Grunwald (dzielnica Poznania 1954–1990)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Poznania Grunwald
Dawna dzielnica Poznania
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miasto Poznań
SIMC 0969416
Powierzchnia 36,81 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności

120 158
Nr kierunkowy (+48) 61
Tablice rejestracyjne PO
Położenie na mapie Poznania
Położenie na mapie
Portal Portal Polska

Grunwald – dawna dzielnica administracyjna Poznania od 1954 do 1990 roku, obejmująca południowo-zachodnią część miasta.

Po 1990 roku dzielnice zostały zlikwidowane, jednak Urząd Miasta Poznania przydzielił ich dawne obszary do swoich pięciu delegatur, w których znajdowało się część instytucji gminnych. Granice dawnych dzielnic zostały wykorzystane w celu organizacji pracy urzędu miasta. Delegatura UM Poznań-Grunwald znajdowała się przy ul. Matejki 50[1].

Pod koniec funkcjonowania dzielnica Grunwald obejmowała obszar o powierzchni 36,81 km², co stanowiło 14,08% powierzchni Poznania[2]. W obszarze dawnej dzielnicy 31 grudnia 2011 roku zamieszkiwało 120 158 osób[3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

W 1954 r. dzielnica obejmowała powierzchnię 33,41 km², natomiast pod koniec funkcjonowania 36,81 km²[2].

Granice dzielnicy wytyczały licząc od północy: ul. Bukowska, ul. Franklina Delano Roosevelta, tory kolejowe trasy na Zbąszynek, ul. Przełęcz, ul. Głazowa, ul. Piargowa, ul. Leszczyńska, ul. Pszczyńska i Strumień Junikowski.

W dzielnicy wyróżniano obszary, które również zwyczajowo nazywa się dzielnicami:

Architektura[edytuj | edytuj kod]

W dzielnicy przeważały obszary jednolitej zabudowy mieszkalnej: od XIX-wiecznej na Łazarzu na wschodzie po powojenną w części środkowej i zachodniej, przy czym na zachodzie i południu przeważa zabudowa jednorodzinna, a na pozostałym obszarze wielorodzinna. Część budynków w okolicy ul. Matejki i Małeckiego (dzielnica Łazarz) posiada bardzo ciekawe formy eklektyczne (polska secesja – koniec XIX / początek XX wieku). Obiekty przemysłowe zlokalizowane są w okolicy ul. Marcelińskiej/Bułgarskiej (Kimball Electronics Poland – dawny Alcatel-Teletra) i ul. Grunwaldzkiej (GlaxoSmithKline - dawna Polfa). W części południowo-zachodniej (Junikowo) znajduje się największy cmentarz miejski Poznania tworzący oazę zieleni wraz z leżącymi na północ od niego ogródkami działkowymi i Laskiem Marcelińskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1954 roku Prezydium Rządu utworzyło dzielnicę Grunwald, jako jedną z pięciu[4]. W 1984 roku podział na 5 dzielnic Poznania ponowiła Rada Ministrów w granicach wyznaczonych przez Wojewódzką Radę Narodową w Poznaniu[5][6].

W 1987 r. przyłączono do dzielnicy część obszaru wsi Plewiska, zwane obecnie Osiedlem Kwiatowym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nabór kandydatów na rachmistrzów spisowych. Urząd Miasta Poznania, 2002-02-12. [dostęp 2011-04-11].
  2. a b (red.) Kazimierz Kruszka: Statystyczna karta historii Poznania. Poznań: Urząd Statystyczny w Poznaniu, 2008, s. 29. ISBN 978-83-61264-01-9.
  3. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-11. ISSN 2083-3342.
  4. Uchwała nr 666 Prezydium Rządu z dnia 7 października 1954 r. w sprawie podziału na dzielnice miasta Poznania (M.P. z 1954 r. Nr 111, poz. 1547)
  5. Uchwała nr 53 Rady Ministrów z dnia 30 marca 1984 r. w sprawie podziału miasta Poznania na dzielnice (M.P. z 1984 r. Nr 10, poz. 68)
  6. Uchwała Nr XXIII/131/84 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 23 lutego 1984 r. ws. podziału miasta Poznania na dzielnice

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ​ISBN 978-83-7445-018-8
  2. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, Poznań: KAW, 1986, s. 44-45, ISBN 83-03-01260-6, OCLC 835895412.
  3. Marcin Libicki, Poznań - przewodnik, Piotr Libicki (ilust.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 99-104, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402.