Grzegorz Augustynik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzegorz Augustynik
Ilustracja
Grzegorz Augustynik
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1847
Zagórze
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1929
Kraków
proboszcz parafii Matki Boskiej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej
Okres sprawowania 1897–1902
oraz
Okres sprawowania 1906–1916
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 31 sierpnia 1872
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)
Krzyż Legionowy

Grzegorz Augustynik (ur. 25 listopada 1847 w Zagórzu, zm. 10 listopada 1929 w Krakowie) – polski ksiądz rzymskokatolicki, działacz społeczno-kulturalny.

Kościół Matki Boskiej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej w fazie budowy
Grób ks. Grzegorza Augustynika w kaplicy Porcjunkuli w 2018 roku

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grzegorz Augustynik urodził się 25 listopada 1847 roku w Zagórzu (obecnie dzielnicy Sosnowca) – wtedy wiosce usytuowanej nieopodal Dąbrowy Górniczej, w rodzinie robotników rolnych. Szkołę elementarną ukończył w Zagórzu, był jednym z wielu wychowanków Sługi Bożej Wandy Malczewskiej (1822-1896) i Jacka Siemieńskiego. Był też pierwszym jej biografem. W latach 1861-1869 uczęszczał do gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. W 1869 r. wstąpił na Wydział Medyczny Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce przeniósł się jednak do Seminarium Duchownego w Kielcach. Święcenia kapłańskie otrzymał 31 sierpnia 1872 r. Studia teologiczne kontynuował w Akademii Duchownej Rzymskokatolickiej w Petersburgu. Nie ukończył ich jednak i został wikariuszem – początkowo w parafii Janina, następnie – w Siemoni, Bobrownikach, Grodźcu i Czeladzi. W latach 1883-1897 był administratorem parafii i dziekanem we Włoszczowie.

Dwukrotnie był proboszczem parafii Matki Boskiej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej (1897-1902 i 1906-1916), gdzie rozwinął intensywną działalność duszpasterską i społeczno-kulturalną. W 1911 roku Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich przy parafii, na którego czele stał ks. Grzegorz Augustynik, zakupiło działkę przy dawnej ulicy Staropocztowej, na której wybudowano budynek z salą widowiskową, która odtąd służyła jako miejsce spotkań członków stowarzyszenia. Na sali widowiskowej organizowane były różnego rodzaju wykłady i pogadanki. W budynku tym mieściła się także biblioteka oraz kółko teatralne. Został budowniczym kościoła Matki Boskiej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej. Projekt kościoła jest autorstwa Stefana Pomian Pomianowskiego; zgodnie z projektem miał powstać kościół o trzech nawach, wkomponowany w istniejący stary kościół pw św. Aleksandra. Nowemu kościołowi nadano tytuł Najświętszej Marii Panny Anielskiej. Budowa trwała czternaście lat. W 1912 r. dokonano konsekracji kościoła. Powstała monumentalna neogotycka świątynia o wymiarach: długość 68 m, szerokość 30 m, wysokość wewnątrz 30 m i wieżach, z których najwyższa ma wysokość 86 m. Przy okazji pobytu w Rzymie w 1900 r. ks. Grzegorz Augustynik podjął starania o uzyskanie odpustu dla kościoła Matki Boskiej Anielskiej. Na mocy breve Leona XIII z 19 marca 1901 r. został on podniesiony do godności bazyliki i odtąd nosi tytuł probazyliki.

W latach 1902-1906 zarządzał parafią Książ Wielki. W 1916 r. przeniósł się do diecezji włocławskiej, gdzie został proboszczem i dziekanem w Łasku. W 1921 r. zrezygnował z działalności duszpasterskiej i zamieszkał na Jasnej Górze, gdzie przywdział habit paulinów. Prowadził intensywną działalność piśmienniczą – obejmującą łącznie 45 pozycji zwartych i liczne artykuły z problematyki społeczno-religijnej. Był autorem bardzo popularnego śpiewnika kościelnego.

Zmarł 10 listopada 1929 w Krakowie. Został pochowany 15 listopada 1929 roku w Dąbrowie Górniczej, w kaplicy Porcjunkuli przy sanktuarium Matki Bożej Anielskiej[1].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Za działalność w służbie Kościoła otrzymał w 1908 r. odznaczenie papieskie Pro Ecclesia et Pontifice, natomiast w 1914 r. został mianowany prałatem domowym papieża Piusa XI. 21 grudnia 1906 otrzymał tytuł honorowego kanonika kolegiaty kaliskiej. Został także odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[2] i Krzyżem Legionowym.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Włoszczowy został mu nadany ok. 1929 r.[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Miłość Boga i Ojczyzny okazana w czynach czyli żywot świętobliwej Polki Panny Wandy Justyny Nepomuceny Malczewskiej, jej objawienia i przepowiednie dotyczące kościoła i Polski. (Wyd. 4, Częstochowa 1927)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Agnieszka Raczyńska: U Matki, która wszystko rozumie. W: Niedziela. Edycja sosnowiecka 33/2017 [on-line]. Kuria Metropolitalna w Częstochowie, 2017-08-10. [dostęp 2018-05-15].
  2. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej i społecznej” M.P. z 1929 r. Nr 276, poz. 638
  3. Życiorys w serwisie gminy Włoszczowa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]