Grzegorz Lato

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzegorz Lato
Ilustracja
Grzegorz Lato (z lewej) podczas wygranego 3:2 meczu z Argentyną na Mistrzostwach Świata 1974
Imię i nazwisko Grzegorz Bolesław Lato
Data i miejsce
urodzenia
8 kwietnia 1950
Malbork, Polska
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 175 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1962–1980
1980–1982
1982–1984
Stal Mielec
Lokeren
Atlante
295 (112)
64 (12)
45 (16)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1971–1984  Polska 100 (45)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988–1990
1991–1993
1993–1995
1995–1996
1996–1997
1997
1999
North York Rockets Toronto
Stal Mielec
Olimpia Poznań
Amica Wronki
Stal Mielec
Kavala
Widzew Łódź
Grzegorz Lato
Kopia medalu i autografu w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Grzegorz Lato (2010)

Grzegorz Bolesław Lato (ur. 8 kwietnia 1950 w Malborku) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski i polityk.

Wielokrotny reprezentant Polski i członek Klubu Wybitnego Reprezentanta. Trzykrotny uczestnik finałów mistrzostw świata z 1974 (król strzelców), 1978 i 1982. Dwukrotny medalista mistrzostw świata, złoty i srebrny medalista igrzysk olimpijskich. Senator V kadencji. W latach 2008–2012 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Życiorys[edytuj]

Kariera klubowa[edytuj]

Grzegorz Lato przez większą część kariery sportowej pozostawał związany ze Stalą Mielec, w barwach której występował w latach 1962–1980. W sezonie 1972/1973 zdobył z tym klubem Mistrzostwo Polski, natomiast sam z 13 bramkami został królem strzelców polskiej ligi. Po tytuł króla strzelców z 19 golami sięgnął ponownie w sezonie 1974/1975, który jego drużyna zakończyła na drugim miejscu. W kolejnym sezonie 1975/1976 po raz drugi wywalczył ze Stalą Mielec tytuł mistrzowski, oraz dotarł z nią do ćwierćfinału Pucharu UEFA. W 1974 został wybrany Piłkarzem Roku w plebiscycie katowickiego „Sportu”, a także zajął 6. miejsce w plebiscycie „France Football” na najlepszego piłkarza Europy. W 1977 i 1981 wybierany Piłkarzem Roku w plebiscycie „Piłki Nożnej”. W Stali Mielec rozegrał 272 mecze, zdobywając 111 goli w I lidze. Wystąpił także w 23 meczach i zdobył 6 bramek w II lidze. W 1980 podpisał kontrakt z belgijskim KSC Lokeren. W tym klubie występował przez dwa lata. Rozegrał dla niego 64 ligowe spotkania, w których zdobył 12 goli. W 1982 został zawodnikiem meksykańskiego klubu Atlante FC. W 1983 wygrał z nim Puchar Mistrzów CONCACAF. W latach 1984–1991, po zakończeniu profesjonalnej kariery, grywał jeszcze w kanadyjskim, polonijnym klubie Polonia Hamilton, występującym w amatorskich rozgrywkach prowincji Ontario.

Kariera trenerska[edytuj]

Jest absolwentem Szkoły Trenerów PZPN, którą ukończył w 1996. Trenował następujące kluby:

Działalność polityczna i społeczna[edytuj]

W latach 2001–2005 zasiadał w Senacie Rzeczypospolitej Polskiej z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu rzeszowskiego. Wchodził w skład Komisji Emigracji i Polaków za Granicą oraz w Komisji Nauki, Edukacji i Sportu[2]. W 2005 był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich. W 2004 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego, a w 2005 i 2007 w wyborach parlamentarnych.

Uchwałą zgromadzenia walnego PZPN z 30 października 2008 został wybrany na prezesa zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej. W tajnym głosowaniu otrzymał 57 głosów, a jego kontrkandydaci Zdzisław Kręcina i Zbigniew Boniek odpowiednio 36 i 19 głosów przy 1 głosie nieważnym[3]. Kadencję zakończył 26 października 2012, nie ubiegał się o reelekcję na to stanowisko[4].

Był również przewodniczącym Klubu Wybitnego Reprezentanta. Zagrał samego siebie w jednym z odcinków seriali Świat według Kiepskich, Skarb sekretarza, a także w filmie Jest sprawa.... Był bohaterem filmu dokumentalnego Jeden z dwudziestu dwóch[5].

