Grzegorz Lato

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzegorz Lato
Ilustracja
Imię i nazwisko Grzegorz Bolesław Lato
Data i miejsce
urodzenia
8 kwietnia 1950
Malbork, Polska
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 175 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1962–1980
1980–1982
1982–1984
Stal Mielec
Lokeren
Atlante
295 (112)
64 (12)
45 (16)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1971–1984  Polska 100 (45)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988–1990
1991–1993
1993–1995
1995–1996
1996–1997
1997
1999
North York Rockets Toronto
Stal Mielec
Olimpia Poznań
Amica Wronki
Stal Mielec
Kavala
Widzew Łódź
Grzegorz Lato
Kopia medalu i autografu w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Grzegorz Lato podczas wygranego 3:2 meczu z Argentyną na Mistrzostwach Świata 1974

Grzegorz Bolesław Lato (ur. 8 kwietnia 1950 w Malborku) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski i polityk.

Wielokrotny reprezentant Polski i członek Klubu Wybitnego Reprezentanta. Trzykrotny uczestnik finałów mistrzostw świata z 1974 (król strzelców), 1978 i 1982. Dwukrotny medalista mistrzostw świata, złoty i srebrny medalista igrzysk olimpijskich. Senator V kadencji. W latach 2008–2012 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Życiorys[edytuj]

Kariera klubowa[edytuj]

Grzegorz Lato przez większą część kariery sportowej pozostawał związany ze Stalą Mielec, w barwach której występował w latach 1962–1980. W sezonie 1972/1973 zdobył z tym klubem Mistrzostwo Polski, natomiast sam z 13 bramkami został królem strzelców polskiej ligi. Po tytuł króla strzelców z 19 golami sięgnął ponownie w sezonie 1974/1975, który jego drużyna zakończyła na drugim miejscu. W kolejnym sezonie 1975/1976 po raz drugi wywalczył ze Stalą Mielec tytuł mistrzowski, oraz dotarł z nią do ćwierćfinału Pucharu UEFA. W 1974 został wybrany Piłkarzem Roku w plebiscycie katowickiego „Sportu”, a także zajął 6. miejsce w plebiscycie „France Football” na najlepszego piłkarza Europy. W 1977 i 1981 wybierany Piłkarzem Roku w plebiscycie „Piłki Nożnej”. W Stali Mielec rozegrał 272 mecze, zdobywając 111 goli w I lidze. Wystąpił także w 23 meczach i zdobył 6 bramek w II lidze. W 1980 podpisał kontrakt z belgijskim KSC Lokeren. W tym klubie występował przez dwa lata. Rozegrał dla niego 64 ligowe spotkania, w których zdobył 12 goli. W 1982 został zawodnikiem meksykańskiego klubu Atlante FC. W 1983 wygrał z nim Puchar Mistrzów CONCACAF. W latach 1984–1991, po zakończeniu profesjonalnej kariery, grywał jeszcze w kanadyjskim, polonijnym klubie Polonia Hamilton, występującym w amatorskich rozgrywkach prowincji Ontario.

Kariera trenerska[edytuj]

Jest absolwentem Szkoły Trenerów PZPN, którą ukończył w 1996. Trenował następujące kluby:

Działalność polityczna i społeczna[edytuj]

W latach 2001–2005 zasiadał w Senacie Rzeczypospolitej Polskiej z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu rzeszowskiego. Wchodził w skład Komisji Emigracji i Polaków za Granicą oraz w Komisji Nauki, Edukacji i Sportu[2]. W 2005 był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich. W 2004 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego, a w 2005 i 2007 w wyborach parlamentarnych.

Uchwałą zgromadzenia walnego PZPN z 30 października 2008 został wybrany na prezesa zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej. W tajnym głosowaniu otrzymał 57 głosów, a jego kontrkandydaci Zdzisław Kręcina i Zbigniew Boniek odpowiednio 36 i 19 głosów przy 1 głosie nieważnym[3]. Kadencję zakończył 26 października 2012, nie ubiegał się o reelekcję na to stanowisko[4].

Był również przewodniczącym Klubu Wybitnego Reprezentanta. Zagrał samego siebie w jednym z odcinków seriali Świat według Kiepskich, Skarb sekretarza, a także w filmie Jest sprawa.... Był bohaterem filmu dokumentalnego Jeden z dwudziestu dwóch[5].

