Debiut w międzynarodowych zawodach zaliczył 18 grudnia 2004 roku podczas zawodów FIS w Seefeld, gdzie zajął ósme miejsce. 17 grudnia 2005 roku w Predazzo podczas zawodów FIS po raz pierwszy zwyciężył w międzynarodowych zawodach, a dzień później był drugi. 2 lutego 2006 roku w Kranju został indywidualnym mistrzem świata juniorów. 4 marca 2006 roku na skoczni Ōkurayama w Sapporo ponownie zwyciężył w zawodach FIS, a dzień później przegrał jedynie z Mario Innauerem i zajął drugą lokatę.
12 marca 2006 roku w Oslo zadebiutował w zawodach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Zajął wówczas 24. miejsce, dzięki czemu zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji zawodów tej rangi.
14 października 2006 został mistrzem Austrii na średniej skoczni w Ramsau pokonując Andreasa Koflera o 1,5 punktu, a Wolfganga Loitzla o 6 punktów.
3 grudnia 2006 na skoczni Lysgårdsbakken K123. w Lillehammer wygrał pierwsze w karierze zawody Pucharu Świata. 25 lutego 2007 został mistrzem świata w drużynie wraz z Thomasem Morgensternem, Andreasem Koflerem i Wolfgangiem Loitzlem.
23 lutego 2008 roku został najmłodszym w historii mistrzem świata w lotach, bezpośrednio wyprzedzając Martina Kocha. Podczas tych mistrzostw zdobył jeszcze złoty medal w konkursie drużynowym. W tym samym roku Gregor Schlierenzauer triumfował w Turnieju Nordyckim. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata 2007/2008 zajął drugie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem.
Na mistrzostwach świata w 2009 roku w Libercu został wicemistrzem świata na normalnej skoczni, przegrywając tylko z Wolfgangiem Loitzlem. Na skoczni dużej Schlierenzauer zajął czwartą pozycję. Złoty medal zdobył w konkursie drużynowym. W sezonie 2008/09 zdobył Puchar Świata. Pobił też rekord Janne Ahonena w ilości zwycięstw w jednym sezonie, wygrywając trzynaście konkursów. Ustanowił też rekordy w ilości miejsc na podium i ilości zdobytych punktów. Jednocześnie we wszystkich konkursach, w których wystartował, zajął miejsca w czołowej dziesiątce. W tym samym roku triumfował w Turnieju Nordyckim, wyprzedzając Harriego Ollego o 0,6 punktu. Zdobył też małą kryształową kulę za Puchar Świata w lotach. Został też pierwszym w historii skoczkiem narciarskim, który zdobył ponad 2000 punktów w jednym sezonie Pucharze Świata.
Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 w Vancouver zdobył dwa brązowe medale indywidualnie oraz złoty drużynowo. W tym samym roku w Planicy podczas mistrzostw świata w lotach zdobył srebrny medal w konkursie indywidualnym oraz złoty w konkursie drużynowym. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zajął drugie miejsce za Simonem Ammannem, będąc przez pewien czas nawet liderem całej klasyfikacji.
Rekord życiowy Schlierenzauera w długości skoku wynosi 243,5 m i został ustanowiony 12 lutego 2011 roku, podczas pierwszej serii konkursu indywidualnego w lotach narciarskich w Vikersund.
3 lutego 2013 roku wygrywając konkurs Pucharu Świata w Harrachovie pobił rekord zwycięstw w konkursach Pucharu Świata w skokach narciarskich należący dotychczas do FinaMattiego Nykänena. Wygrał w swojej karierze 53 konkursy PŚ (stan na sezon 2014/2015).
Gregor jest synem Angeliki i Paula Schlierenzauerów. Ma starszą siostrę Glorię i młodszego brata Lucasa. Od urodzenia nie dosłyszy na lewe ucho[1]. Jest chory na astmę[7].
Konkursy mistrzostw świata juniorów w słoweńskim Kranju były pierwszą wysokiej rangi, międzynarodową imprezą w karierze Gregora Schlierenzauera. 2 lutego 2006 austriacki skoczek został mistrzem świata juniorów[9]. Dwa dni później zdobył drugi złoty krążek, wraz z reprezentacją. Oprócz niego do sukcesu się przyczynili Arthur Pauli, Thomas Thurnbichler i Mario Innauer[10].
Gregor zadebiutował w Pucharze Świata 12 marca 2006 roku, podczas zawodów na skoczni Holmenkollen w Oslo. Austriak zajął w tym konkursie 24. miejsce. Zdobyte w ten sposób 7 punktów pozwoliły na zajęcie przez skoczka 73. pozycji na koniec sezonu[b][11].
Konkurs w Oslo był zarazem konkursem zaliczanym do Turnieju Skandynawskiego. Ponieważ był to jedyny start Schlierenzauera w tym turnieju, został sklasyfikowany na 50. miejscu[12].