Sukcesy[edytuj]

Reprezentacyjne
Stal Mielec
Atlante FC
Indywidualne

Odznaczenia[edytuj]

Reprezentacja Polski[edytuj]

W drużynie narodowej rozegrał 104 mecze (w tym 100 oficjalnych) i zdobył 45 bramek. Pod względem liczby rozegranych spotkań znajduje się na 2. miejscu wśród reprezentantów Polski (za Michałem Żewłakowem), zaś pod względem zdobytych goli tylko Lubańskiemu i Lewandowskiemu.

Bramki dla reprezentacji zdobywał w 37 meczach (35 oficjalnych):

  • oficjalne: T – 23/19; eME – 4/4; eMŚ – 5/4; MŚ – 10/8
  • nieoficjalne: IO – 3/2
Legenda

T – mecz towarzyski; eIO – eliminacje Igrzysk Olimpijskich; IOIgrzyska Olimpijskie; eME – eliminacje Mistrzostw Europy; eMŚ – eliminacje Mistrzostw Świata; Mistrzostwa Świata; U-21 – mecz przeciwko reprezentacji młodzieżowej

Grzegorz Lato – występy w reprezentacji Polski
mecz data miejsce gospodarz gość wynik klucz gole
(nieof.) 10 listopada 1971 Gijon Hiszpania Polska 0:2 eIO
1 17 listopada 1971 Hamburg RFN Polska 0:0 eME
2 5 grudnia 1971 Izmir Turcja Polska 1:0 eME
(nieof.) 26 kwietnia 1972 Szczecin Polska Hiszpania 2:0 eIO
3 3 września 1972 Ratyzbona Dania Polska 1:1 IO
4 20 marca 1973 Łódź Polska USA 4:0 T
5 19 sierpnia 1973 Warna Bułgaria Polska 0:2 T 2
6 12 września 1973 Chorzów Polska Walia 3:0 eMŚ 1
7 10 października 1973 Rotterdam Holandia Polska 1:1 T
8 17 października 1973 Londyn Anglia Polska 1:1 eMŚ
9 21 października 1973 Dublin Irlandia Polska 1:0 T
10 17 kwietnia 1974 Liège Belgia Polska 1:1 T
11 15 maja 1974 Warszawa Polska Grecja 2:0 T 1
12 15 czerwca 1974 Stuttgart Polska Argentyna 3:2 2
13 19 czerwca 1974 Monachium Polska Haiti 7:0 2
14 23 czerwca 1974 Stuttgart Polska Włochy 2:1
15 26 czerwca 1974 Stuttgart Polska Szwecja 1:0 1
16 30 czerwca 1974 Frankfurt Polska Jugosławia 2:1 1
17 3 lipca 1974 Frankfurt RFN Polska 1:0
18 6 lipca 1974 Monachium Polska Brazylia 1:0 1
19 1 września 1974 Helsinki Finlandia Polska 1:2 eME 1
20 4 września 1974 Warszawa Polska NRD 1:3 T 1
21 7 września 1974 Wrocław Polska Francja 0:2 T
22 9 października 1974 Poznań Polska Finlandia 3:0 eME 1
23 13 listopada 1974 Praga Czechosłowacja Polska 2:2 T
24 26 marca 1975 Poznań Polska USA 7:0 T 2
25 19 kwietnia 1975 Rzym Włochy Polska 0:0 eME
26 28 maja 1975 Halle NRD Polska 1:2 T 1
27 24 czerwca 1975 Seattle USA Polska 0:4 T 1
28 6 lipca 1975 Montréal Kanada Polska 1:8 T 3
29 9 lipca 1975 Toronto Kanada Polska 1:4 T
30 10 września 1975 Chorzów Polska Holandia 4:1 eME 1
31 8 października 1975 Łódź Polska Węgry 4:2 T
32 15 października 1975 Amsterdam Holandia Polska 3:0 eME
33 26 października 1975 Warszawa Polska Włochy 0:0 eME
34 24 marca 1976 Chorzów Polska Argentyna 1:2 T
35 24 kwietnia 1976 Lens Francja Polska 2:0 T
36 6 maja 1976 Ateny Grecja Polska 1:0 T
37 11 maja 1976 Bazylea Szwajcaria Polska 2:1 T
38 26 maja 1976 Poznań Polska Irlandia 0:2 T
(nieof.) 30 czerwca 1976 Chorzów Polska Brazylia 3:0 U-21
39 18 lipca 1976 Montréal Polska Kuba 0:0 IO
40 22 lipca 1976 Montréal Polska Iran 3:2 IO