Sukcesy[edytuj]

Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne

Odznaczenia[edytuj]

Reprezentacja Polski[edytuj]

W drużynie narodowej rozegrał 104 mecze (w tym 100 oficjalnych) i zdobył 45 bramek. Pod względem liczby rozegranych spotkań znajduje się na 2. miejscu wśród reprezentantów Polski (za Michałem Żewłakowem), zaś pod względem zdobytych goli ustępuje tylko Lubańskiemu.

Bramki dla reprezentacji zdobywał w 37 meczach (35 oficjalnych):

  • oficjalne: T – 23/19; eME – 4/4; eMŚ – 5/4; MŚ – 10/8
  • nieoficjalne: IO – 3/2
Legenda

T – mecz towarzyski; eIO – eliminacje Igrzysk Olimpijskich; IOIgrzyska Olimpijskie; eME – eliminacje Mistrzostw Europy; eMŚ – eliminacje Mistrzostw Świata; Mistrzostwa Świata; U-21 – mecz przeciwko reprezentacji młodzieżowej

Grzegorz Lato – występy w reprezentacji Polski
mecz data miejsce gospodarz gość wynik klucz gole
(nieof.) 10 listopada 1971 Gijon Hiszpania Polska 0:2 eIO
1 17 listopada 1971 Hamburg RFN Polska 0:0 eME
2 5 grudnia 1971 Izmir Turcja Polska 1:0 eME
(nieof.) 26 kwietnia 1972 Szczecin Polska Hiszpania 2:0 eIO
3 3 września 1972 Ratyzbona Dania Polska 1:1 IO
4 20 marca 1973 Łódź Polska USA 4:0 T
5 19 sierpnia 1973 Warna Bułgaria Polska 0:2 T 2
6 12 września 1973 Chorzów Polska Walia 3:0 eMŚ 1
7 10 października 1973 Rotterdam Holandia Polska 1:1 T
8 17 października 1973 Londyn Anglia Polska 1:1 eMŚ
9 21 października 1973 Dublin Irlandia Polska 1:0 T
10 17 kwietnia 1974 Liège Belgia Polska 1:1 T
11 15 maja 1974 Warszawa Polska Grecja 2:0 T 1
12 15 czerwca 1974 Stuttgart Polska Argentyna 3:2 2
13 19 czerwca 1974 Monachium Polska Haiti 7:0 2
14 23 czerwca 1974 Stuttgart Polska Włochy 2:1
15 26 czerwca 1974 Stuttgart Polska Szwecja 1:0 1
16 30 czerwca 1974 Frankfurt Polska Jugosławia 2:1 1
17 3 lipca 1974 Frankfurt RFN Polska 1:0
18 6 lipca 1974 Monachium Polska Brazylia 1:0 1
19 1 września 1974 Helsinki Finlandia Polska 1:2 eME 1
20 4 września 1974 Warszawa Polska NRD 1:3 T 1
21 7 września 1974 Wrocław Polska Francja 0:2 T
22 9 października 1974 Poznań Polska Finlandia 3:0 eME 1
23 13 listopada 1974 Praga Czechosłowacja Polska 2:2 T
24 26 marca 1975 Poznań Polska USA 7:0 T 2
25 19 kwietnia 1975 Rzym Włochy Polska 0:0 eME
26 28 maja 1975 Halle NRD Polska 1:2 T 1
27 24 czerwca 1975 Seattle USA Polska 0:4 T 1
28 6 lipca 1975 Montréal Kanada Polska 1:8 T 3
29 9 lipca 1975 Toronto Kanada Polska 1:4 T
30 10 września 1975 Chorzów Polska Holandia 4:1 eME 1
31 8 października 1975 Łódź Polska Węgry 4:2 T
32 15 października 1975 Amsterdam Holandia Polska 3:0 eME
33 26 października 1975 Warszawa Polska Włochy 0:0 eME
34 24 marca 1976 Chorzów Polska Argentyna 1:2 T
35 24 kwietnia 1976 Lens Francja Polska 2:0 T
36 6 maja 1976 Ateny Grecja Polska 1:0 T
37 11 maja 1976 Bazylea Szwajcaria Polska 2:1 T
38 26 maja 1976 Poznań Polska Irlandia 0:2 T
(nieof.) 30 czerwca 1976 Chorzów Polska Brazylia 3:0 U-21
39 18 lipca 1976 Montréal Polska Kuba 0:0 IO
40 22 lipca 1976 Montréal Polska Iran 3:2 IO
