem Żyłą i został zwycięzcą pary. Podobnie w drugim konkursie, 1 stycznia w Garmisch. Trzy dni później na Bergisel Austriak uplasował się na drugim miejscu, a w kończących cykl zawodach w Bischofshofen był czwarty. W klasyfikacji łącznej reprezentant Austrii zdobył 1077,1 punktu i zajął trzecie miejsce.

Turniej Skandynawski – 1. miejsce

8 marca 2009 w Lahti w przeniesionym na skocznię normalną konkursie zajął pierwsze miejsce i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej turnieju. Dwa dni później na skoczni w Kuopio uplasował się na 10. pozycji i stracił prowadzenie w turnieju na rzecz Simona Ammanna. W kolejnym konkursie w norweskim Lillehammer Schlierenzauer ponownie był na podium, stając na najniższym jego stopniu. W kończących cykl zawodach na mamuciej skoczni w Vikersund Austriak ponownie był najlepszy. Dzięki zwycięstwu Schlierenzauer triumfował również w końcowej klasyfikacji turnieju.

2009/2010

Igrzyska olimpijskie – 3. i 3. miejsce

Gregor Schlierenzauer z brązowym medalem igrzysk olimpijskich.

Igrzyska olimpijskie w Vancouver były dla Schlierenzauera debiutem w imprezie tej rangi. Austriak przed igrzyskami był zaliczany do grona faworytów w walce o medale i nie zawiódł. W pierwszym konkursie na skoczni o punkcie K–95 m w pierwszym skoku uzyskał 101,5 m i zajmował 7. pozycję, tracąc do pozycji medalowej 4,5 pkt. W drugim skoku uzyskał drugą odległość konkursu – 106,5 m, dzięki czemu zdobył brązowy medal. Do złotego medalisty Simona Ammanna stracił 8,5 pkt. Tydzień później odbył się konkurs na skoczni o punkcie K–125 m. Austriak podobnie jak w konkursie na skoczni mniejszej po pierwszej serii zajmował pozycję poza podium. Uzyskał 130,5 m i był piąty. W drugiej serii skoczył na odległość 136 m i udało mu się o 1 pkt wyprzedzić czwartego Andreasa Koflera. Tym razem do złotego medalisty stracił 21,4 pkt. Do dwóch brązowych medali dołożył jeszcze złoto w konkursie drużynowym.

Mistrzostwa świata w lotach – 2. miejsce

Gregor Schlierenzauer na podium mistrzostw świata w lotach

Gregor Schlierenzauer w Planicy wystartował jako obrońca tytułu sprzed dwóch lat. W skokach treningowych pokazał, że jest w stanie ten tytuł obronić. 19 marca, w pierwszej serii mistrzostw świata w lotach w Planicy, Austriak uzyskał odległość 209,5 metra, co dało mu 4. miejsce. Do prowadzącego Adama Małysza tracił 6,4 pkt. W drugiej serii skoczył 205 metrów, w niekorzystnych warunkach i przesunął się na trzecie miejsce. Po pierwszym dniu do wyprzedzających go Małysza i Ammanna tracił odpowiednio 14,4 i 17,2 pkt. W drugim dniu warunki do latania były lepsze i Gregor w trzeciej serii uzyskał 222,5 metra, dzięki czemu bardzo zbliżył się do Adama Małysza. Ostatni skok Schlierenzauera to 230,5 metra, który dał mu srebrny medal. Do mistrza świata Simona Ammanna stracił 25,5 pkt. Do srebrnego medalu Gregor Schlierenzauer dorzucił złoto zdobyte w konkursie drużynowym.

Puchar Świata – 2. miejsce

Gregor Schlierenzauer w inaugurującym sezon 2009/2010 konkursie na skoczni Ruka w Kuusamo po pierwszej serii zajmował 24. pozycję. W drugiej serii udało mu się przesunąć na 19. miejsce. W kolejnym konkursie na skoczni w Lillehammer poszło mu już o wiele lepiej. Po pierwszym skoku był jeszcze na szóstym miejscu, ale świetna druga próba pozwoliła mu odnieść zwycięstwo. Dzień później także miał szansę wygrać, bo uzyskał odległość 150,5 m, co byłoby nowym rekordem skoczni, ale skoku nie ustał. Mimo to konkurs ukończył na 4. miejscu i został nowym liderem Pucharu Świata. W pierwszym z trzech konkursów w Engelbergu zajął drugie miejsce, przegrywając z Simonem Ammannem o 2,2 pkt. W drugim także stoczył walkę ze Szwajcarem, ale tym razem wygrał o 1 pkt. Najgorszy w jego wykonaniu był trzeci jednoseryjny konkurs, gdyż zajął w nim 6. miejsce i stracił prowadzenie w PŚ.

Po Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer nadal zajmował drugą pozycję w klasyfikacji generalnej. Nie udało się odrobić strat w pierwszym konkursie na mamuciej skoczni w Tauplitz, zajął 5. miejsce, a jego największy konkurent Simon Ammann w walce o kryształową kulę zajął drugą lokatę. W drugim konkursie Schlierenzauer już zwyciężył, zostając zawodnikiem, który ma najwięcej zwycięstw na mamucich skoczniach. Kolejne japońskie konkursy Austriak odpuścił, przez co jego strata do lidera wzrosła. Bardzo dobrze radził sobie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, gdzie wygrał oba konkursy, dość wyraźnie pokonując rywali. Podczas kolejnego konkursu skoków na mamuciej skoczni w Oberstdorfie Gregor zajął 7. miejsce. Na kolejne podium nie musiał długo czekać, bo już kilka dni później zajął trzecie miejsce podczas konkursu w Klingenthal, przegrywając tylko z Simonem Ammannem i Adamem Małyszem. Jego najgroźniejszy rywal nie pojechał do Willingen i Austriak to wykorzystał, wygrywając swój 32. konkurs w karierze. Przed igrzyskami tracił do Ammanna 57 pkt.

Podczas ostatnich konkursów forma Gregora Schlierenzauera nie była na tyle dobra żeby pokonać Ammanna i ostatecznie przegrał z nim o 281 pkt. Przez cały sezon Gregor wygrał osiem konkursów i jedenaście razy stał na podium. Nie wygrał też po raz drugi Pucharu Świata w lotach, gdzie przegrał z Robertem Kranjcem.

Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce

Schlierenzauer podobnie jak w trzech poprzednich sezonach był w gronie faworytów do wygrania Turnieju Czterech Skoczni. Pierwszy konkurs pokazał, że o ten sukces może być bardzo ciężko. Na skoczni w Oberstdorfie Austriak oddał skoki na odległość 118 i 123 m. Zajął 9. miejsce i do zwycięzcy konkursu oraz lidera turnieju Andreasa Koflera stracił 36,4 pkt. Gregor wziął się za odrabianie strat już na skoczni w Ga – Pa. Wygrał konkurs po skokach 136,5 i 137,5 m. i zmniejszył stratę do Koflera do 29,6 pkt. Celem na Innsbruck dla Schlierenzauera było wygranie po raz pierwszy konkursu na tej skoczni. Cel ten zrealizował, skacząc 130 i 122 m. Ponownie w czołówce był Andreas Kofler i Schlierenzauer przed ostatnim konkursem na skoczni w Bischofshofen tracił do niego 13,6 pkt. Gregor Schlierenzauer w tym konkursie skoczył 128,5 i 134 m, co dało mu 6. miejsce. Przekreśliło to szanse na triumf w turnieju, a nawet został zepchnięty z podium przez Janne Ahonena i Wolfganga Loitzla. Do zwycięzcy turnieju Andreasa Koflera stracił ostatecznie 16,1 pkt.