41 25 lipca 1976 Montréal Polska Korea Płn. 5:0 IO 2
(nieof.) 27 lipca 1976 Montréal Polska Brazylia 2:0 IO
42 31 lipca 1976 Montréal Polska NRD 1:3 IO 1
43 16 października 1976 Porto Portugalia Polska 0:2 eMŚ 2
44 13 kwietnia 1977 Budapeszt Węgry Polska 2:1 T
45 24 kwietnia 1977 Dublin Irlandia Polska 0:0 T
46 1 maja 1977 Kopenhaga Dania Polska 1:2 eMŚ
47 15 maja 1977 Limassol Cypr Polska 1:3 eMŚ 1
48 29 maja 1977 Buenos Aires Argentyna Polska 3:1 T 1
49 10 czerwca 1977 Lima Peru Polska 1:3 T
50 12 czerwca 1977 La Paz Boliwia Polska 1:2 T 1
51 19 czerwca 1977 São Paulo Brazylia Polska 3:1 T
52 24 sierpnia 1977 Wiedeń Austria Polska 2:1 T
53 7 września 1977 Wołgograd ZSRR Polska 4:1 T 1
54 21 września 1977 Chorzów Polska Dania 4:1 eMŚ 1
55 29 października 1977 Chorzów Polska Portugalia 1:1 eMŚ
56 22 marca 1978 Luksemburg Luksemburg Polska 1:3 T
57 5 kwietnia 1978 Poznań Polska Grecja 5:2 T 1
58 12 kwietnia 1978 Łódź Polska Irlandia 3:0 T
59 26 kwietnia 1978 Warszawa Polska Bułgaria 1:0 T 1
60 1 czerwca 1978 Buenos Aires Polska RFN 0:0
61 6 czerwca 1978 Rosario Polska Tunezja 1:0 1
62 10 czerwca 1978 Rosario Polska Meksyk 3:1
63 14 czerwca 1978 Rosario Argentyna Polska 2:0
64 18 czerwca 1978 Mendoza Polska Peru 1:0
65 21 czerwca 1978 Mendoza Polska Brazylia 1:3 1
66 6 września 1978 Reykjavík Islandia Polska 0:2 eME 1
67 11 października 1978 Bukareszt Rumunia Polska 1:0 T
68 15 sierpnia 1978 Wrocław Polska Szwajcaria 2:0 eME
69 18 lutego 1979 Tunis Tunezja Polska 0:2 T
70 21 marca 1979 Algier Algieria Polska 0:1 T 1
71 4 kwietnia 1979 Chorzów Polska Węgry 1:1 T 1
72 18 kwietnia 1979 Lipsk NRD Polska 2:1 eME
73 2 maja 1979 Chorzów Polska Holandia 2:0 eME
74 29 sierpnia 1979 Warszawa Polska Rumunia 3:0 T 1
75 12 września 1979 Lozanna Szwajcaria Polska 0:2 eME
76 26 września 1979 Chorzów Polska NRD 1:1 eME
77 10 października 1979 Kraków Polska Islandia 2:0 eME
78 17 października 1979 Amsterdam Holandia Polska 1:1 eME
79 26 marca 1980 Budapeszt Węgry Polska 2:1 T 1
80 2 kwietnia 1980 Bruksela Belgia Polska 2:1 T 1
81 19 kwietnia 1980 Turyn Włochy Polska 2:2 T
82 26 kwietnia 1980 Borovo Jugosławia Polska 2:1 T
83 13 maja 1980 Frankfurt RFN Polska 3:1 T
84 28 maja 1980 Poznań Polska Szkocja 1:0 T
85 22 czerwca 1980 Warszawa Polska Irak 3:0 T 1
86 29 czerwca 1980 São Paulo Brazylia Polska 1:1 T 1
87 3 lipca 1980 Santa Cruz Boliwia Polska 0:1 T
88 10 lipca 1980 Bogotá Kolumbia Polska 1:4 T
89 24 września 1980 Chorzów Polska Czechosłowacja 1:1 T
90 2 maja 1981 Chorzów Polska NRD 1:0 eMŚ
91 10 października 1981 Lipsk NRD Polska 2:3 eMŚ
92 18 listopada 1981 Łódź Polska Hiszpania 2:3 T
93 14 czerwca 1982 Vigo Polska Włochy 0:0
94 19 czerwca 1982 La Coruña Polska Kamerun 0:0
95 22 czerwca 1982 La Coruña Polska Peru 5:1 1
96 28 czerwca 1982 Barcelona Polska Belgia 3:0
97 4 lipca 1982 Barcelona Polska ZSRR 0:0
98 8 lipca 1982 Barcelona Polska Włochy 0:2
99 10 lipca 1982 Alicante Polska Francja 3:2
100 17 kwietnia 1984 Warszawa Polska Belgia 0:1 T

Przypisy

Bibliografia[edytuj]