Grigorij Szczedrin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grigorij Iwanowicz Szczedrin
Григорий Иванович Щедрин
wiceadmirał wiceadmirał
Data i miejsce urodzenia 18 listopada?/1 grudnia 1912
Tuapse
Data i miejsce śmierci 7 stycznia 1995
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1934–1973
Siły zbrojne Naval Ensign of the Soviet Union (1950–1991).svg Marynarka Wojenna Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order gpw1 rib.png Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Order nakhimov2 rib.png

Grigorij Iwanowicz Szczedrin (ros. Григорий Иванович Щедрин, ur. 18 listopada?/1 grudnia 1912 w Tuapse, zm. 7 stycznia 1995 w Moskwie) – radziecki wojskowy, oficer sił podwodnych Marynarki Wojennej ZSRR, wiceadmirał, w okresie II wojny światowej dowódca okrętu podwodnego S-56 wsławiony udanymi akcjami na wodach Arktyki, Bohater Związku Radzieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grigorij Iwanowicz Szczedrin ukończył w 1932 roku technikum morskie w Chersoniu, pracował jako młodszy oficer na statkach pływających po Morzu Czarnym. Powołany w 1934 roku do służby w marynarce wojennej, trzy lata później ukończył kurs dowodzenia okrętami podwodnymi. Przydzielony do Floty Oceanu Spokojnego był oficerem na Szcz-114, następnie dowodził M-5 oraz Szcz-110. Od 1939 roku był członkiem partii komunistycznej. W listopadzie 1940 roku został mianowany dowódcą wyposażanego w stoczni we Władywostoku nowego okrętu podwodnego S-56.

Od października 1942 do marca 1943 roku uczestniczył ze swoją jednostką w rejsie sześciu okrętów podwodnych z Oceanu Spokojnego na Morze Arktyczne. Działając w składzie Floty Północnej odbył osiem patroli bojowych, zatapiając (według zweryfikowanych na podstawie badań niemieckich archiwów danych) dwa statki i dwa okręty wojenne przeciwnika. 5 listopada 1944 roku został uhonorowany tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Po zakończeniu wojny pozostał w służbie, dowodząc między innymi 2. Brygadą Okrętów Podwodnych na Morzu Bałtyckim, 1. Brygadą Okrętów Podwodnych Floty Północnej oraz bazą marynarki radzieckiej w Świnoujściu (1950–1953). W 1951 roku awansował do stopnia kontradmirała, trzy lata później ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa, następnie do 1959 roku dowodził Flotyllą Kamczacką. Od 1955 roku w randze wiceadmirała. W latach 60. został oddelegowany do pracy sztabowej, od 1969 roku był redaktorem naczelnym pisma „Morskoj sbornik”. Przeszedł w stan spoczynku w 1973 roku.

Był autorem książek: Podwodniki (Подводники, 1962), Pietropawłowskij boj (Петропавловский бой, 1965), Pod głubinnymi bombami (Под глубинными бомбами, 1967), Na bortu S-56 (На борту C-56, 1982), Wiernost' prisiagie (Верность присяге, 1985).

Został odznaczony między innymi Orderem Lenina, czterokrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru, Orderem Nachimowa II klasy, Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy, Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy, Orderem Czerwonej Gwiazdy. Był honorowym obywatelem rodzinnego Tuapse oraz miast Pietropawłowsk Kamczacki i Chersoń.

Zmarł w 1995 roku w Moskwie i został pochowany na cmentarzu Chimkinskoje.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]