Turniej Skandynawski – 4. miejsce

Turniej Nordycki był ostatnim aktem sezonu 2009/2010. Schlierenzauer przystępował do niego z realną szansą na wygranie nie tylko tego turnieju, ale także na zdobycie kryształowej kuli za wygranie klasyfikacji generalnej PŚ. Przeszkodzić w tym mogła mu choroba, która spowodowała, że trener reprezentacji Austrii Alexander Pointner postanowił wycofać Gregora z sobotniego konkursu drużynowego w Lahti. Schlierenzauer wystąpił za to już w niedzielnym konkursie indywidualnym. Choroba nie wpłynęła negatywnie na formę Austriaka. W pierwszej serii oddał skok na odległość 124 m w dobrym stylu (nota od sędziów: 56,5 pkt) i zajmował trzecie miejsce, ale miał tylko 0,3 pkt przewagi nad swoim rodakiem Thomasem Morgensternem. W drugiej serii Morgenstern wysoko ustawił poprzeczkę, uzyskał 130 m. Schlierenzauer skoczył trzy metry krócej i nie utrzymał pozycji na podium, zajął 4. miejsce. Po pierwszym konkursie jego strata do lidera turnieju Simona Ammanna wynosiła już 19,5 pkt. Gregor pogrzebał definitywnie swoje szanse na wygranie Turnieju Nordyckiego i zdobycie kryształowej kuli podczas konkursu w Kuopio. Po pierwszej serii, po skoku na odległość 116 m zajmował 11. miejsce. W drugiej serii skoczył jeszcze krócej (113 m), ale utrzymał swoje 11. miejsce. Trzeci konkurs turnieju odbył się na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer. Do tej pory Schlierenzauer na sześć swoich startów na tej skoczni, wygrał dwa konkursy, a czterokrotnie był na podium. Także i tym razem potwierdził, że lubi norweską skocznie. W pierwszej serii skoczył 132 metry i zajmował 3. miejsce z niewielką stratą 3,4 pkt do prowadzącego Adama Małysza. W drugiej serii Gregor uzyskał 132,5 metra, pozwoliło mu to wyprzedzić Małysza (127,5 m), ale nie udało się wyprzedzić Ammanna (133,5 m), więc Schlierenzauer zajął drugie miejsce i zdobył swoje 52. podium w karierze. Ostatni konkurs Turnieju Nordyckiego i Pucharu Świata odbył się na nowej skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Schlierenzauer nie był w stanie nawiązać walki o podium w loteryjnym konkursie. W pierwszej serii oddał skok na odległość 125,5 metra i zajmował 9. miejsce. W drugiej uzyskał 119,5 metra i spadł na 12. miejsce. Gregor Schlierenzauer zakończył Turniej Nordycki na czwartym miejscu. Do triumfatora Simona Ammanna stracił ostatecznie 108,6 pkt, a do trzeciego Thomasa Morgensterna 21,4 pkt.

2010/2011

Schlierenzauer podczas benefisu Adama Małysza w Zakopanem

Puchar Świata – 9. miejsce

Schlierenzauer w sezonie 2010/2011 poddał się indywidualnym treningom (poza kadrą reprezentacyjną) pod okiem Markusa Maurbergera. Sezon rozpoczął zajmując miejsca w drugiej dziesiątce podczas pierwszych czterech konkursów Pucharu Świata. Nie wystartował w 5 edycji konkursu PŚ w Engelbergu. W 2011 roku w Harrachovie na mamuciej skoczni zajął kolejno 5 i 13 miejsce. 21 stycznia 2011 r. w pierwszym z trzech konkursów PŚ w Zakopanem Schlierenzauer zajął 6 miejsce, jednocześnie tego dnia został uhonorowany nagrodą Man of the Day. W kolejnych konkursach w Zakopanem uzyskał 9 i 19 lokatę. Następnie na niemieckich skoczniach, tj. 23 stycznia 2011 r. w Willingen i 2 lutego 2011 r. w Klingenthal dwukrotnie był na 5 miejscu, z czego po konkursie w Klingenthal ponownie został zawodnikiem dnia „Man of the Day”. W dniu 5 lutego 2011 roku na niemieckiej mamuciej skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie Gregor Schlierenzauer po raz pierwszy w tym sezonie stanął na podium zajmując 3 miejsce, dzięki oddanym skokom na odległości 198,0 m i 208,5 m. Tego dnia wyższe 2 miejsce zdobył Tom Hilde, natomiast zwycięzcą tego konkursu w PŚ został Martin Koch.

12 lutego w Vikersund oddał skoczył 243,5 m i 232,5 m. Zapewnił sobie nimi pierwsze zwycięstwo w tym sezonie. Następnego dnia również wygrał, skacząc 227,0 m i 237,5 m. W Lahti zanotował nieco słabszy występ – zajął 8. miejsce. Ponownie wygrał 18 marca w Planicy, na Letalnicy, dzięki skokom na 219,0 m i 226,0 m. W finałowych zawodach sezonu znalazł się zaraz za podium – na 4. miejscu.

Sezon ukończył na 9. pozycji w klasyfikacji generalnej, startując w 19 konkursach, punktując we wszystkich z nich i 11 razy kończąc rywalizację w pierwszej dziesiątce.

Turniej Czterech Skoczni – 36. miejsce

Z powodu urazu kolana Schlierenzauer nie brał udziału w dwóch pierwszych konkursach 59. Turnieju Czterech Skoczni. 3 stycznia 2011 w Innsbrucku zajął 18. miejsce, zaś 6 stycznia w Bischofshofen 23. miejsce. Ostatecznie w Turnieju Czterech Skoczni Gregor Schlierenzauer uplasował się na 36. pozycji.

Mistrzostwa świata – 8. i 1. miejsce

Gregor Schlierenzauer rozpoczął udział rywalizację w Mistrzostwach Świata 2011 konkursem indywidualnym na skoczni Midtstubakken, gdzie skoczył 93,5 m i 98,0 m i znalazł się na ósmym miejscu. W drużynówce oddał skoki na odległość 105,0 m i 103,0 m, a austriacka drużyna zajęła pierwsze miejsce. 3 marca 2011, w konkursie indywidualnym na dużej skoczni Holmenkollbakken zdobył mistrzostwo świata na dużej skoczni, skokami na 130,0 m i 134,5 m, tym samym pokonując faworyta – Thomasa Morgensterna, mistrza z normalnej skoczni. W drużynówce na dużej skoczni Austria, ze Schlierenzauerem w składzie, ponownie zajęła 1. miejsce, tym samym zdobywając wszystkie medale mistrzostw świata w dziedzinie skoków narciarskich.

Po zakończeniu sezonu Gregor Schlierenzauer wziął jeszcze udział w benefisie polskiego skoczka, Adama Małysza. Wylosował on odległość 120 m. Konkurs skoków do celu został odwołany, jednak Austriak zjechał spod skoczni wraz z innymi skoczkami.

2011/2012

Puchar Świata – 2 miejsce

W całym sezonie wygrał 5 konkursów, tyle samo wygrał jedynie jego kolega z kadry Andreas Koflera. Średnio oddał najdłuższe skoki w całym sezonie, przekraczając średnio 130 metry. Jednak w ostatecznym rozrachunku przegrał o niecałe 100 punktów z Norwegiem Andreasem Bardalem i sezon zakończył na 2 pozycji. Wystąpił w 24 z 26 konkursów.

Turniej Czterech Skoczni – 1 miejsce

Austriak wygrał ten turniej po raz pierwszy w karierze. Wygrał 2 z 4 konkursów (w Oberstdorfie, Garmisch-Partenkirchen). Nie zdołał jednak zgarnąć głównej nagrody za wygranie wszystkich konkursów. Wygrana Gregora wywołała zgrzyty między kibicami a FISem, albowiem w pierwszym konkursie oddał bardzo krótki skok i tylko dzięki systemowi KO zakwalifikowałby się do II serii na bardzo dalekim miejscu. Jednak sędziowie po nieudanym skoku Happonena zdecydowali się na powtórzenie I serii.

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów

Turniej	2017	2016	2015	2014	2013	2012	2011	2010	2009	2008	2007	2006
Puchar Świata		43	10	6	1	2	9	2	1	2	4	73
Puchar Świata w lotach		–	18	3	1	8	1	2	1	2	–	–
Turniej Czterech Skoczni	–	33	7	8	1	1	36	4	3	12	2	–
Turniej Nordycki	X	X	X	X	X	X	X	4	1	1	24	50
Letnie Grand Prix		–	31	4	64	41	4	16	5	1	3	5
Turniej Czterech Narodów	X	X	X	X	X	X	X	–	–	1	3	3
Lotos Poland Tour	X	X	X	X	X	X	2	X	X	X	X	X

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2010 Vancouver/Whistler	–	brązowy medal (K-95), brązowy medal (K-125)
2014 Soczi/Krasnaja Polana	–	11. miejsce (K-95), 7. miejsce (K-125)

Drużynowo

2010 Vancouver/Whistler	–	złoty medal
2014 Soczi/Krasnaja Polana	–	srebrny medal

Starty G. Schlierenzauera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
3.	13 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-95	HS-106	indywid.	101,5 m	106,5 m	268,0 pkt	8,5 pkt	Simon Ammann
3.	20 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-125	HS-140	indywid.	130,5 m	136,0 m	262,2 pkt	21,4 pkt	Simon Ammann
1.	22 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-125	HS-140	druż.	140,5 m	146,5 m	1107,9 pkt (290,3 pkt)	—
11.	9 lutego	2014	Krasnaja Polana	Russkije Gorki	K-95	HS-106	indywid.	96,0 m	101,0 m	253,3 pkt	24,7 pkt	Kamil Stoch
7.	15 lutego	2014	Krasnaja Polana	Russkije Gorki	K-125	HS-140	indywid.	132,5 m	130,5 m	255,2 pkt	23,5 pkt	Kamil Stoch
2.	17 lutego	2014	Krasnaja Polana	Russkije Gorki	K-125	HS-140	druż.	128,5 m	132,0 m	1038,4 pkt (259,9 pkt)	2,7 pkt	Niemcy

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2007 Sapporo	–	10. miejsce (K-120), 8. miejsce (K-90)
2009 Liberec	–	srebrny medal (K-90), 4. miejsce (K-120)
2011 Oslo	–	8. miejsce (K-95), złoty medal (K-120)
2013 Val di Fiemme/Predazzo	–	srebrny medal (K-95), 8. miejsce (K-120)
2015 Falun	–	22. miejsce (K-90), srebrny medal (K-120)