W zawodach zaliczanych do Pucharu Kontynentalnego Gregor Schlierenzauer wystąpił dwukrotnie. Podczas zawodów w Planicy (7-8 stycznia 2006) zajął kolejno 28. i 32. lokatę[13].
Austriak wystąpił w czterech konkursach zaliczanych do Pucharu FIS. 1 stycznia na skoczni w Seefeld zajął drugą pozycję, przegrywając tylko z Mario Innauerem. Dwa miesiące później, 1 marca Gregor uplasował się ponownie na drugim miejscu, tym razem w japońskim Zaō. Dzień później był szósty. Schlierenzauer wygrał natomiast 4 marca zawody w Sapporo[14].
Mistrzostwa świata w Sapporo były pierwszymi seniorskimi mistrzostwami w karierze Gregora Schlierenzauera. Po dobrej pierwszej części sezonu, Austriak był wymieniany w gronie faworytów konkursów na Okurayamie i Miyanomori[15]. Medali jednak nie zdobył. 24 lutego zajął 10. miejsce w konkursie na dużej skoczni. Tydzień później na normalnym obiekcie był ósmy. Medal zdobył natomiast w drużynie wraz z Thomasem Morgensternem, Wolfgangem Loitzlem i Andreasem Koflerem obronił dla Austrii tytuł mistrza świata sprzed dwóch lat[16].
Sezon 2006/2007 był pierwszym w karierze Gregora Schlierenzauera, spędzonym głównie na zawodach Pucharu Świata. Skoczka zabrakło na zawodach w Kuusamo, inaugurujących sezon. Pojawił się tydzień później podczas zawodów w Lillehammer. 2 grudnia w pierwszym norweskim konkursie, Austriak zajął 4. pozycję. Następnego dnia odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w karierze. Wyczyn ten powtórzył dwa tygodnie później, 16 grudnia na skoczni w Engelbergu. W drugich zawodach w Szwajcarii „Schlieri” uplasował się na 3. miejscu. Po Turnieju Czterech Skoczni (w trakcie którego Schlierenzauer był przez pewien czas liderem Pucharu Świata) Austriaka zabrakło na starcie zawodów na mamuciej skoczni w Vikersund. W Zakopanem, w jednoseryjnym konkursie na Wielkiej Krokwi Gregor Schlierenzauer zajął 9. miejsce. Następne zawody w Oberstdorfie skoczek zakończył na 4. i 10. miejscu. W Titisee-Neustadt był 8. i 2., w Klingenthal wygrał kolejne zawody w karierze. Gorszą lokatę zajął w Willingen – siedemnastą. Po Turnieju Skandynawskim Schlierenzauera po raz kolejny zabrakło na lotach narciarskich. Alexander Pointner nie wystawił go do kadry na finałowe konkursy w Planicy[17].
Swój debiut na Turnieju Czterech Skoczni Gregor Schlierenzauer rozpoczął od zwycięstwa na Schattenbergschanze w Oberstdorfie. Dwa dni po pierwszym konkursie, podczas noworocznych zmagań w Garmisch-Partenkirchen Austriakowi nie udało się stanąć na podium. Czwarte miejsce w konkursie pozwoliło mu jednak utrzymać prowadzenie w klasyfikacji turnieju. Szansę na jego zwycięstwo Gregor stracił na skoczni w Innsbrucku – 4 stycznia na Bergisel uplasował się na 11. pozycji. W ostatnim konkursie turnieju, 7 stycznia w Bischofshofen, Schlierenzauer ponownie nie dał szans rywalom. W łącznej klasyfikacji turnieju lepszy od niego był tylko reprezentant Norwegii, Anders Jacobsen[18].
W zawodach inaugurujących Turniej Skandynawski, na skoczni w Lahti Gregor Schlierenzauer nie zakwalifikował się do drugiej serii konkursu Pucharu Świata. 11 marca na Salpausselkä zajął 38. pozycję. Dwa dni później w Kuopio Schlierenzauer był dziewiąty. Gorzej wypadły Austriakowi konkursy w Oslo. 17 i 18 marca zawodnik zakończył starty w turnieju na 19. i 41. miejscu[19].
