Grigorij Bakłanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grigorij Bakłanow
Григо́рий Бакла́нов
ilustracja
Imię i nazwisko Grigorij Jakowlewicz Fridman
(Григо́рий Я́ковлевич Фридман)
Data i miejsce urodzenia 11 września 1923
Woroneż
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 2009
Moskwa
Narodowość żydowska (rosyjska)
Język rosyjski
Alma Mater Instytut Literacki
Dziedzina sztuki literatura piękna
Odznaczenia
Nagroda Państwowa ZSRR Państwowa Nagroda Federacji Rosyjskiej
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order „Znak Honoru” Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal Weterana Pracy

Grigorij Jakowlewicz Bakłanow właśc. Fridman (ros. Григо́рий Я́ковлевич Бакла́нов (Фридман), ur. 11 września 1923 w Woroneżu, zm. 23 grudnia 2009 w Moskwie) – rosyjski pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wcześnie stracił rodziców. Dzieciństwo i młodość spędził w Woroneżu, uczył się w technikum lotniczym, pracował jako ślusarz w zakładzie lotniczym produkującym Iły-2, podczas wojny ZSRR z Niemcami eksternistycznie zdał egzamin 10-letniej szkoły i wstąpił ochotniczo do pułku artylerii Armii Czerwonej. Walczył na Froncie Północno-Zachodnim, ukończył 2 Leningradzką Szkołę Artylerii, później walczył na Froncie Południowo-Zachodnim/3 Ukraińskim. W październiku 1943 w walkach o Zaporoże został ciężko ranny, po powrocie na front walczył w Mołdawii i później na Węgrzech, m.in. w rejonie jeziora Balaton, w 1945 brał udział w walkach o Budapeszt i Wiedeń. Wojnę zakończył w stopniu porucznika w Austrii, w grudniu 1945 został zdemobilizowany, po czym podjął studia w Instytucie Literackim, który ukończył w 1951. Pisał prozę o tematyce wojennej, która przyniosła mu rozgłos. Najbardziej znane jego dzieła to opowieści Piędź ziemi 1959 (wyd. pol. 1961), Poległych hańba się nie ima (1961, wyd. pol. 1962), powieść Lipiec 41 roku 1965 (wyd. pol. 1990). Poza tym napisał powieści psychologiczno-obyczajowe Przyjaciele (1976, wyd. pol. tegoż roku) i Najmłodszy z braci (1981, wyd. pol. 1986), a także powieść I togda prichodiat marodiory (1995), o rosyjskiej rzeczywistości po rozpadzie ZSRR. Jest również autorem scenariuszy filmowych i reportaży z podróży. Od 1986 do 1993 pełnił funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Znamia”. Był sekretarzem Zarządu Związku Pisarzy ZSRR.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]