Groty Qumran

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niektóre z grot, w których odnaleziono starożytne zwoje

Groty Qumran – jedenaście jaskiń położonych w pobliżu Qumran, w których odkryto zwoje znad Morza Martwego. Odnalezione ślady wskazują, że część z nich była zasiedlana od tysięcy lat[1].

Większość powstała w sposób naturalny, jednak niektóre groty zostały wykute w miękkiej marglowej skale przypuszczalnie w okresie osadnictwa w Qumran i służyły jako magazyny lub mieszkania. Siedem z nich znajduje się w bliskim sąsiedztwie osady, jedna na zachodzie, a dwie w wąwozie położonym na północy. Do trzech z nich dostęp prowadził jedynie od strony osady[2].

Rękopisy z Qumran[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Rękopisy z Qumran.

W 1947 roku trzech beduińskich chłopców udawał się ze stadem owiec i kóz do oazy Ain Feszcha. Gdy okazało się, że jedna z kóz zaginęła, jeden z nich udał się na poszukiwania. Przypadkowo natrafił na nieznaną sobie wcześniej jaskinię. Rzucił do jaskini kamień i usłyszał dźwięk tłuczonego dzbana. Następnego dnia postanowił wrócić w to samo miejsce z kolegą, Muhammadem ed-Dibem. Jak się później okazało natrafił na jaskinię, w której znajdowały się ukryte w dzbanie hebrajskie zwoje sprzed blisko dwóch tysięcy lat. W dzbanie tym znajdowało się siedem dużych, w miarę dobrze zachowanych zwojów. Odkrycie to rozłożone w czasie pociągnęło za sobą następne, co spowodowało odnalezienie w tym regionie 11 jaskiń zawierających zwoje oraz współczesną im osadę Qumran. W promieniu ośmiu kilometrów od niej przeszukano około 230 jaskiń, szczelin i innych kryjówek[3][4].

Łącznie w latach 1947–1956 odnaleziono zbiór 900 rękopisów spisanych po hebrajsku, aramejsku i grecku, w tym 233 manuskrypty biblijne.

Badania grot[edytuj | edytuj kod]

W latach 1984–1985 Joseph Patrich i Jigael Jadin przeprowadzili dokładną ekspertyzę 57 grot położonych na północ od Qumran oraz dwóch na południu. W latach 1985–1991 Patrich zbadał jeszcze pięć jaskiń i na ich podstawie doszedł do wniosku, że groty nie służyły jako mieszkania, lecz jako magazyny i kryjówki[5].

W 1988 roku w jaskini oznaczonej jako numerem 13 odnalazł mały dzbanek owinięty włóknem palmowym, w którym znajdowały się pozostałości lepkiego płynu. Patrich uznał, że mogą to być resztki aromatycznego balsamu. W 1991 r. odnalazł jeszcze kilka dzbanów oraz kompletny słój z suszonymi daktylami, co zdaniem naukowca mogło sugerować zawód jego właściciela, jednak w pobliżu nie odnaleziono żadnych innych śladów, które by to potwierdzały[6].

W dużej grocie oznaczonej przez Patricha numerem 24, leżącej między grotą 11Q i 3Q, odnaleziono znaki wskazujące na krótkotrwałe zasiedlenie. Z kolei jaskinia FQ37 znajdująca się na wysokim klifie dwa kilometry od Qumran, była trwale zamieszkiwana z uwagi na swój trudny dostęp[7].

Na przełomie 1995/1996 roku na wykopaliska przybyli Magen Broshi i Hanan Eshel, którzy postanowili zbadać groty pominięte przez Patricha, a które jak przypuszczali mogły być niegdyś zamieszkiwane. Skupili się wyłącznie na dwóch jaskiniach położonych w małym wąwozie na północ od Qumran, które oznaczyli jako C i F. Pierwsza z nich miała zawalony strop, przez który do jej wnętrza dostał się muł naniesiony przez powódź, jednak odkryto w niej 280 naczyń. Z kolei druga była zupełnie zawalona, ale po odgruzowaniu odnaleziono w niej 110 naczyń i ich fragmentów. Stąd uczeni wywnioskowali, że obszar ten był w przeszłości zamieszkany[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roland de Vaux: Archaeology and the Dead Sea Scrolls. Oxford: Oxford: Oxford University Press, 1973, s. 51.
  2. a b Magen Broshi, Hanan Eshel: Residential Caves at Qumran. 1999, s. 328-348.
  3. John M Allegro: The Dead Sea Scrolls. Harmondsworth: Pelican, 1956, s. 35.
  4. Joseph Patrich: Khirbet Qumran in the Light of New Archaeological Explorations in the Qumran Caves. Nowy Jork: New York Academy of Sciences, 1994, s. 74.
  5. Joseph Patrich: Khirbet Qumran in the Light of New Archaeological Explorations in the Qumran Caves. Nowy Jork: New York Academy of Sciences, 1994, s. 75.
  6. Joseph Patrich: Khirbet Qumran in the Light of New Archaeological Explorations in the Qumran Caves. Nowy Jork: New York Academy of Sciences, 1994, s. 91.
  7. Joseph Patrich: Khirbet Qumran in the Light of New Archaeological Explorations in the Qumran Caves. Nowy Jork: New York Academy of Sciences, 1994, s. 90.