Nowy sezon Gregor Schlierenzauer rozpoczął 1 grudnia od 4. miejsca na skoczni Rukatunturi w fińskim Kuusamo. Tydzień po tych zawodach, Schlierenzauer zajął 2. i 9. pozycję na skoczni w Trondheim. 13 i 14 grudnia stawał na podium zmagań na skoczni normalnej w Villach, zajmując trzecią i drugą lokatę. Podczas następnych zawodów Pucharu Świata, rozegranych w szwajcarskim Engelbergu skoczek był czwarty i drugi. Po Turnieju Czterech Skoczni, Austriak zanotował 18. i 6. pozycję we włoskim Predazzo. W zawodach na mamuciej skoczni w Harrachovie Schlierenzauer nie wystartował. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, 25 stycznia odniósł swoje drugie pucharowe zwycięstwo w sezonie. Dwa dni później na tej samej skoczni zajął 8. miejsce. Schlierenzauer nie skakał w kolejnych zawodach, które odbyły się w Sapporo. Reprezentant Austrii powrócił podczas konkursu w Libercu, gdzie zajął dwukrotnie drugie miejsce, przegrywając wpierw z Thomasem Morgensternem, a dzień później z Andersem Jacobsenem. Następny konkurs to 8. pozycja Schlierenzauera w Willingen. Po zwycięskim dla niego Turnieju Skandynawskim, wygrał oba finałowe konkursy w Planicy[21].
Pierwszy konkurs Turnieju Czterech Skoczni, na skoczni w Oberstdorfie ukończył na 2. miejscu. Austriak wygrał noworoczne zawody w Ga-Pa, ustanawiając rekord nowowybudowanej skoczni Große Olympiaschanze. Uzyskał 141 metrów, poprawiając o dwa metry rezultat Janne Ahonena. Na półmetku turnieju Gregor Schlierenzauer był jego liderem. Konkurs w Innsbrucku, z powodu zbyt silnie wiejącego wiatru, został odwołany i przeniesiony do Bischofshofen. W serii próbnej przed trzecim konkursem TCS, Gregor pokonał oficjalny rekord obiektu o dwa metry, lądując na 145 metrze[c]. W zawodach Austriak uplasował się na 5. pozycji i stracił przodownictwo w turnieju. W ostatnim z konkursów nie zakwalifikował się do finałowej serii, zajmując 42. lokatę. Wynik ten sprawił, że Schlierenzauer spadł w klasyfikacji generalnej turnieju z trzeciej na 12. pozycję[22].
W pierwszych konkursach Turnieju Skandynawskiego, rozegranych 3 i 4 marca w Kuopio Gregor Schlierenzauer zajął drugą i czwartą pozycję. Trzy dni później na skoczni w Lillehammer Austriak odniósł kolejne zwycięstwo w Pucharze Świata, bijąc przed konkursem rekord obiektu i ustanawiając nowy na 143 metrze. W ostatnich zawodach turnieju na skoczni w stolicy Norwegii, Schlierenzauer powtórzył swój wyczyn z Lillehammer, odnosząc kolejny triumf. Wygrana w Oslo pozwoliła Schlierenzauerowi wyprzedzić w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego liderującego przed ostatnimi zawodami – FinaJanne Happonena[23].
Podczas mistrzostw świata w Libercu Gregor Schlierenzauer startował jako aktualny lider Pucharu Świata. W pierwszym konkursie, na normalnej skoczni, Austriak został wicemistrzem świata, przegrywając tylko z Wolfgangiem Loitzlem. W drugim konkursie, na dużej skoczni, Schlierenzauer zajmował 4. miejsce po pierwszej serii zawodów. Druga seria została odwołana z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych, w wyniku czego rezultat ten był ostatecznym miejscem Schlierenzauera w konkursie. Austriak stanął tuż za podium, przegrywając z Andreasem Küttelem, Martinem Schmittem i Andersem Jacobsenem[24].
Kolejny sezon Pucharu Świata Gregor Schlierenzauer rozpoczął od trzeciego miejsca w inaugurujących zawodach w Kuusamo, rozegranych 29 listopada 2008 roku. Tydzień później Austriak wygrał pierwszy konkurs w sezonie, na skoczni w Trondheim. Oprócz zwycięstwa i rekordu skoczni (140 m), został również liderem Pucharu Świata. Następnego dnia Schlierenzauer był trzeci, tracąc żółty plastron lidera na rzecz Simona Ammanna. W kolejnych zawodach, we włoskim Pragelato, uplasował się na 3. i 4. pozycji. 20 i 21 grudnia, podczas konkursów w Engelbergu, skoczek zajął 3. i 1. lokatę.
Po Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer triumfował dwukrotnie w Tauplitz, bijąc rekord skoczni – 215,5 metra. W kolejnych zawodach, na skoczni w Zakopanem był trzeci oraz pierwszy. Podczas przedolimpijskich zawodów w Whistler dwukrotnie był najlepszy, ponadto ustanowił rekord obiektu (149 m) i ponownie został liderem Pucharu Świata. Kolejne zwycięstwo Schlierenzauer odniósł w Sapporo. „Schlieri” z minimalnymi przewagami zwyciężył jeszcze w Willingen i Klingenthal. Jako czwarty skoczek w historii, po Jannem Ahonenie, Mattim Hautamäkim i Thomasie Morgensternie, Schlierenzauer wygrał sześć konkursów Pucharu Świata z rzędu[25][26][27]. 14 lutego na mamuciej skoczni w Oberstdorfie Schlierenzauer zajął 8. miejsce.
