Gregorio Carafa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gregorio Carafa
Jego Najeminentniejsza Wysokość Książę i Wielki Mistrz Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników Świętego Jana z Jerozolimy, Zwanego Rodyjskim lub Maltańskim.
ilustracja
62. Wielki Mistrz Zakonu Maltańskiego
Okres panowania od 2 maja 1680
do 21 lipca 1690
Poprzednik Nicolas Cotoner
Następca Adrien de Wignacourt
Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1615
Castelvetere (dzisiejsza Caulonia), Kalabria, Królestwo Neapolu
Data i miejsce śmierci 21 lipca 1690
Valletta, Malta
Miejsce spoczynku Katedra św. Jana, Valletta

Fra' Gregorio Carafa – 62. Wielki Mistrz Zakonu Rycerzy Szpitalników Świętego Jana Jerozolimskiego w latach 1680–1690.

Wczesne lata[edytuj]

Carafa urodził się 17 marca 1615 roku w Castelvetere (dzisiejsza Caulonia)[1][2] w Kalabrii we Włoszech. Jego rodzicami byli Girolamo Carafa, książę Roccella oraz Diana Vittori, siostrzenica papieża Pawła V. Jego bratem był kardynał Carlo Carafa della Spina.[3]

Gregorio został wpisany do Zakonu w wieku 3 miesięcy, w czerwcu 1615 roku. Studiował w Neapolu, różni dygnitarze i rycerze Zakonu finansowali jego edukację. W roku 1635 wyjechał wraz ze swoim wujem, Francesco Carafą, Przeorem Generalnym Roccella, do Kataloni. Wkrótce awansował na Rycerza Wielkiego Krzyża Zakonu, a po śmierci swego wuja został Przeorem Generalnym Roccella.[4]

W roku 1647 zaangażowany był w rewoltę Masaniello(ang.), podczas której próbował przywrócić spokój i porządek w Neapolu. Po poskromieniu rebeliantów, wysłany został do Kalabrii, aby i tam stłumić powstanie. Te dokonania legły u podstaw jego awansu na dowódcę floty Zakonu.[4]

W 1656 roku dowodził siedmioma galerami Zakonu w bitwie w Cieśninie Dardanelskiej(ang.). W bitwie tej zwyciężyła połączona flota wenecko-maltańska, i Zakon otrzymał w nagrodę 11 zdobytych tureckich okrętów. Bitwa ta była dla Turków największą morską porażką od czasów bitwy pod Lepanto.[5]

Po zwycięskiej bitwie został powitany na Malcie jak bohater. Później zajął się, z sukcesem, odzyskaniem terenów podmokłych w Bormla oraz wzmocnieniem floty Zakonu.[4]

Rządy[edytuj]

Brązowe popiersie Carafy nad wejściem do Zajazdu Włoskiego

W dniu 2 maja 1680 roku, po śmierci Nicolasa Cotonera, Gregorio Carafa został wybrany Wielkim Mistrzem Zakonu. Jeszcze w tym samym roku pokrył koszty odrestaurowania Zajazdu Włoskiego. Jego fasada została przebudowana w stylu barokowym, a brązowe popiersie Carafy umieszczone zostało w widocznym miejscu ponad frontowym wejściem do budynku. Obok popiersia wyrzeźbiony został też osobisty herb Carafy.[6]

Płyta na Forcie Saint Angelo, zawierająca odniesienie do Carafy

Od roku 1681, Carafa kontynuując prace swojego poprzednika, poświęcił się ukończeniu budowy fortyfikacji Floriany i Cottonera Lines. Kontynuował umacnianie i przebudowę Fortu Saint Angelo, dodając cztery baterie u jego podnóża. Prace te nadzorował naczelny inżynier króla Hiszpanii, pułkownik Don Carlos de Grunenbergh.[7] Upamiętnia to płyta z nazwiskiem Carafy, umieszczona ponad głównym wejściem do fortu, z tarczą herbową architekta poniżej.

Podczas rządów Gregorio Carafy flota Zakonu była u szczytu swej potęgi, z galerami dowodzonymi przez Rycerzy Zakonu, oraz doświadczonymi załogami. W tym czasie miało miejsce kilka udanych wypraw wojennych przeciw Imperium Osmańskiemu. W roku 1683 cesarz Leopold skierował bardzo pochlebny list do Wielkiego Mistrza, dziękując mu za starania, mające na celu ochronę chrześcijaństwa.[7] W roku 1687 osiem galer Zakonu, pod dowództwem hrabiego Hebersteina, Wielkiego Przeora Węgier, znacząco przyczyniło się do ostatecznego usunięcia Turków z Adriatyku.[7] Obawiając się tureckiego odwetu, w tym samym roku Carafa wzmocnił Fort Saint Elmo, dobudowując ciąg fortyfikacji, znany jako Carafa Enceinte, na brzegu dokoła fortecy.[8]

Grobowiec Carafy w katedrze św. Jana w Valletcie

Śmierć[edytuj]

Nieudana próba oblężenia Negropontu przez siły sprzymierzone, podczas którego Zakon stracił wielu wspaniałych Rycerzy i odważnych żołnierzy, była przyczyną śmierci Wielkiego Mistrza. Został on zaatakowany przez ostrą i złośliwą gorączkę, w następstwie której zmarł 21 lipca 1690 roku.[7] Pochowany został w kaplicy Języka Włoskiego w katedrze św. Jana w Valletcie.[9]

Przypisy

  1. Roccella celebra i 400 anni della nascita di Gregorio Carafa (wł.). W: La Riviera [on-line]. 2015-05-12. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  2. Presentato il programma delle manifestazioni in onore di Gregorio Carafa (wł.). W: Comune di Roccella Jonica [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-30)].
  3. The Grand Masters of the XVIIth century (ang.). A Rome Art Lover. [dostęp 12 October 2014].
  4. a b c Luisa Bertoni: Dizionario Biografico degli Italiani. 1976. (wł.)
  5. Kenneth Meyer Setton: Venice, Austria, and the Turks in the Seventeenth Century. DIANE Publishing, 1991, s. 182–183. ISBN 0871691922. (ang.)
  6. The Auberge d'Italie (ang.). Malta Tourism Authority. [dostęp 2014-10-12].
  7. a b c d Gregorio Carafa 1680-1690 (ang.). History Of the Knights of Malta.
  8. Fort St. Elmo (ang.). Heritage Malta. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-06)].
  9. Full Tomb & Lapidary List - 320 Gregorio Carafa (ang.). The Sovereign Military and Hospitaller Order of St. John of Jerusalem of Rhodes and of Malta. [dostęp 2014-12-31].

Linki zewnętrzne[edytuj]