Grupa Operacyjna „Piotrków”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grupa Operacyjna „Piotrków”
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca Piotrków
Dowódcy
Ostatni gen. bryg. Wiktor Thommée
Działania zbrojne
Kampania wrześniowa
Bitwa pod Piotrkowem Trybunalskim
Bitwa pod Borową Górą
Organizacja
Dyslokacja Piotrków
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Podległość Armia „Łódź”
Armia lodz 1939.png
Gory borowskie 1939.png

Grupa Operacyjna „Piotrków” (GO „Piotrków”) – grupa operacyjna Wojska Polskiego II RP.

Powstanie grupy operacyjnej[edytuj | edytuj kod]

W okresie od marca do końca sierpnia 1939 pas działań armii „Łódź” wynosił około 100 km na linii Warty i Widawki od Sieradza po Borowskie Góry, a w związku z tym jej zadania przerastały możliwości operacyjno–taktyczne. Początkowo dowódca armii „Łódź” gen. Juliusz Rómmel nie przewidywał utworzenia żadnej grupy operacyjnej, jednak patrząc na trudności jakie mogą wyniknąć podczas wykonywania powierzonego zadania oraz kłopotami związanymi z dowodzeniem oddziałami rozrzuconymi na dużym terenie rozważał konieczność zreorganizowania dowodzenia. Zdecydował się, więc na tworzenie wyższych związków taktycznych – grup operacyjnych (GO „Piotrków” i GO gen. Franciszka Dindorf-Ankowicza), które miały być całkowicie podporządkowane dowództwu armii. Pierwsze rozmowy z gen. Thomméem przewidzianym na dowódcę GO przeprowadzone zostały w Łodzi, a następnie omówione z Rydzem-Śmigłym podczas jego pobytu w armii „Łódź” w lipcu 1939. Z powodu braku odpowiednich dokumentów trudno prześledzić proces powstawania grupy, ale w świetle istniejących materiałów nasuwa się wniosek, że musiała ona powstać najpóźniej 31 sierpnia 1939[1].

GO po utworzeniu miała zadanie:

  1. osłony granicy przez wysunięcie 30 DP w rejon Działoszyna, a Wołyńskiej BK w rejon lasów na północ od Kłobucka oraz rozpoznania i opóźniania nieprzyjaciela na wysuniętej pozycji przez trzy dni;
  2. obrony przez 30 DP i 7 baon ckm ogólnej linii: Chrząstawa, Faustynów, Lubiec, Magdalenów, Żar, Słupia, Rząsawa, Księży Młyn, Morgi Zawadowskie, płd. stok wzg. 278,5, Góry Borowskie, Ludwików, Jeżów, Rozprza;
  3. utrzymania łączności z 7 DP w rejonie Częstochowy i dozorowania kierunku Radomsko, Skarżysko[2].

Obsada personalna dowództwa grupy[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna dowództwa grupy[3]:

  • dowódca grupy – gen. bryg. Wiktor Thommée
  • adiutant – kpt. Seweryn Białkowski
  • szef sztabu – ppłk dypl. Mieczysław Józef Wilczewski
  • oficer operacyjny – mjr dypl. Izydor Kwieciński
  • II oficer operacyjny – por. Władysław Jachowicz
  • I oficer informacyjny – mjr dypl. Cezary Niewęgłowski
  • II oficer informacyjny – mjr Józef Herzog
  • kwatermistrz – ppłk dypl. Mirosław Kalinka
  • dowódca artylerii – płk art. Henryk Kreiss
  • sztabu dowódcy artylerii – mjr Marian Czyż
  • szef łączności – mjr Zygmunt Chimiak
  • oficer ordynansowy – kpt. Jan Kawnatis
  • oficer ordynansowy – por. Władysław Wojtkowski
  • dowódca żandarmerii – ppłk żand. Antoni Rudnicki

Organizacja grupy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bielski 1991 ↓, s. 16-18.
  2. Bielski 1991 ↓, s. 20-21.
  3. Bielski 1991 ↓, s. 346.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]