Podczas Turnieju Nordyckiego Schlierenzauer zapewnił sobie Kryształową Kulę za zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Pucharu Świata. W kolejnych zawodach, 20 marca w Planicy reprezentant Austrii wygrał po raz trzynasty w sezonie i zapewnił sobie również małą Kryształową Kulę za loty narciarskie. W kończących sezon zawodach, 22 marca, triumfator zajął piątą pozycję.
29 grudnia w Oberstdorfie w zawodach inaugurujących Turniej Czterech Skoczni 2008/2009, Gregor Schlierenzauer zajął czwartą pozycję. W pierwszej serii konkursu rozgrywanego systemem KO rywalizował z Piotrem Żyłą i został zwycięzcą pary. Podobnie w drugim konkursie, 1 stycznia w Garmisch. Trzy dni później na Bergisel Austriak uplasował się na drugim miejscu, a w kończących cykl zawodach w Bischofshofen był czwarty. W klasyfikacji łącznej reprezentant Austrii zdobył 1077,1 punktu i zajął trzecie miejsce[28].
8 marca 2009 w Lahti w przeniesionym na skocznię normalną konkursie zajął pierwsze miejsce i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej turnieju. Dwa dni później na skoczni w Kuopio uplasował się na 10. pozycji i stracił prowadzenie w turnieju na rzecz Simona Ammanna. W kolejnym konkursie w norweskimLillehammer Schlierenzauer ponownie był na podium, stając na najniższym jego stopniu. W kończących cykl zawodach na mamuciej skoczni w Vikersund Austriak ponownie był najlepszy. Dzięki zwycięstwu Schlierenzauer triumfował również w końcowej klasyfikacji turnieju.
Gregor Schlierenzauer z brązowym medalem igrzysk olimpijskich.
Igrzyska olimpijskie w Vancouver były dla Schlierenzauera debiutem w imprezie tej rangi. Austriak przed igrzyskami był zaliczany do grona faworytów w walce o medale i nie zawiódł. W pierwszym konkursie na skoczni o punkcie K–95 m w pierwszym skoku uzyskał 101,5 m i zajmował 7. pozycję, tracąc do pozycji medalowej 4,5 pkt. W drugim skoku uzyskał drugą odległość konkursu – 106,5 m, dzięki czemu zdobył brązowy medal. Do złotego medalisty Simona Ammanna stracił 8,5 pkt. Tydzień później odbył się konkurs na skoczni o punkcie K–125 m. Austriak podobnie jak w konkursie na skoczni mniejszej po pierwszej serii zajmował pozycję poza podium. Uzyskał 130,5 m i był piąty. W drugiej serii skoczył na odległość 136 m i udało mu się o 1 pkt wyprzedzić czwartego Andreasa Koflera. Tym razem do złotego medalisty stracił 21,4 pkt. Do dwóch brązowych medali dołożył jeszcze złoto w konkursie drużynowym.
Gregor Schlierenzauer na podium mistrzostw świata w lotach
Gregor Schlierenzauer w Planicy wystartował jako obrońca tytułu sprzed dwóch lat. W skokach treningowych pokazał, że jest w stanie ten tytuł obronić. 19 marca, w pierwszej serii mistrzostw świata w lotach w Planicy, Austriak uzyskał odległość 209,5 metra, co dało mu 4. miejsce. Do prowadzącego Adama Małysza tracił 6,4 pkt. W drugiej serii skoczył 205 metrów, w niekorzystnych warunkach i przesunął się na trzecie miejsce. Po pierwszym dniu do wyprzedzających go Małysza i Ammanna tracił odpowiednio 14,4 i 17,2 pkt. W drugim dniu warunki do latania były lepsze i Gregor w trzeciej serii uzyskał 222,5 metra, dzięki czemu bardzo zbliżył się do Adama Małysza. Ostatni skok Schlierenzauera to 230,5 metra, który dał mu srebrny medal. Do mistrza świata Simona Ammanna stracił 25,5 pkt. Do srebrnego medalu Gregor Schlierenzauer dorzucił złoto zdobyte w konkursie drużynowym.
Gregor Schlierenzauer w inaugurującym sezon 2009/2010 konkursie na skoczni Ruka w Kuusamo po pierwszej serii zajmował 24. pozycję. W drugiej serii udało mu się przesunąć na 19. miejsce. W kolejnym konkursie na skoczni w Lillehammer poszło mu już o wiele lepiej. Po pierwszym skoku był jeszcze na szóstym miejscu, ale świetna druga próba pozwoliła mu odnieść zwycięstwo. Dzień później także miał szansę wygrać, bo uzyskał odległość 150,5 m, co byłoby nowym rekordem skoczni, ale skoku nie ustał. Mimo to konkurs ukończył na 4. miejscu i został nowym liderem Pucharu Świata. W pierwszym z trzech konkursów w Engelbergu zajął drugie miejsce, przegrywając z Simonem Ammannem o 2,2 pkt. W drugim także stoczył walkę ze Szwajcarem, ale tym razem wygrał o 1 pkt. Najgorszy w jego wykonaniu był trzeci jednoseryjny konkurs, gdyż zajął w nim 6. miejsce i stracił prowadzenie w PŚ.