Drużynowo

2007 Sapporo	–	złoty medal
2009 Liberec	–	złoty medal
2011 Oslo	–	złoty medal (K-95), złoty medal (K-120)
2013 Val di Fiemme/Predazzo	–	srebrny medal (drużyna mieszana/K-95), złoty medal (K-120)
2015 Falun	–	srebrny medal (K-120)

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
10.	24 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	indywid.	115,0 m	124,5 m	223,6 pkt	42,5 pkt	Simon Ammann
1.	25 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	druż.	123,5 m	117,5 m	1000,2 pkt (226,3 pkt)	—
8.	3 marca	2007	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-98	indywid.	92,5 m	93,0 m	240,5 pkt	36,5 pkt	Adam Małysz
2.	21 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-90	HS-100	indywid.	102,0 m	99,0 m	275,0 pkt	7,0 pkt	Wolfgang Loitzl
4.	27 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	indywid.	132,0 m	—	138,6 pkt	2,7 pkt	Andreas Küttel
1.	28 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	druż.	127,5 m	123,0 m	1034,3 pkt (250,4 pkt)	—
8.	26 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	indywid.	93,5 m	98,0 m	235,2 pkt	34,0 pkt	Thomas Morgenstern
1.	27 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	druż.	105,0 m	103,0 m	1025,5 pkt (249,9 pkt)	—
1.	3 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	indywid.	130,0 m	134,5 m	277,5 pkt	—
1.	5 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	druż.	125,5 m	—	500,0 pkt (120,0 pkt)	—
2.	23 lutego	2013	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-95	HS-106	indywid.	98,0 m	97,5 m	248,4 pkt	4,2 pkt	Anders Bardal
2.	24 lutego	2013	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-95	HS-106	druż. mix.	99,0 m	100,0 m	986,7 pkt (254,6 pkt)	24,3 pkt	Japonia
8.	28 lutego	2013	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	indywid.	125,0 m	128,5 m	279,2 pkt	16,6 pkt	Kamil Stoch
1.	2 marca	2013	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	druż.	124,5 m	129,0 m	1135,9 pkt (281,1 pkt)	—
22.	21 lutego	2015	Falun	Lugnet	K-90	HS-100	indywid.	89,0 m	88,5 m	215,9 pkt	36,8 pkt	Rune Velta
2.	26 lutego	2015	Falun	Lugnet	K-120	HS-134	indywid.	128,0 m	130,0 m	246,4 pkt	22,3 pkt	Severin Freund
2.	28 lutego	2015	Falun	Lugnet	K-120	HS-134	druż.	119,0 m	129,0 m	853,1 pkt (212,0 pkt)	19,4 pkt	Norwegia

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Indywidualnie

2008 Oberstdorf	–	złoty medal
2010 Planica	–	srebrny medal
2012 Vikersund	–	18. miejsce
2014 Harrachov	–	24. miejsce

Drużynowo

2008 Oberstdorf	–	złoty medal
2010 Planica	–	złoty medal
2012 Vikersund	–	złoty medal

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Skok 3	Skok 4	Nota	Strata	Zwycięzca
1.	22-23 lutego	2008	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	indywid.	212,0 m	217,5 m	208,5 m	211,5 m	835,4 pkt	—
1.	24 lutego	2008	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	druż.	206,5 m		217,0 m		1553,3 pkt (409,7 pkt)	—
2.	19-20 marca	2010	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	indywid.	209,5 m	205,0 m	222,5 m	230,5 m	910,3 pkt	25,5 pkt	Simon Ammann
1.	21 marca	2010	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	druż.	226,5 m		231,0 m		1641,4 pkt (454,3 pkt)	—
18.	24-25 lutego	2012	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	indywid.	206,5 m	174,5 m	—	—	317,5 pkt	91,2 pkt	Robert Kranjec
1.	26 lutego	2012	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	druż.	217,0 m		190,5 m		1648,4 pkt (386,1 pkt)	—
24.	14-15 marca	2014	Harrachov	Čertak	K-185	HS-205	indywid.	169,5 m	175,5 m	—	—	318,2 pkt	72,8 pkt	Severin Freund

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2005 Rovaniemi	–	20. miejsce
2006 Kranj	–	złoty medal

Drużynowo

2005 Rovaniemi	–	4. miejsce
2006 Kranj	–	złoty medal

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
4.	23 marca	2005	Rovaniemi	Ounasvaara	K-90	HS-100	druż.	90,0 m	92,5 m	949,0 pkt (225,5 pkt)	33,0 pkt	Słowenia
20.	25 marca	2005	Rovaniemi	Ounasvaara	K-90	HS-100	indywid.	87,5 m	87,5 m	211,5 pkt	40,5 pkt	Joonas Ikonen
1.	2 lutego	2006	Kranj	Bauhenk	K-100	HS-109	indywid.	109,0 m	105,5 m	259,6 pkt	—
1.	4 lutego	2006	Kranj	Bauhenk	K-100	HS-109	druż.	104,5 m	108,0 m	930,6 pkt (254,5 pkt)	—

Puchar Świata

Gregor Schlierenzauer w swojej karierze zwyciężył w 53 konkursach zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata. Pod tym względem austriacki skoczek zajmuje pierwsze miejsce w klasyfikacji wszech czasów, wyprzedzając dotychczasowego lidera tej klasyfikacji – Matti Nykänena, który wygrywał 46 razy.

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2005/2006	73.
2006/2007	4.
2007/2008	2.
2008/2009	1.
2009/2010	2.
2010/2011	9.
2011/2012	2.
2012/2013	1.
2013/2014	6.
2014/2015	10.
2015/2016	43.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Przypisy
1.	3 grudnia	2006	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	134,0 m	137,0 m	276,0 pkt	—
2.	16 grudnia	2006	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	131,0 m	140,5 m	269,2 pkt	—
3.	30 grudnia	2006	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	135,5 m	142,0 m	296,0 pkt	* TCS 2006/2007
4.	7 stycznia	2007	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	139,5 m	141,0 m	291,9 pkt	* TCS 2006/2007
5.	7 lutego	2007	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	142,5 m	138,5 m	289,8 pkt	—
6.	1 stycznia	2008	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	132,0 m	141,0 m	274,4 pkt	* TCS 2007/2008
7.	25 stycznia	2008	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	134,0 m	131,0 m	276,5 pkt	—
8.	7 marca	2008	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	132,0 m	129,5 m	257,9 pkt	* TN 2008
9.	9 marca	2008	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	125,0 m	123,5 m	265,3 pkt	* TN 2008
10.	14 marca	2008	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	232,5 m	225,0 m	447,0 pkt	* Loty 2007/2008
11.	16 marca	2008	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	217,5 m	231,0 m	442,1 pkt	* Loty 2007/2008
12.	6 grudnia	2008	Trondheim	Granåsen	K-123	HS-140	140,0 m	135,0 m	285,7 pkt	—
13.	21 grudnia	2008	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	133,5 m	133,5 m	264,1 pkt	—
14.	10 stycznia	2009	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	199,5 m	215,5 m	398,0 pkt	* Loty 2008/2009
15.	11 stycznia	2009	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	203,5 m	202,0 m	393,6 pkt	* Loty 2008/2009
16.	17 stycznia	2009	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	130,5 m	138,5 m	285,7 pkt	—
17.	24 stycznia	2009	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-125	HS-140	142,0 m	139,5 m	289,2 pkt	—
18.	25 stycznia	2009	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-125	HS-140	137,5 m	149,0 m	293,2 pkt	—
19.	31 stycznia	2009	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	133,0 m	120,5 m	253,3 pkt	—
20.	8 lutego	2009	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	144,0 m	135,0 m	267,2 pkt	* FTT
21.	11 lutego	2009	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	131,5 m	135,0 m	261,2 pkt	* FTT
22.	8 marca	2009	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-97	92,5 m	92,5 m	242,0 pkt	* TN 2009
23.	15 marca	2009	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	HS-207	207,5 m	192,0 m	386,4 pkt	* TN 2009, Loty 2008/2009
24.	20 marca	2009	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	203,0 m	—	196,1 pkt	* Loty 2008/2009
25.	5 grudnia	2009	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	125,5 m	141,0 m	268,9 pkt	—
26.	19 grudnia	2009	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	137,0 m	130,0 m	265,6 pkt	—
27.	1 stycznia	2010	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	136,5 m	137,5 m	277,7 pkt	* TCS 2009/2010
28.	3 stycznia	2010	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	130,0 m	122,0 m	251,1 pkt	* TCS 2009/2010
29.	10 stycznia	2010	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	203,5 m	205,0 m	401,7 pkt	* Loty 2009/2010
30.	22 stycznia	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	138,0 m	133,0 m	289,8 pkt	—
31.	23 stycznia	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	140,0 m	134,5 m	295,6 pkt	—
32.	6 lutego	2010	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	142,5 m	137,5 m	273,7 pkt	* FTT
33.	12 lutego	2011	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	243,5 m	232,5 m	498,6 pkt	* Loty 2010/2011, ex aequo z J.R. Evensenem
34.	13 lutego	2011	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	227,0 m	237,5 m	487,5 pkt	* Loty 2010/2011
35.	18 marca	2011	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	219,0 m	226,0 m	450,9 pkt	* Loty 2010/2011
36.	9 grudnia	2011	Harrachov	Čerťák	K-125	HS-142	140,5 m	128,0 m	246,8 pkt	—
37.	30 grudnia	2011	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	133,5 m	137,5 m	283,3 pkt	* TCS 2011/2012
38.	1 stycznia	2012	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	138,0 m	134,0 m	274,5 pkt	* TCS 2011/2012
39.	21 stycznia	2012	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	131,5 m	132,0 m	300,3 pkt	—
40.	4 lutego	2012	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	134,0 m	134,5 m	249,8 pkt	—
41.	25 listopada	2012	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	141,0 m	137,0 m	275,5 pkt	—
42.	8 grudnia	2012	Krasnaja Polana	Russkije Gorki	K-95	HS-106	104,5 m	105,5 m	270,7 pkt	—
43.	16 grudnia	2012	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	136,0 m	131,0 m	273,7 pkt	—
44.	4 stycznia	2013	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	131,5 m	123,0 m	253,7 pkt	* TCS 2012/2013
45.	6 stycznia	2013	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	133,0 m	137,5 m	272,7 pkt	* TCS 2012/2013
46.	26 stycznia	2013	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	216,5 m	240,0 m	418,7 pkt	* Loty 2012/2013
47.	3 lutego	2013	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	193,5 m	211,0 m	421,7 pkt	* Loty 2012/2013
48.	3 lutego	2013	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	197,5 m	—	191,8 pkt	* Loty 2012/2013
49.	17 marca	2013	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	134,5 m	135,0 m	270,1 pkt	* ex aequo z Piotrem Żyłą
50.	22 marca	2013	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	217,5 m	213,5 m	412,2 pkt	* Loty 2012/2013
51.	29 listopada	2013	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	128,5 m	143,0 m	273,2 pkt	—
52.	7 grudnia	2013	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-90	HS-100	105,5 m	97,0 m	288,5 pkt	—
53.	6 grudnia	2014	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	127,5 m	138,5 m	302,7 pkt	—

