Grzechy hetmańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzechy hetmańskie. Obrazy z końca XVIII wieku
Autor Józef Ignacy Kraszewski
Typ utworu powieść historyczno-obyczajowa
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Warszawa
Język polski
Data wydania 1879
Wydawca S. Lewental

Grzechy hetmańskie. Obrazy z końca XVIII wieku – powieść historyczno-obyczajowa Józefa Ignacego Kraszewskiego wydana w 1879 roku.

Pierwotnie drukowana w odcinkach w warszawskim tygodniku „Kłosy” (styczeń–wrzesień 1879), w tym samym roku opublikowana w jednotomowej edycji przez Salomona Lewentala, ponownie dopiero w 1933 w Krakowie. Ukazała się też w przekładzie niemieckim (1881) i trzykrotnie w rosyjskim (18883, 1900, 1915)[1].

Treść[edytuj | edytuj kod]

Rzeczpospolita stanisławowska z drugiej połowy XVIII wieku. Trwa polityczna rywalizacja dwóch stronnictw – hetmańskiego, na czele którego stoi marzący o królewskiej koronie hetman Jan Klemens Branicki, i związanego z Rosją obozu Czartoryskich (tzw. Familii).

W tym samym czasie w skromnym majątku położonym nieopodal hetmańskiej siedziby w Białymstoku, w Choroszczy, mieszka uboga, niedawno owdowiała ziemianka Beata, do której wielu latach nauki powraca jej syn Teodor. Wkrótce los zetknie go z hetmanem Branickim, który będzie chciał go pozyskać do pracy na rzecz swego stronnictwa. Okaże się jednak, że dumnego magnata i panią Beatę dzieli pewna dramatyczna tajemnica z przeszłości, która Teodorowi uniemożliwia karierę przy Branickim i kieruje go w stronę wrogiego stronnictwa Czartoryskich…

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Nota wydawnicza” do wydania z 1975 r., s. 367.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]