Po Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer nadal zajmował drugą pozycję w klasyfikacji generalnej. Nie udało się odrobić strat w pierwszym konkursie na mamuciej skoczni w Tauplitz, zajął 5. miejsce, a jego największy konkurent Simon Ammann w walce o kryształową kulę zajął drugą lokatę. W drugim konkursie Schlierenzauer już zwyciężył, zostając zawodnikiem, który ma najwięcej zwycięstw na mamucich skoczniach. Kolejne japońskie konkursy Austriak odpuścił, przez co jego strata do lidera wzrosła. Bardzo dobrze radził sobie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, gdzie wygrał oba konkursy, dość wyraźnie pokonując rywali. Podczas kolejnego konkursu skoków na mamuciej skoczni w Oberstdorfie Gregor zajął 7. miejsce. Na kolejne podium nie musiał długo czekać, bo już kilka dni później zajął trzecie miejsce podczas konkursu w Klingenthal, przegrywając tylko z Simonem Ammannem i Adamem Małyszem. Jego najgroźniejszy rywal nie pojechał do Willingen i Austriak to wykorzystał, wygrywając swój 32. konkurs w karierze. Przed igrzyskami tracił do Ammanna 57 pkt.
Podczas ostatnich konkursów forma Gregora Schlierenzauera nie była na tyle dobra żeby pokonać Ammanna i ostatecznie przegrał z nim o 281 pkt. Przez cały sezon Gregor wygrał osiem konkursów i jedenaście razy stał na podium. Nie wygrał też po raz drugi Pucharu Świata w lotach, gdzie przegrał z Robertem Kranjcem.
Schlierenzauer podobnie jak w trzech poprzednich sezonach był w gronie faworytów do wygrania Turnieju Czterech Skoczni. Pierwszy konkurs pokazał, że o ten sukces może być bardzo ciężko. Na skoczni w Oberstdorfie Austriak oddał skoki na odległość 118 i 123 m. Zajął 9. miejsce i do zwycięzcy konkursu oraz lidera turnieju Andreasa Koflera stracił 36,4 pkt. Gregor wziął się za odrabianie strat już na skoczni w Ga – Pa. Wygrał konkurs po skokach 136,5 i 137,5 m. i zmniejszył stratę do Koflera do 29,6 pkt. Celem na Innsbruck dla Schlierenzauera było wygranie po raz pierwszy konkursu na tej skoczni. Cel ten zrealizował, skacząc 130 i 122 m. Ponownie w czołówce był Andreas Kofler i Schlierenzauer przed ostatnim konkursem na skoczni w Bischofshofen tracił do niego 13,6 pkt. Gregor Schlierenzauer w tym konkursie skoczył 128,5 i 134 m, co dało mu 6. miejsce. Przekreśliło to szanse na triumf w turnieju, a nawet został zepchnięty z podium przez Janne Ahonena i Wolfganga Loitzla. Do zwycięzcy turnieju Andreasa Koflera stracił ostatecznie 16,1 pkt.