Miejsca na podium

Sezon PŚ	1. miejsce	2. miejsce	3. miejsce	Razem
2005/2006	–	–	–	–
2006/2007	5	1	1	7
2007/2008	6	7	1	14
2008/2009	13	3	4	20
2009/2010	8	2	1	11
2010/2011	3	–	1	4
2011/2012	5	3	1	9
2012/2013	10	2	4	16
2013/2014	2	1	2	5
2014/2015	1	1	–	2
2015/2016	–	–	–	–
2016/2017	–	–	–	–
Suma	53	20	15	88

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu świata chronologicznie

Gregor Schlierenzauer 88 razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata (w klasyfikacji wszech czasów zajmuje pod tym względem 3. pozycję), z czego 53 na najwyższym jego stopniu (1. wynik w historii). Oprócz tego 20 razy był drugi i 15 razy był trzeci.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	3 grudnia	2006	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	134,0 m	137,0 m	276,0 pkt	1.	—
2.	16 grudnia	2006	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	131,0 m	140,5 m	269,2 pkt	1.	—
3.	17 grudnia	2006	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	131,5 m	134,5 m	262,3 pkt	3.	18,6 pkt	Anders Jacobsen
4.	30 grudnia	2006	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	135,5 m	142,0 m	296,0 pkt	1.	—
5.	7 stycznia	2007	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	139,5 m	141,0 m	291,9 pkt	1.	—
6.	4 lutego	2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	128,5 m	130,5 m	245,7 pkt	2.	12,0 pkt	Adam Małysz
7.	7 lutego	2007	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	142,5 m	138,5 m	289,8 pkt	1.	—
8.	8 grudnia	2007	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	134,0 m	129,5 m	269,8 pkt	2.	5,9 pkt	Thomas Morgenstern
9.	13 grudnia	2007	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	92,0 m	94,5 m	242,5 pkt	3.	12,0 pkt	Thomas Morgenstern
10.	14 grudnia	2007	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	92,5 m	93,0 m	243,5 pkt	2.	6,0 pkt	Thomas Morgenstern
11.	23 grudnia	2007	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	124,5 m	136,0 m	248,9 pkt	2.	3,8 pkt	Andreas Küttel
12.	30 grudnia	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	136,0 m	130,5 m	280,7 pkt	2.	15,2 pkt	Thomas Morgenstern
13.	1 stycznia	2008	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	132,0 m	141,0 m	274,4 pkt	1.	—
14.	25 stycznia	2008	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	134,0 m	131,0 m	276,5 pkt	1.	—
15.	8 lutego	2008	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	130,5 m	129,0 m	268,1 pkt	2.	4,3 pkt	Thomas Morgenstern
16.	9 lutego	2008	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	127,0 m	128,5 m	258,4 pkt	2.	3,9 pkt	Anders Jacobsen
17.	3 marca	2008	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	132,0 m	—	137,6 pkt	2.	5,0 pkt	Janne Happonen
18.	7 marca	2008	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	132,0 m	129,5 m	257,9 pkt	1.	—
19.	9 marca	2008	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	125,0 m	123,5 m	265,3 pkt	1.	—
20.	14 marca	2008	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	232,5 m	225,0 m	447,0 pkt	1.	—
21.	16 marca	2008	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	217,5 m	231,0 m	442,1 pkt	1.	—
22.	29 listopada	2008	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	121,0 m	133,5 m	255,1 pkt	3.	5,4 pkt	Simon Ammann
23.	6 grudnia	2008	Trondheim	Granåsen	K-123	HS-140	140,0 m	135,0 m	285,7 pkt	1.	—
24.	7 grudnia	2008	Trondheim	Granåsen	K-123	HS-140	134,5 m	135,0 m	274,8 pkt	3.	5,4 pkt	Simon Ammann
25.	13 grudnia	2008	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	135,0 m	134,0 m	265,7 pkt	2.	1,7 pkt	Simon Ammann
26.	20 grudnia	2008	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	135,0 m	134,0 m	265,7 pkt	3.	9,7 pkt	Simon Ammann
27.	21 grudnia	2008	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	133,5 m	133,5 m	264,1 pkt	1.	—
28.	4 stycznia	2009	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	126,0 m	127,5 m	260,3 pkt	2.	0,7 pkt	Wolfgang Loitzl
29.	10 stycznia	2009	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	199,5 m	215,5 m	398,0 pkt	1.	—
30.	11 stycznia	2009	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	203,5 m	202,0 m	393,6 pkt	1.	—
31.	16 stycznia	2009	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	127,5 m	130,0 m	262,5 pkt	2.	10,2 pkt	Wolfgang Loitzl
32.	17 stycznia	2009	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	130,5 m	138,5 m	285,7 pkt	1.	—
33.	24 stycznia	2009	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-125	HS-140	142,0 m	139,5 m	289,2 pkt	1.	—
34.	25 stycznia	2009	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	K-125	HS-140	137,5 m	149,0 m	293,2 pkt	1.	—
35.	31 stycznia	2009	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	133,0 m	120,5 m	253,3 pkt	1.	—
36.	8 lutego	2009	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	144,0 m	135,0 m	267,2 pkt	1.	—
37.	11 lutego	2009	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	131,5 m	135,0 m	261,2 pkt	1.	—
38.	8 marca	2009	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-97	92,5 m	92,5 m	242,0 pkt	1.	—
39.	13 marca	2009	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	128,5 m	138,0 m	268,9 pkt	3.	19,8 pkt	Harri Olli
40.	15 marca	2009	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	HS-207	207,5 m	192,0 m	386,4 pkt	1.	—
41.	20 marca	2009	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	203,0 m	—	196,1 pkt	1.	—
42.	5 grudnia	2009	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	125,5 m	141,0 m	386,4 pkt	1.	—
43.	18 grudnia	2009	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	136,5 m	132,5 m	268,2 pkt	2.	2,2 pkt	Simon Ammann
44.	19 grudnia	2009	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	137,0 m	130,0 m	265,6 pkt	1.	—
45.	1 stycznia	2010	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	136,5 m	137,5 m	277,7 pkt	1.	—
46.	3 stycznia	2010	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	130,0 m	122,0 m	251,1 pkt	1.	—
47.	10 stycznia	2010	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	203,5 m	205,0 m	401,7 pkt	1.	—
48.	22 stycznia	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	138,0 m	133,0 m	289,8 pkt	1.	—
49.	23 stycznia	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	140,0 m	134,5 m	295,6 pkt	1.	—
50.	3 lutego	2010	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	129,0 m	129,5 m	245,4 pkt	3.	18,5 pkt	Simon Ammann
51.	6 lutego	2010	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	142,5 m	137,5 m	273,7 pkt	1.	—
52.	12 marca	2010	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	132,0 m	132,5 m	271,4 pkt	2.	3,1 pkt	Simon Ammann
53.	5 lutego	2011	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	198,0 m	208,5 m	404,5 pkt	3.	27,9 pkt	Martin Koch
54.	12 lutego	2011	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	243,5 m	232,5 m	498,6 pkt	1.	—
55.	13 lutego	2011	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	227,0 m	237,5 m	487,5 pkt	1.	—
56.	18 marca	2011	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	219,0 m	226,0 m	450,9 pkt	1.	—
57.	27 listopada	2011	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	141,5 m	130,5 m	263,5 pkt	2.	0,7 pkt	Andreas Kofler
58.	9 grudnia	2011	Harrachov	Čerťák	K-125	HS-142	140,5 m	128,0 m	246,8 pkt	1.	—
59.	30 grudnia	2011	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	133,5 m	137,5 m	283,3 pkt	1.	—
60.	1 stycznia	2012	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	138,0 m	134,0 m	274,5 pkt	1.	—
61.	4 stycznia	2012	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	130,5 m	123,0 m	247,6 pkt	2.	5,2 pkt	Andreas Kofler
62.	6 stycznia	2012	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	131,0 m	—	128,4 pkt	3.	10,3 pkt	Thomas Morgenstern
63.	21 stycznia	2012	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	131,5 m	132,0 m	300,3 pkt	1.	—
64.	4 lutego	2012	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	134,0 m	134,5 m	249,8 pkt	1.	—
65.	5 lutego	2012	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	126,0 m	130,0 m	256,9 pkt	2.	1,6 pkt	Kamil Stoch
66.	25 listopada	2012	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	141,0 m	137,0 m	275,5 pkt	1.	—
67.	8 grudnia	2012	Krasnaja Polana	Russkije Gorki	K-95	HS-106	104,5 m	105,5 m	270,7 pkt	1.	—
68.	15 grudnia	2012	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	134,0 m	132,0 m	268,1 pkt	3.	4,5 pkt	Andreas Kofler
69.	16 grudnia	2012	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	136,0 m	131,0 m	273,7 pkt	1.	—
70.	30 grudnia	2012	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	134,5 m	138,5 m	297,0 pkt	2.	11,6 pkt	Anders Jacobsen
71.	1 stycznia	2013	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	134,0 m	136,5 m	276,8 pkt	2.	0,9 pkt	Anders Jacobsen
72.	4 stycznia	2013	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	131,5 m	123,0 m	253,7 pkt	1.	—
73.	6 stycznia	2013	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	133,0 m	137,5 m	272,7 pkt	1.	—
74.	26 stycznia	2013	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	216,5 m	240,0 m	418,7 pkt	1.	—
75.	27 stycznia	2013	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	219,0 m	225,0 m	400,0 pkt	3.	16,5 pkt	Robert Kranjec
76.	3 lutego	2013	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	193,5 m	211,0 m	421,7 pkt	1.	—
77.	3 lutego	2013	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	197,5 m	—	191,8 pkt	1.	—
78.	13 lutego	2013	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	136,0 m	132,0 m	253,1 pkt	3.	6,4 pkt	Jaka Hvala
79.	16 lutego	2013	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	204,0 m	206,5 m	409,0 pkt	3.	0,8 pkt	Richard Freitag
80.	17 marca	2013	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	134,5 m	135,0 m	270,1 pkt	1.	—
81.	22 marca	2013	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	217,5 m	213,5 m	412,2 pkt	1.	—
82.	29 listopada	2013	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	HS-142	128,5 m	143,0 m	273,2 pkt	1.	—
83.	7 grudnia	2013	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-90	HS-100	105,5 m	97,0 m	288,5 pkt	1.	—
84.	11 stycznia	2014	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	194,0 m	194,0 m	380,3 pkt	3.	11,3 pkt	Noriaki Kasai
85.	12 stycznia	2014	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	186,0 m	197,5 m	366,9 pkt	2.	2,1 pkt	Peter Prevc
86.	2 marca	2014	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	126,0 m	130,0 m	270,2 pkt	3.	10,8 pkt	Kamil Stoch
87.	6 grudnia	2014	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	127,5 m	138,5 m	302,7 pkt	1.	—
88.	13 grudnia	2014	Niżny Tagił	Aist	K-120	HS-134	129,0 m	133,0 m	257,3 pkt	2.	5,8 pkt	Anders Fannemel