41 25 lipca 1976 Montréal Polska Korea Płn. 5:0 IO 2
(nieof.) 27 lipca 1976 Montréal Polska Brazylia 2:0 IO
42 31 lipca 1976 Montréal Polska NRD 1:3 IO 1
43 16 października 1976 Porto Portugalia Polska 0:2 eMŚ 2
44 13 kwietnia 1977 Budapeszt Węgry Polska 2:1 T
45 24 kwietnia 1977 Dublin Irlandia Polska 0:0 T
46 1 maja 1977 Kopenhaga Dania Polska 1:2 eMŚ
47 15 maja 1977 Limassol Cypr Polska 1:3 eMŚ 1
48 29 maja 1977 Buenos Aires Argentyna Polska 3:1 T 1
49 10 czerwca 1977 Lima Peru Polska 1:3 T
50 12 czerwca 1977 La Paz Boliwia Polska 1:2 T 1
51 19 czerwca 1977 São Paulo Brazylia Polska 3:1 T
52 24 sierpnia 1977 Wiedeń Austria Polska 2:1 T
53 7 września 1977 Wołgograd ZSRR Polska 4:1 T 1
54 21 września 1977 Chorzów Polska Dania 4:1 eMŚ 1
55 29 października 1977 Chorzów Polska Portugalia 1:1 eMŚ
56 22 marca 1978 Luksemburg Luksemburg Polska 1:3 T
57 5 kwietnia 1978 Poznań Polska Grecja 5:2 T 1
58 12 kwietnia 1978 Łódź Polska Irlandia 3:0 T
59 26 kwietnia 1978 Warszawa Polska Bułgaria 1:0 T 1
60 1 czerwca 1978 Buenos Aires Polska RFN 0:0
61 6 czerwca 1978 Rosario Polska Tunezja 1:0 1
62 10 czerwca 1978 Rosario Polska Meksyk 3:1
63 14 czerwca 1978 Rosario Argentyna Polska 2:0
64 18 czerwca 1978 Mendoza Polska Peru 1:0
65 21 czerwca 1978 Mendoza Polska Brazylia 1:3 1
66 6 września 1978 Reykjavík Islandia Polska 0:2 eME 1
67 11 października 1978 Bukareszt Rumunia Polska 1:0 T
68 15 sierpnia 1978 Wrocław Polska Szwajcaria 2:0 eME
69 18 lutego 1979 Tunis Tunezja Polska 0:2 T
70 21 marca 1979 Algier Algieria Polska 0:1 T 1
71 4 kwietnia 1979 Chorzów Polska Węgry 1:1 T 1
72 18 kwietnia 1979 Lipsk NRD Polska 2:1 eME
73 2 maja 1979 Chorzów Polska Holandia 2:0 eME
74 29 sierpnia 1979 Warszawa Polska Rumunia 3:0 T 1
75 12 września 1979 Lozanna Szwajcaria Polska 0:2 eME
76 26 września 1979 Chorzów Polska NRD 1:1 eME
77 10 października 1979 Kraków Polska Islandia 2:0 eME
78 17 października 1979 Amsterdam Holandia Polska 1:1 eME
79 26 marca 1980 Budapeszt Węgry Polska 2:1 T 1
80 2 kwietnia 1980 Bruksela Belgia Polska 2:1 T 1
81 19 kwietnia 1980 Turyn Włochy Polska 2:2 T
82 26 kwietnia 1980 Borovo Jugosławia Polska 2:1 T
83 13 maja 1980 Frankfurt RFN Polska 3:1 T
84 28 maja 1980 Poznań Polska Szkocja 1:0 T
85 22 czerwca 1980 Warszawa Polska Irak 3:0 T 1
86 29 czerwca 1980 São Paulo Brazylia Polska 1:1 T 1
87 3 lipca 1980 Santa Cruz Boliwia Polska 0:1 T
88 10 lipca 1980 Bogotá Kolumbia Polska 1:4 T
89 24 września 1980 Chorzów Polska Czechosłowacja 1:1 T
90 2 maja 1981 Chorzów Polska NRD 1:0 eMŚ
91 10 października 1981 Lipsk NRD Polska 2:3 eMŚ
92 18 listopada 1981 Łódź Polska Hiszpania 2:3 T
93 14 czerwca 1982 Vigo Polska Włochy 0:0
94 19 czerwca 1982 La Coruña Polska Kamerun 0:0
95 22 czerwca 1982 La Coruña Polska Peru 5:1 1
96 28 czerwca 1982 Barcelona Polska Belgia 3:0
97 4 lipca 1982 Barcelona Polska ZSRR 0:0
98 8 lipca 1982 Barcelona Polska Włochy 0:2
99 10 lipca 1982 Alicante Polska Francja 3:2
100 17 kwietnia 1984 Warszawa Polska Belgia 0:1 T

Przypisy

Bibliografia[edytuj]