Turniej Nordycki był ostatnim aktem sezonu 2009/2010. Schlierenzauer przystępował do niego z realną szansą na wygranie nie tylko tego turnieju, ale także na zdobycie kryształowej kuli za wygranie klasyfikacji generalnej PŚ. Przeszkodzić w tym mogła mu choroba, która spowodowała, że trener reprezentacji Austrii Alexander Pointner postanowił wycofać Gregora z sobotniego konkursu drużynowego w Lahti. Schlierenzauer wystąpił za to już w niedzielnym konkursie indywidualnym. Choroba nie wpłynęła negatywnie na formę Austriaka. W pierwszej serii oddał skok na odległość 124 m w dobrym stylu (nota od sędziów: 56,5 pkt) i zajmował trzecie miejsce, ale miał tylko 0,3 pkt przewagi nad swoim rodakiem Thomasem Morgensternem. W drugiej serii Morgenstern wysoko ustawił poprzeczkę, uzyskał 130 m. Schlierenzauer skoczył trzy metry krócej i nie utrzymał pozycji na podium, zajął 4. miejsce. Po pierwszym konkursie jego strata do lidera turnieju Simona Ammanna wynosiła już 19,5 pkt. Gregor pogrzebał definitywnie swoje szanse na wygranie Turnieju Nordyckiego i zdobycie kryształowej kuli podczas konkursu w Kuopio. Po pierwszej serii, po skoku na odległość 116 m zajmował 11. miejsce. W drugiej serii skoczył jeszcze krócej (113 m), ale utrzymał swoje 11. miejsce. Trzeci konkurs turnieju odbył się na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer. Do tej pory Schlierenzauer na sześć swoich startów na tej skoczni, wygrał dwa konkursy, a czterokrotnie był na podium. Także i tym razem potwierdził, że lubi norweską skocznie. W pierwszej serii skoczył 132 metry i zajmował 3. miejsce z niewielką stratą 3,4 pkt do prowadzącego Adama Małysza. W drugiej serii Gregor uzyskał 132,5 metra, pozwoliło mu to wyprzedzić Małysza (127,5 m), ale nie udało się wyprzedzić Ammanna (133,5 m), więc Schlierenzauer zajął drugie miejsce i zdobył swoje 52. podium w karierze. Ostatni konkurs Turnieju Nordyckiego i Pucharu Świata odbył się na nowej skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Schlierenzauer nie był w stanie nawiązać walki o podium w loteryjnym konkursie. W pierwszej serii oddał skok na odległość 125,5 metra i zajmował 9. miejsce. W drugiej uzyskał 119,5 metra i spadł na 12. miejsce. Gregor Schlierenzauer zakończył Turniej Nordycki na czwartym miejscu. Do triumfatora Simona Ammanna stracił ostatecznie 108,6 pkt, a do trzeciego Thomasa Morgensterna 21,4 pkt.
Schlierenzauer w sezonie 2010/2011 poddał się indywidualnym treningom (poza kadrą reprezentacyjną) pod okiem Markusa Maurbergera[29]. Sezon rozpoczął zajmując miejsca w drugiej dziesiątce podczas pierwszych czterech konkursów Pucharu Świata. Nie wystartował w 5 edycji konkursu PŚ w Engelbergu[30]. W 2011 roku w Harrachovie na mamuciej skoczni zajął kolejno 5 i 13 miejsce. 21 stycznia 2011 r. w pierwszym z trzech konkursów PŚ w Zakopanem Schlierenzauer zajął 6 miejsce, jednocześnie tego dnia został uhonorowany nagrodą Man of the Day. W kolejnych konkursach w Zakopanem uzyskał 9 i 19 lokatę. Następnie na niemieckich skoczniach, tj. 23 stycznia 2011 r. w Willingen i 2 lutego 2011 r. w Klingenthal dwukrotnie był na 5 miejscu, z czego po konkursie w Klingenthal ponownie został zawodnikiem dnia „Man of the Day”. W dniu 5 lutego 2011 roku na niemieckiej mamuciej skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie Gregor Schlierenzauer po raz pierwszy w tym sezonie stanął na podium zajmując 3 miejsce, dzięki oddanym skokom na odległości 198,0 m i 208,5 m. Tego dnia wyższe 2 miejsce zdobył Tom Hilde, natomiast zwycięzcą tego konkursu w PŚ został Martin Koch.
12 lutego w Vikersund oddał skoczył 243,5 m i 232,5 m. Zapewnił sobie nimi pierwsze zwycięstwo w tym sezonie. Następnego dnia również wygrał, skacząc 227,0 m i 237,5 m. W Lahti zanotował nieco słabszy występ – zajął 8. miejsce. Ponownie wygrał 18 marca w Planicy, na Letalnicy, dzięki skokom na 219,0 m i 226,0 m. W finałowych zawodach sezonu znalazł się zaraz za podium – na 4. miejscu.
Sezon ukończył na 9. pozycji w klasyfikacji generalnej, startując w 19 konkursach, punktując we wszystkich z nich i 11 razy kończąc rywalizację w pierwszej dziesiątce.
Z powodu urazu kolana Schlierenzauer nie brał udziału w dwóch pierwszych konkursach 59. Turnieju Czterech Skoczni[30]. 3 stycznia 2011 w Innsbrucku zajął 18. miejsce, zaś 6 stycznia w Bischofshofen 23. miejsce. Ostatecznie w Turnieju Czterech Skoczni Gregor Schlierenzauer uplasował się na 36. pozycji.
Gregor Schlierenzauer rozpoczął udział rywalizację w Mistrzostwach Świata 2011 konkursem indywidualnym na skoczni Midtstubakken, gdzie skoczył 93,5 m i 98,0 m i znalazł się na ósmym miejscu. W drużynówce oddał skoki na odległość 105,0 m i 103,0 m, a austriacka drużyna zajęła pierwsze miejsce. 3 marca 2011, w konkursie indywidualnym na dużej skoczni Holmenkollbakken zdobył mistrzostwo świata na dużej skoczni, skokami na 130,0 m i 134,5 m, tym samym pokonując faworyta – Thomasa Morgensterna, mistrza z normalnej skoczni. W drużynówce na dużej skoczni Austria, ze Schlierenzauerem w składzie, ponownie zajęła 1. miejsce, tym samym zdobywając wszystkie medale mistrzostw świata w dziedzinie skoków narciarskich.
