Groty Mechowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Groty Mechowskie
Groty Mechowskie – wewnątrz
Groty Mechowskie – wewnątrz
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Położenie wieś Mechowo
w gminie Puck
Właściciel samorząd
Długość 61 m
Deniwelacja niewielka
Wysokość otworów 60 m n.p.m.
Ekspozycja otworów ku S
Data odkrycia znana od dawna
Ochrona
i dostępność
pomnik przyrody nieożywionej
udostępniona dla ruchu turystycznego
Kod NP-01
Położenie na mapie gminy wiejskiej Puck
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Puck
Groty Mechowskie
Groty Mechowskie
Położenie na mapie powiatu puckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu puckiego
Groty Mechowskie
Groty Mechowskie
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Groty Mechowskie
Groty Mechowskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Groty Mechowskie
Groty Mechowskie
Ziemia54°42′49″N 18°17′06″E/54,713611 18,285000

Groty Mechowskie (Grota Mechowska, Grota w Mechowej, Jaskinia w Mechowej, niem. Mechauer Höhle) – jaskinia we wsi Mechowo (gmina Puck, powiat pucki, województwo pomorskie) w obrębie Wysoczyzny Żarnowieckiej, wytworzona w osadach fluwioglacjalnych zlodowacenia bałtyckiego. Duża osobliwość geologiczna w skali Niżu Środkowoeuropejskiego, chroniona od 1955 roku jako pomnik przyrody nieożywionej. Po drugiej wojnie światowej udostępniona dla ruchu turystycznego – przebiega obok niej szlak turystyczny.

Geneza powstania jaskini jest złożona. Rozwinęła się w gruboziarnistych piaskowcach i zlepieńcach scementowanych spoiwem kalcytowym. Przesączające się wody wymywały luźniejszy materiał (sufozja) tworząc niewielkie początkowo podziemne pustki. Przyotworowe partie jaskini kształtowane były m.in. przez procesy erozji wodnej i eolicznej. Dalsze partie powstały w wyniku działalności człowieka polegającej na rozkopywaniu i poszerzaniu pierwotnych pustek. Dowodzi tego m.in. porównanie planów jaskini z różnych lat. Dno jaskini pokrywa piaszczyste namulisko, obecnie w części udostępnionej do zwiedzania przysypane sztucznie dostarczonym żwirem.

Jaskinia posiada kilka otworów; charakterystyczne są skalne kolumny z piaskowca o większej odporności. Prześwity pomiędzy nimi prowadzą do dalszych części, w tym dosyć rozległej salki, gdzie kończy się trasa turystyczna. W głąb wzgórza morenowego biegnie niski korytarz kilkudziesięciometrowej długości. Występują w nim formy naciekowe: niewielkie stalaktyty, żebra i polewy, częściowo zabarwione na kolor czerwony, dzięki obecności związków żelaza rozpuszczonych w wodzie.

Najstarsza wzmianka o jaskini w Mechowie pochodzi z 1818 roku, była ona jednak znana okolicznej ludności już znacznie wcześniej. Wtedy też dokonano jej pierwszych pomiarów. W 1908 roku władze pruskie uznały ją za pomnik natury. Po II wojnie światowej odkopano zasypane fragmenty, dokonano zabezpieczenia otworu wejściowego i fragmentu zagrożonego oberwaniem. Przez dziesięciolecia jaskinia wzbudzała duże zainteresowanie krajoznawców i naukowców, którzy m.in. starali się ustalić jej wiek i genezę. Współcześnie dla turystów udostępniona jest tylko niewielka, przyotworowa część jaskini, ponieważ pozostałe partie są trudno dostępne. Zwiedzanie trasy oświetlonej elektrycznie trwa kilka minut i jest płatne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Groty Mechowskie – panorama