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

stan na 5 lutego 2017

Sezon 2005/2006
																						punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	24	-	-	7
Sezon 2006/2007
																								punkty
-	4	1	1	3	1	4	11	1	-	9	4	10	8	2	1	17	38	9	19	41	-	-	-	956
Sezon 2007/2008
																											punkty
4	2	9	3	2	4	2	2	1	5	42	18	6	-	1	8	-	-	2	2	8	2	4	1	1	1	1	1561
Sezon 2008/2009
																											punkty
3	1	3	2	4	3	1	4	4	2	4	1	1	2	1	1	1	1	1	1	8	1	10	3	1	1	5	2083
Sezon 2009/2010
																							punkty
19	1	4	2	1	6	9	1	1	6	5	1	-	-	1	1	7	3	1	4	11	2	12	1368
Sezon 2010/2011
																										punkty
14	16	14	20	-	-	-	-	-	18	23	5	13	-	-	6	9	19	5	5	3	1	1	8	1	4	761
Sezon 2011/2012
																										punkty
2	6	4	1	8	11	4	1	1	2	3	7	30	18	1	-	-	1	2	18	7	6	12	16	5	4	1267
Sezon 2012/2013
																											punkty
8	1	4	1	25	3	1	2	2	1	1	-	8	-	-	1	3	1	1	3	3	15	5	16	1	1	11	1620
Sezon 2013/2014
																												punkty
-	1	1	15	4	8	27	4	9	8	4	18	3	2	8	12	-	-	-	-	18	8	3	10	13	5	5	8	943
Sezon 2014/2015
																															punkty
15	24	12	1	13	2	4	23	11	17	4	5	7	24	38	15	-	-	13	20	7	10	-	-	7	27	8	17	17	12	9	739
Sezon 2015/2016
																													punkty
17	14	20	-	-	-	-	31	21	33	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	53
Sezon 2016/2017
																											punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	31	8	33	7	19	-	-	-	-	-							80
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował 1 Dyskwalifikacja w drugiej serii zawodów

Turniej Czterech Skoczni

Gregor Schlierenzauer występował sześciokrotnie w Turnieju Czterech Skoczni. W sezonie 2006/2007 zwyciężając w Oberstdorfie i zajmując 4. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, Austriak był na prowadzeniu turnieju po części niemieckiej. W Austrii był 11. w Innsbrucku oraz zwyciężył w Bischofshofen i ostateczne zajął drugą pozycję w Turnieju Czterech Skoczni. Rok później ponownie po dwóch pierwszych zawodach był liderem cyklu. Turniej przegrał w Bischofshofen, zajmując w ostatnim z konkursów 42. lokatę. Na przełomie lat 2008/2009 Gregor był w konkursach Turnieju Czterech Skoczni trzykrotnie czwarty. Drugie miejsce zajęte w Innsbrucku pozwoliło mu jednak stanąć na najniższym stopniu podium klasyfikacji końcowej cyklu. W sezonie 2009/2010 w pierwszym konkursie Turnieju Czterech skoczni zajął dziewiąte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch-Partenkirchen był najlepszy. Wynik ten powtórzył również 3 stycznia 2010 na skoczni Bergisel w Innsbrucku.

W 60. Turnieju Czterech Skoczni odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w klasyfikacji generalnej tej imprezy, wygrywając dwa konkursy.

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2006/2007	2.
2007/2008	12.
2008/2009	3.
2009/2010	4.
2010/2011	36.
2011/2012	1.
2012/2013	1.
2013/2014	8.
2014/2015	7.
2015/2016	33.