Po zakończeniu sezonu Gregor Schlierenzauer wziął jeszcze udział w benefisie polskiego skoczka, Adama Małysza[31]. Wylosował on odległość 120 m. Konkurs skoków do celu został odwołany, jednak Austriak zjechał spod skoczni wraz z innymi skoczkami[32].
W całym sezonie wygrał 5 konkursów, tyle samo wygrał jedynie jego kolega z kadry Andreas Koflera. Średnio oddał najdłuższe skoki w całym sezonie, przekraczając średnio 130 metry. Jednak w ostatecznym rozrachunku przegrał o niecałe 100 punktów z Norwegiem Andreasem Bardalem i sezon zakończył na 2 pozycji. Wystąpił w 24 z 26 konkursów.
Austriak wygrał ten turniej po raz pierwszy w karierze. Wygrał 2 z 4 konkursów (w Oberstdorfie, Garmisch-Partenkirchen). Nie zdołał jednak zgarnąć głównej nagrody za wygranie wszystkich konkursów. Wygrana Gregora wywołała zgrzyty między kibicami a FISem, albowiem w pierwszym konkursie oddał bardzo krótki skok i tylko dzięki systemowi KO zakwalifikowałby się do II serii na bardzo dalekim miejscu. Jednak sędziowie po nieudanym skoku Happonena zdecydowali się na powtórzenie I serii.
Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów[edytuj]
Gregor Schlierenzauer w swojej karierze zwyciężył w 53 konkursach zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata. Pod tym względem austriackiskoczek zajmuje pierwsze miejsce w klasyfikacji wszech czasów, wyprzedzając dotychczasowego lidera tej klasyfikacji – Matti Nykänena, który wygrywał 46 razy[33].
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu świata chronologicznie[edytuj]
Gregor Schlierenzauer 88 razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata (w klasyfikacji wszech czasów zajmuje pod tym względem 3. pozycję), z czego 53 na najwyższym jego stopniu (1. wynik w historii). Oprócz tego 20 razy był drugi i 15 razy był trzeci.
Gregor Schlierenzauer występował sześciokrotnie w Turnieju Czterech Skoczni. W sezonie 2006/2007 zwyciężając w Oberstdorfie i zajmując 4. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, Austriak był na prowadzeniu turnieju po części niemieckiej. W Austrii był 11. w Innsbrucku oraz zwyciężył w Bischofshofen i ostateczne zajął drugą pozycję w Turnieju Czterech Skoczni. Rok później ponownie po dwóch pierwszych zawodach był liderem cyklu. Turniej przegrał w Bischofshofen, zajmując w ostatnim z konkursów 42. lokatę. Na przełomie lat 2008/2009 Gregor był w konkursach Turnieju Czterech Skoczni trzykrotnie czwarty. Drugie miejsce zajęte w Innsbrucku pozwoliło mu jednak stanąć na najniższym stopniu podium klasyfikacji końcowej cyklu. W sezonie 2009/2010 w pierwszym konkursie Turnieju Czterech skoczni zajął dziewiąte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch-Partenkirchen był najlepszy. Wynik ten powtórzył również 3 stycznia 2010 na skoczni Bergisel w Innsbrucku.
W 60. Turnieju Czterech Skoczni odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w klasyfikacji generalnej tej imprezy, wygrywając dwa konkursy.
Gregor Schlierenzauer ma w dorobku jedno zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Letniego Grand Prix na igelicie. Zwyciężył w sezonie 2008, kiedy w ośmiu swoich startach pięciokrotnie stawał na najwyższym stopniu podium[41]. Schlierenzauer na podium końcowej klasyfikacji cyklu był również w 2007 roku, kiedy to lepsi od niego byli tylko Thomas Morgenstern i Adam Małysz[42].
W swoim debiutanckim sezonie w Letniego Grand Prix, Gregor Schlierenzauer zajął w końcowej klasyfikacji piątą pozycję. W pierwszym konkursie, 6 sierpnia na skoczni w Hinterzarten stanął na podium, plasując się na trzecim miejscu. Dwa dni później w Predazzo był 21. 12 sierpnia w Einsiedeln ponownie stanął na podium, zajmując drugą pozycję i przegrywając z Andreasem Koflerem. 14 sierpnia w Courchevel odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w letnim cyklu. 26 sierpnia w Zakopanem, stanął na drugim stopniu podium, przegrywając z Adamem Małyszem. W kolejnych konkursach Schlierenzauer nie wystartował[43].
