Grupa Operacyjna „Jasło”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grupa Operacyjna „Jasło”
Grupa Operacyjna „Południowa”
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca Jasło
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Jasło
Formacja Korpus Ochrony Pogranicza
Podległość Armia „Karpaty”
Dowództwo KOP

Grupa Operacyjna „Jasło” (GO „Jasło”) – grupa operacyjna Wojska Polskiego.

Z dniem 25 sierpnia 1939 roku decyzją Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych dowództwo Odcinka „Jasło” oraz Pododcinków „Sucha”, „Nowy Sącz” i „Sanok” zostały wcielone do KOP[1].

Grupa Operacyjna „Jasło” w kampanii wrześniowej walczyła w składzie Armii „Karpaty”.

Organizacja pokojowa Organizacja wojenna
Dowództwo Odcinka „Jasło” Dowództwo GO „Jasło”
Pododcinek „Nowy Sącz” 2 Brygada Górska
Pododcinek „Sanok” 3 Brygada Górska
Pododcinek „Sucha”
Obsada personalna dowództwa[2]
dowódca gen. bryg. Kazimierz Orlik-Łukoski
szef sztabu ppłk dypl. Adam Rudnicki do 8 IX 1939
ppłk dypl. Włodzimierz Rytarowski do 11 IX 1939
mjr dypl. Jan Pawłowski od 12 IX 1939
oficer informacyjny kpt. art. Henryk Boroń[a]
oficer operacyjny kpt. dypl. Aleksander Kieres
kwatermistrz kpt. dypl. art. Tadeusz Deska
dowódca łączności mjr łącz. Kazimierz Józef Hojarski[b]
dowódca saperów kpt. Stanisław Bielenin
szef służby zdrowia mjr lek. dr Ignacy Bernard Chrzanowski[c]
szef służby weterynaryjnej kpt. lek. wet. dr Marian Górniewicz

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Kpt. art. Henryk Boroń był słuchaczem I rocznika Kursu 1938-1940 Wyższej Szkoły Wojennej. W 1940 roku we Francji był dowódcą 1 baterii 2 pal.
  2. Kazimierz Józef Hojarski ps. „Bocheński”, „Wandek” (ur. 26 lipca 1898, zm. 4 czerwca 1976 we Wrocławiu) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 4 pułku piechoty Legionów Polskich[3]. W czasie pokoju pełnił służbę w 2 płącz. w Jarosławiu, 5 btlgr w Krakowie i Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu (od czerwca 1934 roku[4]). Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów łączności. Przed objęciem stanowiska dowódcy łączności Odcinka „Jasło” był dowódcą łączności 24 DP w Jarosławiu. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi[5]. W 1944 roku był szefem łączności Obszaru Warszawskiego AK. Wziął udział w powstaniu warszawskim. 1 września 1944 roku został mianowany podpułkownikiem. Po zakończeniu powstania przebywał w niemieckiej niewoli. 9 czerwca 1976 roku został pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim[6].
  3. Mjr lek. dr Ignacy Bernard Chrzanowski (ur. 20 maja 1895 roku) do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii austro-węgierskiej. W 1923 roku uzyskał dyplom doktora nauk medycznych. 18 lutego 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (grupa lekarzy). W styczniu 1934 roku został przeniesiony z 5 dak do 20 pp w Krakowie na stanowisko starszego lekarza[7]. Od listopada 1935 roku pełnił służbę w 5 Szpitalu Okręgowym w Krakowie. W marcu 1939 roku na stanowisku starszego ordynatora oddziału ocznego. Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Niepodległości[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. CLVIII.
  2. Dalecki 1979 ↓, s. 298.
  3. Kazimierz Józef Hojarski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-10-09]..
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 167.
  5. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 264, 538.
  6. Kazimierz Józef Hojarski. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2019-10-09]..
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 16.
  8. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 369, 893.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]