Starty G. Schlierenzauera w konkursach Turnieju Czterech Skoczni chronologicznie

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Rywal (KO)	Wynik	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
1.	30 grudnia	2006	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Primož Pikl	zwycięstwo	135,5 m	142,0 m	296,0 pkt	—
4.	1 stycznia	2007	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-115	HS-125	Choi Yong-jik	zwycięstwo	123,0 m	—	129,4 pkt	6,5 pkt	Andreas Küttel
11.	4 stycznia	2007	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	Stefan Thurnbichler	zwycięstwo	122,0 m	119,0 m	227,3 pkt	35,7 pkt	Anders Jacobsen
1.	7 stycznia	2007	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	Simon Ammann	zwycięstwo	139,5 m	141,0 m	291,9 pkt	—
2.	30 grudnia	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Bjørn Einar Romøren	zwycięstwo	136,0 m	130,5 m	280,7 pkt	15,2 pkt	Thomas Morgenstern
1.	1 stycznia	2008	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	—	—	132,0 m	141,0 m	274,4 pkt	—
5.	5 stycznia	2008	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	—	—	132,5 m	132,0 m	256,6 pkt	25,9 pkt	Janne Ahonen
42.	6 stycznia	2008	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	—	—	114,5 m	—	90,6 pkt	161,0 pkt	Janne Ahonen
4.	29 grudnia	2008	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Piotr Żyła	zwycięstwo	133,0 m	134,0 m	280,1 pkt	6,3 pkt	Simon Ammann
4.	1 stycznia	2009	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	Simon Ammann	szczęśliwy przegrany	134,0 m	130,5 m	257,6 pkt	18,7 pkt	Wolfgang Loitzl
2.	4 stycznia	2009	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	Wolfgang Loitzl	szczęśliwy przegrany	126,0 m	127,5 m	260,3 pkt	0,7 pkt	Wolfgang Loitzl
4.	6 stycznia	2009	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	Dmitrij Wasiljew	zwycięstwo	138,5 m	136,0 m	279,1 pkt	22,1 pkt	Wolfgang Loitzl
9.	29 grudnia	2009	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Andrea Morassi	zwycięstwo	118,0 m	123,0 m	228,8 pkt	36,4 pkt	Andreas Kofler
1.	1 stycznia	2010	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	Kai Kovaljeff	zwycięstwo	136,5 m	137,5 m	277,7 pkt	—
1.	3 stycznia	2010	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	—	—	130,0 m	122,0 m	251,1 pkt	—
6.	6 stycznia	2010	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	Andrea Morassi	zwycięstwo	128,5 m	134,0 m	253,5 pkt	12,2 pkt	Thomas Morgenstern
18.	3 stycznia	2011	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	Stephan Hocke	zwycięstwo	122,5 m	117,5 m	230,7 pkt	35,8 pkt	Thomas Morgenstern
23.	6 stycznia	2011	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	Robert Kranjec	zwycięstwo	124,5 m	120,0 m	221,4 pkt	57,3 pkt	Tom Hilde
1.	30 grudnia	2011	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Marco Grigoli	zwycięstwo	133,0 m	137,5 m	283,3 pkt	—
1.	1 stycznia	2012	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	Bjørn Einar Romøren	zwycięstwo	138,0 m	144,0 m	274,5 pkt	—
2.	4 stycznia	2012	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	Andrea Morassi	zwycięstwo	130,5 m	123,0 m	247,6 pkt	5,2 pkt	Andreas Kofler
3.	6 stycznia	2012	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	—	—	131,0 m	—	127,4 pkt	10,3 pkt	Thomas Morgenstern
2.	30 grudnia	2012	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Anton Kaliniczenko	zwycięstwo	134,5 m	138,5 m	297,0 pkt	11,6 pkt	Anders Jacobsen
2.	1 stycznia	2013	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	Felix Schoft	zwycięstwo	134,0 m	136,5 m	276,8 pkt	0,9 pkt	Anders Jacobsen
1.	4 stycznia	2013	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	David Unterberger	zwycięstwo	131,5 m	123,0 m	253,7 pkt	—
1.	6 stycznia	2013	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	Robert Kranjec	zwycięstwo	133,0 m	137,5 m	272,7 pkt	—
9.	29 grudnia	2013	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Čestmír Kožíšek	zwycięstwo	130,5 m	137,0 m	281,6 pkt	20,3 pkt	Simon Ammann
8.	1 stycznia	2014	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	Michael Neumayer	zwycięstwo	133,5 m	133,0 m	264,8 pkt	31,3 pkt	Thomas Diethart
4.	4 stycznia	2014	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	Ilmir Chazietdinow	zwycięstwo	131,5 m	—	125,4 pkt	2,1 pkt	Anssi Koivuranta
18.	6 stycznia	2014	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	Andreas Wank	zwycięstwo	131,5 m	130,5 m	260,2 pkt	35,3 pkt	Thomas Diethart
17.	29 grudnia	2014	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Michael Hayböck	szczęśliwy przegrany	133,0 m	119,5 m	247,5 pkt	44,4 pkt	Stefan Kraft
4.	1 stycznia	2015	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	Anders Jacobsen	szczęśliwy przegrany	132,5 m	139,5 m	275,7 pkt	10,3 pkt	Anders Jacobsen
5.	4 stycznia	2015	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	Michael Hayböck	zwycięstwo	127,0 m	129,5 m	262,4 pkt	16,1 pkt	Richard Freitag
7.	6 stycznia	2015	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	Reruhi Shimizu	zwycięstwo	132,0 m	130,0 m	264,6 pkt	23,8 pkt	Michael Hayböck
31.	29 grudnia	2015	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	Kenneth Gangnes	przegrana	117,0 m	—	116,9 pkt	190,3 pkt	Severin Freund
21.	1 stycznia	2016	Ga-Pa	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	Stephan Leyhe	szczęśliwy przegrany	124,5 m	123,5 m	218,0 pkt	54,7 pkt	Peter Prevc
33.	3 stycznia	2016	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	Noriaki Kasai	przegrana	117,0 m	—	104,5 pkt	165,0 pkt	Peter Prevc

Turniej Nordycki (Skandynawski)

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2006	50.
2007	24.
2008	1.
2009	1.
2010	4.

Starty G. Schlierenzauera w konkursach Turnieju Nordyckiego chronologicznie

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
24.	12 marca	2006	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	114,5 m	118,0 m	234,0 pkt	45,0 pkt	Adam Małysz
38.	11 marca	2007	Lahti	Salpausselkä	K-115	HS-130	107,0 m	—	93,3 pkt	172,5 pkt	Adam Małysz
9.	13 marca	2007	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	115,5 m	111,0 m	201,2 pkt	27,8 pkt	Adam Małysz
19.	17 marca	2007	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	113,0 m	111,5 m	212,6 pkt	60,3 pkt	Adam Małysz
41.	18 marca	2007	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	97,5 m	—	77,5 pkt	44,3 pkt	Simon Ammann
2.	3 marca	2008	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	132,0 m	—	137,6 pkt	5,0 pkt	Janne Happonen
4.	4 marca	2008	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	114,5 m	129,0 m	236,8 pkt	11,5 pkt	Janne Ahonen
1.	7 marca	2008	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	132,0 m	129,5 m	257,9 pkt	—
1.	9 marca	2008	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	125,0 m	123,5 m	265,3 pkt	—
1.	8 marca	2009	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-97	92,5 m	92,5 m	242,0 pkt	—
10.	10 marca	2009	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	116,5 m	118,0 m	217,6 pkt	24,1 pkt	Takanobu Okabe
3.	13 marca	2009	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	128,5 m	138,0 m	268,9 pkt	19,8 pkt	Harri Olli
1.	15 marca	2009	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	HS-207	207,5 m	192,0 m	386,4 pkt	—
4.	7 marca	2010	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	124,0 m	127,0 m	264,9 pkt	19,5 pkt	Simon Ammann
11.	9 marca	2010	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	116,0 m	113,0 m	195,6 pkt	54,4 pkt	Simon Ammann
2.	12 marca	2010	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	132,0 m	132,5 m	271,4 pkt	3,1 pkt	Simon Ammann
12.	14 marca	2010	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	125,5 m	119,5 m	237,1 pkt	30,6 pkt	Simon Ammann

Puchar Świata w lotach

Debiut Gregora Schlierenzauera na mamucim obiekcie miał miejsce podczas mistrzostw świata w lotach narciarskich w 2008 roku, które nie były zaliczane do Pucharu Świata w lotach. W mistrzostwach Austriak zdobył dwa złote medale. Jego pierwszy start w Pucharze Świata w lotach miał miejsce 14 marca 2008 podczas zawodów na Letalnicy w Planicy. Austriak odniósł w nich zwycięstwo. Od tego czasu do 14 lutego 2009 wygrywał wszystkie konkursy PŚ na skoczniach mamucich. Wtedy to, na skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie zajął ósmą pozycję.

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2007/2008	2
2008/2009	1
2009/2010	2
2010/2011	1
2011/2012	8
2012/2013	1
2013/2014	3
2014/2015	18.

