Gruzińska Droga Wojenna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Początek drogi Władykaukaz
Koniec drogi Tbilisi
Długość 208 km
Zdjęcie
Widok w kierunku Władykaukazu
Widok w kierunku Władykaukazu
Zdjęcie satelitarne na wysokości Stepancmindy
Droga w roku 1911

Gruzińska Droga Wojenna (gruz. საქართველოს სამხედრო გზა, Sakartwelos Samchedro Gza; ros. Военно-Грузинская дорога, Wojenno-Gruzinskaja doroga) – główny szlak przechodzący w poprzek Wielkiego Kaukazu. Biegnie z Tbilisi (w Gruzji) do Władykaukazu (w Osetii Północnej) łącząc regiony Południowego i Północnego Kaukazu. Gruzińska Droga Wojenna ma długość 208 km a w najwyższym punkcie, tj. na Przełęczy Krzyżowej wznosi się na wysokość 2379 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Szlak dobrze znany był już w starożytności. Od początku wykorzystywały go armie (np. rzymskie, perskie, mongolskie), kupcy a nawet całe ludy wędrujące między Azją i Europą. W czasach gruzińskiej monarchii szlak ten był mocno ufortyfikowany i najczęściej podległy bezpośrednio królom. Na początku XIX wieku po przyłączeniu Gruzji do Rosji potrzebne było utrzymanie stałej komunikacji z nowymi terenami[1]. Postanowiono przebudować istniejącą Drogę Darialską (od nazwy wąwozu). Prace nadzorowali inżynierowie Korpusu Kaspijskiego i pomimo dość wolnego tempa zostały one ukończone w 1814 roku[1].

Droga była przejezdna cały rok i kursowała po niej tzw. ekstrapoczta łącząca Petersburg z Tbilisi. W 1834 roku uruchomiono również komunikację pocztową pomiędzy fortem we Władykaukazie a Tbilisi[1]. Na trasie powstały stacje pocztowe w których można było wymienić konie i zanocować[1]. Kryte bryki pocztowe zabierały oprócz poczty 20 pasażerów i robiły ponad sto kilometrów dziennie[1].

Na początku drugiej połowy XIX wieku rozpoczęto przebudowę, a wykonanie projektu i nadzór nad pracami powierzono Polakowi Bolesławowi Statkowskiemu[1]. Prace prowadzono w bardzo trudnych warunkach, ale w 1861 roku droga została otwarta[1]. Od tego momentu szlak zaczęto nazywać Gruzińską Drogą Wojenną[1]. Władze rosyjskie poszerzyły i wzmocniły istniejącą drogę, co pozwoliło na szybki przerzut dużych oddziałów w czasie wojny z północnokaukaskimi góralami w Czeczenii i Dagestanie.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Wzdłuż Gruzińskiej Drogi Wojennej zachowało się wiele zabytkowych świątyń i budowli obronnych, które w połączeniu z malowniczym krajobrazem stanowią wielką atrakcję turystyczną. Do największych atrakcji leżących wzdłuż tej trasy należą (z południa na północ):

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Miłosz G. i A., Kaukaz, Warszawa,1979 s. 138- 139 ​ISBN 83-214-0014-0