W pierwszym z konkursów Letniego Grand Prix 2007, 12 sierpnia 2007 w Hinterzarten Gregor Schlierenzauer zajął trzecie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem. Dwa dni później na skoczni w Courchevel zajął 7. pozycję. 16 sierpnia w Pragelato zwyciężył, ustanawiając nowy letni rekord obiektu – 143,5 metra. Dwa dni później w Einsiedeln był szósty. 24 i 25 sierpnia w zawodach na Wielkiej Krokwi Schlierenzauer zajmował odpowiednio 5. i 7. miejsce. Austriak wystąpił jeszcze tylko w kończących edycję konkursie – 4 października w Klingenthal. Zakończył je zwycięstwem na Vogtland Arena. Mimo że Schlierenzauer nie wystartował w zawodach na skoczniach w Hakubie i Oberhofie, stanął na najniższym stopniu podium klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem[42].
Tryumfator sprzed roku wystąpił tylko w trzech konkursach. W Zakopanem zajął pierwsze i drugie miejsce, w Klingenthal pierwsze. 280 punktów dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie[edytuj]
Gregor Schlierenzauer jedenastokrotnie wygrał konkursy zaliczane do Letniego Grand Prix, a całą klasyfikację jednokrotnie. Trzykrotnie zwyciężał w Zakopanem i w Klingenthal, natomiast dwukrotnie w Pragelato.
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie[edytuj]
Oprócz trzynastu zwycięstw, Gregor Schlierenzauer dwunastokrotnie stawał na podium w zawodach o Letnie Grand Prix – ośmiokrotnie na drugim i czterokrotnie na trzecim miejscu.
Gregor Schlierenzauer trzykrotnie brał udział w Turnieju Czterech Narodów. Za każdym razem stawał na podium klasyfikacji końcowej. W 2006 i 2007 roku zajmował trzecie pozycje, przegrywając z Andreasem Koflerem (zwycięzca w 2006), Thomasem Morgensternem (zwycięzca w 2007), oraz Adamem Małyszem (drugi w obu edycjach), a w 2008 roku zwyciężył.
Mistrzostwa Austrii w skokach narciarskich[edytuj]
Gregor Schlierenzauer jest siedmiokrotnym mistrzem swojego kraju – czterokrotnym na dużej, oraz trzykrotnym na normalnej skoczni. Reprezentant Austrii startuje w mistrzostwach seniorów od 2005 roku. W swoim debiucie był na 28. i 27. miejscu. Od następnego roku[v] Gregor Schlierenzauer w każdym swoim starcie zdobywał tytuł mistrzowski. Szansę na medal na normalnej skoczni w Oberstdorfie w 2007 roku odebrała mu kontuzja, której doznał podczas konkursu na dużym obiekcie[47].
Gregor Schlierenzauer z nagrodą za zwycięstwo w kategorii „drużyna roku”
Gregor Schlierenzauer w plebiscycie na najlepszego sportowca Austrii w 2008 roku zajął trzecie miejsce, przegrywając z innym skoczkiem kadry A – Thomasem Morgensternem oraz wicemistrzem olimpijskim w judo z Pekinu – Ludwigiem Paischerem[61]. Rok później w tym samym plebiscycie zajął drugie miejsce. Przegrał tylko z kolegą z reprezentacji Wolfgangiem Loitzlem[62].
↑ abMiędzynarodowa Federacja Narciarska oficjalnie przyznaje tzw. "Małą Kryształową Kulę" od sezonu 1990/1991 do sezonu 2000/2001 oraz ponownie od sezonu 2008/2009 zawodnikowi, który zbierze największą ilość punktów we wszystkich konkursach lotów narciarskich w sezonie. Od sezonu 1979/1980 do sezonu 1989/1990 oraz od sezonu 2001/2002 do sezonu 2007/2008 Puchar Świata w lotach narciarskich nie był przyznawany, więc przedstawiane klasyfikacje są nieoficjalne.
↑Na tym samym miejscu sklasyfikowany został także Hiroki Yamada.
↑Z uwagi na to, że był to skok treningowy, nie został on nowym (oficjalnym) rekordem skoczni.
↑ abW trakcie LGP 2014, podczas konkursów w Wiśle, Einsiedeln i Courchevel, na łączną notę składał się również skok z kwalifikacji. Schlierenzauer uzyskał w nich 118 m i notę 138 pkt Kolejność startowa w nowym formacie zawodów(pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-07-26].
↑Mistrzostwa Austrii w skokach narciarskich rozgrywane są raz do roku. Nie ma podziału na letnie i zimowe mistrzostwa. W ramach mistrzostw nie ma również konkursu drużynowego.
[edytuj]
Vancouver/Whistler
Soczi/Krasnaja Polana
Sapporo
Liberec
Oslo
Val di Fiemme/Predazzo
Falun
Oberstdorf
Planica
Rovaniemi
Engelberg
Bischofshofen
Zakopane.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
Courchevel