Starty G. Schlierenzauera w konkursach Pucharu Świata w lotach chronologicznie

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
1.	14 marca	2008	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	232,5 m	225,0 m	447,0 pkt	—
1.	16 marca	2008	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	217,5 m	231,0 m	442,1 pkt	—
1.	10 stycznia	2009	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	199,5 m	215,5 m	398,0 pkt	—
1.	11 stycznia	2009	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	203,5 m	202,0 m	393,6 pkt	—
8.	14 lutego	2009	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	205,5 m	198,5 m	392,3 pkt	43,5 pkt	Harri Olli
1	15 marca	2009	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	HS-207	207,5 m	192,0 m	386,4 pkt	—
1.	20 marca	2009	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	203,0 m	—	196,1 pkt	—
5.	22 marca	2009	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	210,0 m	200,5 m	399,1 pkt	25,5 pkt	Harri Olli
5.	9 stycznia	2010	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	192,5 m	193,0 m	372,1 pkt	10,4 pkt	Robert Kranjec
1.	10 stycznia	2010	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	203,5 m	205,0 m	401,7 pkt	—
7.	31 stycznia	2010	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	197,0 m	192,5 m	386,5 pkt	40,2 pkt	Anders Jacobsen
5.	8 stycznia	2011	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	205,0 m	189,5 m	402,2 pkt	23,0 pkt	Martin Koch
13.	9 stycznia	2011	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	189,5 m	169,0 m	354,6 pkt	59,9 pkt	Thomas Morgenstern
3.	5 lutego	2011	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	198,0 m	208,5 m	404,5 pkt	27,9 pkt	Martin Koch
1.	12 lutego	2011	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	243,5 m	232,5 m	498,6 pkt	—
1.	13 lutego	2011	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	227,0 m	237,5 m	487,5 pkt	—
1.	18 marca	2011	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	219,0 m	226,0 m	450,9 pkt	—
4.	20 marca	2011	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	205,5 m	—	201,4 pkt	15,9 pkt	Kamil Stoch
7.	15 stycznia	2012	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	184,5 m	—	190,3 pkt	22,2 pkt	Robert Kranjec
30.	15 stycznia	2012	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	203,5 m	DSQ	201,5 pkt	163,4 pkt	Anders Bardal
7.	18 lutego	2012	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	205,5 m	206,0 m	421,7 pkt	22,7 pkt	Martin Koch
5.	16 marca	2012	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	215,5 m	219,5 m	414,4 pkt	19,9 pkt	Robert Kranjec
4.	18 marca	2012	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	209,5 m	—	217,2 pkt	25,3 pkt	Martin Koch
1.	26 stycznia	2013	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	216,5 m	240,0 m	418,7 pkt	—
3.	27 stycznia	2013	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	219,0 m	225,0 m	400,0 pkt	16,5 pkt	Robert Kranjec
1.	3 lutego	2013	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	193,5 m	211,0 m	421,7 pkt	—
1.	3 lutego	2013	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	197,5 m	—	191,8 pkt	—
3.	16 lutego	2013	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	204,0 m	206,5 m	409,0 pkt	0,8 pkt	Richard Freitag
1.	22 marca	2013	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	217,5 m	213,5 m	412,2 pkt	—
11.	24 marca	2013	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	198,5 m	210,0 m	400,7 pkt	24,8 pkt	Jurij Tepeš
3.	11 stycznia	2014	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	194,0 m	194,0 m	380,3 pkt	11,3 pkt	Noriaki Kasai
2.	12 stycznia	2014	Tauplitz	Kulm	K-185	HS-200	186,0 m	197,5 m	366,9 pkt	2,1 pkt	Peter Prevc
24.	10 stycznia	2015	Tauplitz	Kulm	K-200	HS-225	169,0 m	153,0 m	281,6 pkt	138,8 pkt	Severin Freund
12.	20 marca	2015	Planica	Letalnica	K-200	HS-225	203,0 m	221,5 m	399,0 pkt	79,5 pkt	Peter Prevc
9.	22 marca	2015	Planica	Letalnica	K-200	HS-225	228,5 m	218,0 m	401,0 pkt	35,4 pkt	Jurij Tepeš

Letnie Grand Prix w skokach narciarskich

Gregor Schlierenzauer ma w dorobku jedno zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Letniego Grand Prix na igelicie. Zwyciężył w sezonie 2008, kiedy w ośmiu swoich startach pięciokrotnie stawał na najwyższym stopniu podium. Schlierenzauer na podium końcowej klasyfikacji cyklu był również w 2007 roku, kiedy to lepsi od niego byli tylko Thomas Morgenstern i Adam Małysz.

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGP

Sezon	Miejsce
2006	5.
2007	3.
2008	1.
2009	5.
2010	16.
2011	4.
2012	41.
2013	64.
2014	4.
2015	31.

2006 – 5. miejsce

W swoim debiutanckim sezonie w Letniego Grand Prix, Gregor Schlierenzauer zajął w końcowej klasyfikacji piątą pozycję. W pierwszym konkursie, 6 sierpnia na skoczni w Hinterzarten stanął na podium, plasując się na trzecim miejscu. Dwa dni później w Predazzo był 21. 12 sierpnia w Einsiedeln ponownie stanął na podium, zajmując drugą pozycję i przegrywając z Andreasem Koflerem. 14 sierpnia w Courchevel odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w letnim cyklu. 26 sierpnia w Zakopanem, stanął na drugim stopniu podium, przegrywając z Adamem Małyszem. W kolejnych konkursach Schlierenzauer nie wystartował.

2007 – 3. miejsce

W pierwszym z konkursów Letniego Grand Prix 2007, 12 sierpnia 2007 w Hinterzarten Gregor Schlierenzauer zajął trzecie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem. Dwa dni później na skoczni w Courchevel zajął 7. pozycję. 16 sierpnia w Pragelato zwyciężył, ustanawiając nowy letni rekord obiektu – 143,5 metra. Dwa dni później w Einsiedeln był szósty. 24 i 25 sierpnia w zawodach na Wielkiej Krokwi Schlierenzauer zajmował odpowiednio 5. i 7. miejsce. Austriak wystąpił jeszcze tylko w kończących edycję konkursie – 4 października w Klingenthal. Zakończył je zwycięstwem na Vogtland Arena. Mimo że Schlierenzauer nie wystartował w zawodach na skoczniach w Hakubie i Oberhofie, stanął na najniższym stopniu podium klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem.

2008 – 1. miejsce

W Letniego Grand Prix 2008 reprezentant Austrii zwyciężył w klasyfikacji końcowej, wygrywając pięć konkursów należących do cyklu. W Hinterzarten uplasował się na szóstym miejscu. 1 sierpnia w Einsiedeln zajął drugą pozycję tuż za Andreasem Koflerem. We Courchevel Schlierenzauer uplasował się na czwartej pozycji. W pozostałych swoich występach – w Predazzo, dwukrotnie w Zakopanem oraz w Klingenthal i Libercu zwyciężył.

2009 – 5. miejsce

Tryumfator sprzed roku wystąpił tylko w trzech konkursach. W Zakopanem zajął pierwsze i drugie miejsce, w Klingenthal pierwsze. 280 punktów dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Gregor Schlierenzauer jedenastokrotnie wygrał konkursy zaliczane do Letniego Grand Prix, a całą klasyfikację jednokrotnie. Trzykrotnie zwyciężał w Zakopanem i w Klingenthal, natomiast dwukrotnie w Pragelato.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Przypisy
1.	14 sierpnia	2006	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	123,5 m	134,5 m	255,4 pkt	* TCN
2.	16 sierpnia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	133,0 m	143,5 m	277,2 pkt	* TCN
3.	6 października	2007	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	137,0 m	143,5 m	285,4 pkt	—
4.	5 sierpnia	2008	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	136,5 m	135,0 m	271,7 pkt	* TCN
5.	30 sierpnia	2008	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	125,0 m	135,0 m	267,5 pkt	—
6.	30 sierpnia	2008	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	129,5 m	126,0 m	258,9 pkt	—
7.	3 października	2008	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	139,0 m	138,5 m	282,5 pkt	—
8.	4 października	2008	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	135,5 m	129,0 m	274,1 pkt	—
9.	22 sierpnia	2009	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	130,0 m	132,0 m	280,9 pkt	—
10.	3 października	2009	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	136,5 m	140,5 m	265,2 pkt	—
11.	1 października	2011	Hinzenbach	Energie AG-SkisprungArena	K-85	HS-94	93,0 m	92,5 m	248,5 pkt	—
12.	9 sierpnia	2014	Einsiedeln	Andreas Küttel-Schanze	K-105	HS-117	112,5 m	115,5 m	412,5 pkt	—
13.	27 września	2015	Hinzenbach	Energie AG-SkisprungArena	K-85	HS-94	96,0 m	89,5 m	242,8 pkt	—

Miejsca na podium w Letnim Grand Prix

Sezon	1. miejsce	2. miejsce	3. miejsce	Razem
2006	1	2	1	4
2007	2	–	1	3
2008	5	1	–	6
2009	2	1	–	3
2010	–	–	1	1
2011	1	3	1	5
2012	–	–	–	–
2013	–	–	–	–
2014	1	1	–	2
2015	1	–	–	1
Suma	13	8	4	25

