Gruzińskie Narodowe Centrum Rękopisów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Restauracja uszkodzonych rękopisów

Gruzińskie Narodowe Centrum Rękopisów (gruz. საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი), dawniej pod nazwą Instytut Rękopisów, należy do Gruzińskiej Narodowej Akademii Nauk, założony w 1958 roku, w Tbilisi. Jego dyrektorem, od maja 2015, jest Zaza Abashidze.

Przechowywane są tu kolekcje rękopisów oraz dokumentów w języku ormiańskim, greckim, perskim, arabskim, azerskim, hebrajskim, syryjskim, tureckim, rosyjskim i innych językach[1]. Najliczniejszą grupę stanowią rękopisy gruzińskie. Pochodzą z wieków V-XIX i przechowywane są w czterech kolekcjach: A[2], H[3], Q[4] oraz S[5]. W skład kolekcji wchodzą dzieła i dokumenty o charakterze zarówno religijnym, jak i świeckim. Dzieła religijne opisują m.in. żywoty świętych męczenników. Ponadto do kolekcji należą pisma o charakterze astrologicznym, geograficznym, medycznym, matematycznym i militarnym[6].

Kolekcja greckich rękopisów zawiera 51 egzemplarzy, pochodzących z wieków IX-XVIII. Są one kopiami zarówno dzieł starożytnych, jak i nowożytnych. Rękopisy pisane są na papierze i pergaminie. Większość z nich ma kościelne przeznaczenie (m.in. rękopisy biblijne), ale są wśród nich również traktaty medyczne[7]. Kolekcja rosyjskich rękopisów liczy ponad 500 egzemplarzy. Większość z nich ma późne pochodzenie, od XVI do XIX wieku. Wśród nich znajdują się przekłady korespondencji gruzińskich królów, gruzińskiej arystokracji, autografy Lwa Tołstoja oraz Piotra Czajkowskiego, cerkiewnych dokumentów[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]