Gromada Błaziny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błaziny
gromada
1954–1973
Państwo  PRL
Województwo kieleckie
Powiat iłżecki
Data powstania 29 września 1954
Data likwidacji 1 stycznia 1973
Siedziba Błaziny (obecnie są to dwie wsie: Błaziny Dolne i Błaziny Górne)
Szczegółowy podział administracyjny (1954)
Liczba sołectw 3
Liczba reprezentantów
Liczba członków GRN (1954) 18
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Gromada Błaziny – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.

Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954[1] do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973[2], tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972[3][4].

Gromadę Błaziny siedzibą GRN w Błazinach (obecnie są to dwie wsie: Błaziny Dolne i Błaziny Górne) utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski[3] – w powiecie iłżeckim w woj. kieleckim, na mocy uchwały nr 13k/54 WRN w Kielcach z dnia 29 września 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad[5] Błaziny, Koszary i Piotrowe Pole ze zniesionej gminy Błaziny w tymże powiecie oraz lasy państwowe nadleśnictwa Marcule (oddziały Nr Nr 55 do 64, 71 do 84, 101 do 114, 138 do 150 i 172 do 184)[6]. Dla gromady ustalono 18 członków gromadzkiej rady narodowej[7].

31 grudnia 1959 do gromady Błaziny przyłączono obszar zniesionej gromady Seredzice oraz wsie Maziarze Nowe i Maziarze Stare ze zniesionej gromady Prendocin w tymże powiecie[8].

31 grudnia 1961 do gromady Błaziny przyłączono z miasta Iłża tereny o powierzchni 260.77 ha o nazwie Kotlarka[9].

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej[10].

Przypisy

  1. Dz.U. z 1954 r. Nr 43, poz. 191
  2. Dz.U. z 1972 r. Nr 49, poz. 312
  3. a b Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Warszawa: Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych, 1956.
  4. Mała Encyklopedia Powszechna PWN. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1959.
  5. Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.
  6. Uchwała Nr 13k/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 29 września 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu iłżeckiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 20 grudnia 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia dnia 29 września 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 31 grudnia 1954 r., Nr. 15, Poz. 104)
  7. Uchwała Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Starachowicach z dnia 6 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 9 października 1954 r., Nr. 11, Poz. 34)
  8. Uchwała Nr 9/59 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 12 czerwca 1959 r. o zniesieniu i utworzeniu niektórych gromad w województwie kieleckim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 21 grudnia 1959 r., Nr. 13, Poz. 96)
  9. Dz.U. z 1961 r. Nr 50, poz. 272
  10. Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny – Biuro Spisów, 1971.