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Oprócz trzynastu zwycięstw, Gregor Schlierenzauer dwunastokrotnie stawał na podium w zawodach o Letnie Grand Prix – ośmiokrotnie na drugim i czterokrotnie na trzecim miejscu.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Loc.	Strata	Zwycięzca
1.	6 sierpnia	2006	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	102,5 m	102,0 m	258,5 pkt	3.	16,5 pkt	Georg Späth
2.	12 sierpnia	2006	Einsiedeln	Andreas Küttel-Schanze	K-105	HS-117	106,0 m	112,0 m	243,9 pkt	2.	7,5 pkt	Andreas Kofler
3.	14 sierpnia	2006	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	123,5 m	134,5 m	255,4 pkt	1.	—
4.	26 sierpnia	2006	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	122,5 m	131,0 m	253,3 pkt	2.	4,7 pkt	Adam Małysz
5.	12 sierpnia	2007	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	100,5 m	106,5 m	266,5 pkt	3.	5,5 pkt	Thomas Morgenstern
6.	16 sierpnia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	133,0 m	143,5 m	277,2 pkt	1.	—
7.	6 października	2007	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	137,0 m	143,5 m	285,4 pkt	1.	—
8.	1 sierpnia	2008	Einsiedeln	Andreas Küttel-Schanze	K-105	HS-117	121,0 m	—	238,3 pkt	2.	0,9 pkt	Andreas Kofler
9.	5 sierpnia	2008	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	136,5 m	135,0 m	271,7 pkt	1.	—
10.	30 sierpnia	2008	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	129,5 m	126,0 m	258,9 pkt	1.	—
11.	30 sierpnia	2008	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	125,0 m	135,0 m	267,5 pkt	1.	—
12.	3 października	2008	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	139,0 m	138,5 m	282,5 pkt	1.	—
13.	4 października	2008	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	135,5 m	129,0 m	274,1 pkt	1.	—
14.	22 sierpnia	2009	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	130,0 m	132,0 m	280,9 pkt	1.	—
15.	23 sierpnia	2009	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	133,0 m	129,0 m	261,7 pkt	2.	2,6 pkt	Anders Jacobsen
16.	3 października	2009	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	136,5 m	140,5 m	265,2 pkt	1.	—
17.	3 października	2010	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	127,0 m	135,5 m	239,4 pkt	3.	21,3 pkt	Kamil Stoch
18.	17 lipca	2011	Wisła	im. Adama Małysza	K-120	HS-134	121,5 m	129,0 m	231,4 pkt	3.	5,3 pkt	Thomas Morgenstern
19.	20 lipca	2011	Szczyrk	Skalite	K-95	HS-106	97,5 m	101,5 m	261,4 pkt	2.	6,6 pkt	Thomas Morgenstern
20.	23 lipca	2011	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	126,0 m	128,5 m	261,4 pkt	2.	0,7 pkt	Thomas Morgenstern
21.	1 października	2011	Hinzenbach	Energie AG-SkisprungArena	K-85	HS-94	93,0 m	92,5 m	248,5 pkt	1.	—
22.	3 października	2011	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	132,0 m	130,5 m	254,1 pkt	2.	25,2 pkt	Kamil Stoch
23.	9 sierpnia	2014	Einsiedeln	Andreas Küttel-Schanze	K-105	HS-117	112,5 m	115,5 m	412,5 pkt	1.	—
24.	28 września	2014	Hinzenbach	Energie AG-SkisprungArena	K-85	HS-94	91,5 m	90,0 m	243,0 pkt	2.	5,9 pkt	Roman Koudelka
25.	27 września	2015	Hinzenbach	Energie AG-SkisprungArena	K-85	HS-94	96,0 m	89,5 m	242,8 pkt	1.	—

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

stan po zakończeniu LGP 2016

2006
										punkty
3	21	2	1	2	-	-	-	-	-	330
2007
										punkty
3	7	1	6	5	7	-	-	-	1	417
2008
										punkty
6	2	4	1	1	1	-	-	1	1	670
2009
									punkty
-	-	-	-	1	2	-	-	1	280
2010
									punkty
-	-	-	8	8	-	-	-	3	124
2011
											punkty
3	2	2	-	-	-	-	-	-	1	2	400
2012
									punkty
-	-	q	-	-	-	-	5	23	53
2013
											punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	12	22
2014
									punkty
8	1	-	-	-	-	-	2	8	244
2015
											punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	1	100
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Narodów

Gregor Schlierenzauer trzykrotnie brał udział w Turnieju Czterech Narodów. Za każdym razem stawał na podium klasyfikacji końcowej. W 2006 i 2007 roku zajmował trzecie pozycje, przegrywając z Andreasem Koflerem (zwycięzca w 2006), Thomasem Morgensternem (zwycięzca w 2007), oraz Adamem Małyszem (drugi w obu edycjach), a w 2008 roku zwyciężył.

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2006	3
2007	3
2008	1

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2005/2006	124.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

Sezon 2005/2006
																										punkty
-	-	-	-	-	-	28	32	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	3
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30   -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej Letniego Pucharu Kontynentalnego

Sezon	Miejsce
2006	16.

Miejsca na podium LPK chronologicznie

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	23 lipca	2006	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	100,5 m	97,0 m	267,5 pkt	1.	—

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

Sezon 2006
								punkty
-	-	7	1	-	-	-	-	136
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  -  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Mistrzostwa Austrii w skokach narciarskich

Gregor Schlierenzauer jest siedmiokrotnym mistrzem swojego kraju – czterokrotnym na dużej, oraz trzykrotnym na normalnej skoczni. Reprezentant Austrii startuje w mistrzostwach seniorów od 2005 roku. W swoim debiucie był na 28. i 27. miejscu. Od następnego roku Gregor Schlierenzauer w każdym swoim starcie zdobywał tytuł mistrzowski. Szansę na medal na normalnej skoczni w Oberstdorfie w 2007 roku odebrała mu kontuzja, której doznał podczas konkursu na dużym obiekcie.

2005 Stams K-105, Innsbruck K-120	–	28. miejsce (normalna skocznia), 27. miejsce (duża skocznia)
2006 Ramsau K-90, Bischofshofen K-125	–	złoty medal (normalna skocznia), złoty medal (duża skocznia)
2007 Oberstdorf (Niemcy): K-120, K-90	–	złoty medal (duża skocznia), nie wystartował (normalna skocznia)
2008 Villach K-90, Bischofshofen K-125	–	złoty medal (normalna skocznia), złoty medal (duża skocznia)
2009 Stams K-105, Innsbruck K-120	–	złoty medal (normalna skocznia), złoty medal (duża skocznia)

Starty G. Schlierenzauera w mistrzostwach Austrii chronologicznie

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
28.	15 października	2005	Stams	Brunnentalschanzen	K-105	HS-115	84,5 m	84,0 m	145,3 pkt	127,3 pkt	Thomas Morgenstern
27.	16 października	2005	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	105,0 m	105,0 m	157,9 pkt	101,6 pkt	Thomas Morgenstern
1.	14 października	2006	Ramsau	Mattensprunganlage	K-90	HS-98	100,5 m	91,5 m	251,2 pkt	—
1.	15 października	2006	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	138,5 m	137,5 m	275,8 pkt	—
1.	20 października	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	144,0 m	145,5 m	313,1 pkt	—
1.	18 października	2008	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	94,5 m	88,5 m	238,5 pkt	—
1.	19 października	2008	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	143,0 m	138,0 m	292,8 pkt	—
1.	17 października	2009	Stams	Brunnentalschanzen	K-105	HS-115	109,5 m	118,0 m	257,0 pkt	—
1.	18 października	2009	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	129,5 m	125,0 m	259,6 pkt	—

Aktualne rekordy skoczni

Lista rekordów Gregora Schlierenzauera uszeregowana chronologicznie:

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Odległość	Uwagi
2.	14 października	2006	Villach	Alpenarena	100,5 m	Rekord letni
3.	16 sierpnia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	143,5 m	Rekord letni
4.	20 października	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	145,5 m	Rekord letni
5.	1 grudnia	2007	Kuusamo	Rukatunturi	147,0 m	Rekord oficjalny
6.	5 stycznia	2008	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	145,0 m	Rekord nieoficjalny (trening)
7.	1 sierpnia	2008	Einsiedeln	Andreas Küttel-Schanze	121,0 m	Rekord letni
8.	25 stycznia	2009	Whistler	Whistler Olympic Park Ski Jump	149,0 m	Rekord oficjalny

Byłe rekordy skoczni

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Odległość	Uwagi
1.	14 sierpnia	2006	Courchevel	Tremplin Le Praz	134,5 m	Rekord letni
2.	5 października	2007	Klingenthal	Vogtland Arena	146,0 m
3.	7 marca	2008	Lillehammer	Lysgårdsbakken	143,0 m	Rekord oficjalny
4.	1 stycznia	2008	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	141,0 m	Rekord oficjalny
5.	6 grudnia	2008	Trondheim	Granåsen	140,0 m	Rekord oficjalny
6.	10 stycznia	2009	Tauplitz	Kulm	215,5 m	Rekord oficjalny

Wyróżnienia

Gregor Schlierenzauer z nagrodą za zwycięstwo w kategorii „drużyna roku”

Gregor Schlierenzauer w plebiscycie na najlepszego sportowca Austrii w 2008 roku zajął trzecie miejsce, przegrywając z innym skoczkiem kadry A – Thomasem Morgensternem oraz wicemistrzem olimpijskim w judo z Pekinu – Ludwigiem Paischerem. Rok później w tym samym plebiscycie zajął drugie miejsce. Przegrał tylko z kolegą z reprezentacji Wolfgangiem Loitzlem.

Odznaczenia

• Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich – 2007

Sprzęt narciarski

Gregor Schlierenzauer używa nart firmy Fischer, wiązań firmy Win Air i butów marki Jalas. Należy do teamu Red Bull.

Linki zewnętrzne

• Sylwetka Gregora Schlierenzauera na oficjalnej stronie Międzynarodowej Federacji Narciarskiej (ang.)
• Oficjalna strona internetowa Gregora Schlierenzauera (niem.)