Grochowiska Szlacheckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grochowiska Szlacheckie
Grochowiska Szlacheckie, pałac klasycystyczny
Grochowiska Szlacheckie, pałac klasycystyczny
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat żniński
Gmina Rogowo
Strefa numeracyjna (+48) 52
Kod pocztowy 88-420
Tablice rejestracyjne CZN
SIMC 0094254
Położenie na mapie gminy Rogowo
Mapa lokalizacyjna gminy Rogowo
Grochowiska Szlacheckie
Grochowiska Szlacheckie
Położenie na mapie powiatu żnińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żnińskiego
Grochowiska Szlacheckie
Grochowiska Szlacheckie
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Grochowiska Szlacheckie
Grochowiska Szlacheckie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Grochowiska Szlacheckie
Grochowiska Szlacheckie
Ziemia52°44′06,7200″N 17°41′39,8760″E/52,735200 17,694410

Grochowiska Szlacheckiewieś w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Rogowo.

W latach 1975-1998 miejscowość należała do województwa bydgoskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś znana już w XV wieku jako własność rodu Porajów. Znajduje się tu zabytkowy zespół dworsko-parkowy, w skład którego wchodzi dwór oraz park krajobrazowy o powierzchni 3,5 ha[1]. Od szosy Żnin – Rogowo prowadzi droga dojazdowa poprzez stylową bramę do dworu, który wybudowany został w stylu klasycystycznym przez Teofilę Korytowską w końcu XVIII wieku[2]. Frontową stronę budynku dworskiego zdobi portyk kolumnowy – cztery kolumny dźwigające trójkątny przyczółek zdobiony herbem Mora – Korytowskich, do którego to majętność ta należała od XVIII wieku do okresu międzywojennego. Elewację ogrodową zdobią dwa ryzality boczne czyniące dwór bardziej reprezentacyjnym. Budynek po remontach stracił wiele cech stylowych. W 1974 roku przeznaczony został na cele reprezentacyjno-socjalne.

Przy dworze zachowało się podwórze gospodarcze. Park podworski po 1945 został zmniejszony na rzecz utworzonych wówczas ogrodów. Zasypano stawy, a liczba drzew uległa zmniejszeniu, m.in. wskutek podtopienia wschodniej części parku przez długotrwałe deszcze w latach 80. oraz gradacji brudnicy mniszki, która spowodowała ubytki wśród roślin iglastych, stanowiące niegdyś zimotrwałe akcenty zieleni. Wybudowana w pobliżu dworu hydrofornia zeszpeciła polanę widokową przed tarasem i zamknęła widok rozciągający się stąd na park.

Największe zagęszczenie starych drzew znajduje się w północnej części parku. Wśród drzew przeważają: jesion wyniosły, lipa drobnolistna, wiąz szypułkowy, robinia akacjowa, brzoza brodawkowata i kasztanowiec biały, które w okresie kwitnienia nadają parkowi uroczystego wyglądu. Rzadszymi gatunkami w parku są: daglezja zielona, modrzew europejski oraz wiąz górski.

Po 1996 roku nowy właściciel opisywanego zespołu odremontował dwór oraz podjął się restauracji założenia parkowego w celu przywrócenia jego walorów przestrzenno-kompozycyjnych.

Na skraju wsi zbudowano w 1976 fermę bydła na 960 krów. Był to wtedy jeden z największych zakładów tego typu w Polsce[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy