Przejdź do zawartości

Grigorij Sokolnikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Grigorij Sokolnikow
Ilustracja
1923
Data i miejsce urodzenia

15 sierpnia 1888
Romny, gubernia połtawska, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

21 maja 1939
Wierchnieuralsk lub Tobolsk, RFSRR, ZSRR

Stopień wojskowy

komandarm

Ludowy komisarz finansów ZSRR
Okres

od 1922
do 1926

Przynależność polityczna

Rosyjska Partia Komunistyczna (bolszewików) (RKP(b))/Wszechzwiązkowa Partia Komunistyczna (bolszewików) (WKP(b))

Poseł ZSRR w Wielkiej Brytanii
Okres

od 16 listopada 1929
do 15 października 1932

Poprzednik

wznowienie stosunków dyplomatycznych

Następca

Iwan Majski

Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru

Grigorij Jakowlewicz Sokolnikow (ros. Григорий Яковлевич Сокольников, właściwie Hirsz Jankielewicz Brilliant; ur. 3 sierpnia?/15 sierpnia 1888 w Romnach, zm. 21 maja 1939 w Wierchnieuralsku lub w Tobolsku) – działacz partii bolszewickiej (członek Biura Politycznego KC RKP(b)[1], członek Komitetu Centralnego RKP(b) i WKP(b)[2]), urzędnik państwowy ZSRR w randze komisarza ludowego, dyplomata.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W SDPRR od 1905, członek frakcji bolszewików. Studiował prawo na Uniwersytecie Moskiewskim. Aresztowany w 1907, zesłany na Syberię, w 1909 zbiegł z zesłania za granicę. W 1914 ukończył studia prawnicze na Sorbonie, uzyskał doktorat nauk ekonomicznych. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu wrócił do Rosji. Uczestnik przewrotu bolszewickiego w listopadzie 1917, członek pierwszego Biura Politycznego KC RKP(b). W wolnych wyborach w listopadzie 1917 wybrany na deputowanego do Konstytuanty z listy bolszewików. W 1918 przewodniczył delegacji RFSRR w negocjacjach z Państwami Centralnymi zakończonych podpisaniem układu pokojowego w Brześciu Litewskim.

W czasie wojny domowej w Rosji służył w Armii Czerwonej[3]. Dowodził 8 Armią na Froncie Kaukaskim, podczas operacji na pocz. 1920 r., które doprowadziły do wyparcia Sił Zbrojnych Południa Rosji z Kaukazu Północnego (operacja dońsko-manycka, operacja tichoriecka, operacja kubańsko-noworosyjska)[4][5][6].

Od 1920 był przewodniczącym Komisji Turkiestańskiej Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego, członkiem Rady Komisarzy Ludowych RFSRR. Od 1921 był zastępcą ludowego komisarza finansów faktycznie kierującym ministerstwem[7], a w latach 1922–1926 ludowym komisarzem finansów, twórcą reformy monetarnej w ZSRR. W 1922 brał udział w Konferencji Haskiej. Od 1926 był zastępcą przewodniczącego Gosplan-u, a od 1928 przewodniczącym konsorcjum naftowego (Нефтесиндикат).

W latach 1929–1932 poseł ZSRR w Wielkiej Brytanii, w 1932 wicekomisarz spraw zagranicznych ZSRR. W latach 1935–1936 był pierwszym zastępcą Ludowego Komisarza Przemysłu Leśnego ZSRR. Ofiara wielkiej czystki. W lipcu 1936 wykluczony z partii, 26 lipca 1936 aresztowany przez NKWD. W styczniu 1937 oskarżony w procesie pokazowym wraz z Jurijem Piatakowem i Karolem Radkiem (tzw. „proces siedemnastu” – oficjalnie „Proces alternatywnego antysowieckiego centrum trockistowskiego”), skazany na 10 lat więzienia przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR. Zamordowany w więzieniu (przez współwięźniów na zlecenie NKWD, lub bezpośrednio przez NKWD), zrehabilitowany w 1988.

Władał biegle sześcioma językami.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Pierwsze Politbiuro-1917, zastępca członka 1924-1925
  2. 1917–1919 i 1922–1930. W latach 1930–1936 zastępca członka KC
  3. Сокольников Григорий Яковлевич [online], 1937god.info [dostęp 2018-12-18].
  4. Dono-Manyczskaja opieracija 1920 [w:] Grażdanskaja wojna i wojennaja intierwiencija w SSSR. Encikłopiedija, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983.
  5. Tichorieckaja opieracija 1920 [w:] Grażdanskaja wojna i wojennaja intierwiencija w SSSR. Encikłopiedija, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983.
  6. Kubano-noworosijskaja opieracija [w:] Grażdanskaja wojna i wojennaja intierwiencija w SSSR. Encikłopiedija, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983.
  7. Nominalny komisarz finansów Nikołaj Krestinski był jednocześnie posłem RFSRR i ZSRR w Niemczech i stale przebywał w Berlinie.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]